Η GILLETTE ΚΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΡΙΑ

Ο αριθμός τρία με ακολουθούσε κάθε μέρα.

Κάθε στιγμή.

Και όποτε το περίμενα λιγότερο, εμφανιζόταν.

Πριν από λίγες μέρες, καθώς ξυπνούσα, πρόσεξα ένα μικρό πρήξιμο κάτω από τη δεξιά πλευρά του σαγονιού μου.

Περίπου στο μέγεθος ενός μπαλακιού.

Η γυναίκα μου με ρώτησε τι ήταν.

Της έδωσα τη μόνη απάντηση που έβγαζε νόημα.

Αφού έχω καιρό να ταξιδέψω — ίσως λόγω της αναμονής, ίσως λόγω της ανάγκης, ίσως λόγω υπερβολικής παραγωγής τεστοστερόνης — ένα τρίτο μπαλάκι είχε αποφασίσει να φυτρώσει.

Και δεν ήμουν εγώ αυτός που διάλεξε πού να το βάλει.

Η γυναίκα μου χαμογέλασε.

Μου είπε να σταματήσω να κάνω τον ηλίθιο και να πάω σε γιατρό.

Αλλά σε τι γιατρό;

Σε γενικό γιατρό;

Σε γιατρό του νοσοκομείου;

Σε ειδικό;

Ο οικογενειακός γιατρός ήξερε λίγα και έμοιαζε να ζει από πειράματα.

Ο γιατρός του νοσοκομείου ζούσε από γρήγορες επεμβάσεις χωρίς καμία υποχρέωση να αποδείξει οτιδήποτε.

Ο ειδικός χρέωνε, άρα δεν ήταν για μένα.

Η υπηρεσία επειγόντων περιστατικών έμοιαζε η καλύτερη ανάμεσα στις χειρότερες επιλογές.

Μια γιατρός άνοιξε την πόρτα και με ρώτησε τι ήθελα.

Στεκόμουν ακόμη έξω από την καγκελόπορτα.

«Ξέρω ότι το μανάβικο είναι δίπλα», είπα, «αλλά εδώ είναι στ’ αλήθεια το ιατρείο;»

«Ναι. Τι θέλετε;»

«Δύο κιλά μπανάνες. Αν με αφήσετε να μπω, θα σας πω ποια ποικιλία».

Χαμογέλασε κι άνοιξε την καγκελόπορτα.

Ύστερα είδε το πρόσωπό μου και το τρίτο μου μπαλάκι.

Εμφανίστηκαν γάντια.

Η περιοχή εξετάστηκε.

Η παρωτίτιδα αποκλείστηκε αμέσως.

Την είχα ήδη περάσει όταν ήμουν τεσσάρων χρονών.

Η ετυμηγορία έφτασε.

Ένας φλεγμένος λεμφαδένας.

Έπρεπε να ελεγχθεί αμέσως.

Η επιχείρηση «Εγγυημένο Εισόδημα για Γιατρούς» είχε αρχίσει επίσημα.

Τρεις συνταγές:

Ένα αντιβιοτικό.

Ένα στεροειδές.

Ένα υπερηχογράφημα.

Και η δέσμευση να επιστρέψω σε τρεις μέρες για περαιτέρω εκτίμηση.

Ύστερα πήρε ένα φύλλο χαρτί κι άρχισε να γράφει οδηγίες που εξηγούσαν πώς έπρεπε να γίνει το υπερηχογράφημα.

Χαμογέλασα.

«Είστε στ’ αλήθεια σίγουρη ότι ο συνάδελφός σας χρειάζεται γραπτές οδηγίες για να ξέρει πώς γίνεται ένα υπερηχογράφημα;»

«Έχετε δίκιο», απάντησε.

Ύστερα ήρθε η αναπόφευκτη ερώτηση.

«Με τι ασχολείστε;»

«Είμαι ασθενής.

Αλλά περνάω τον περισσότερο χρόνο μου στα μανάβικα».

Σηκώθηκα.

«Πάω σπίτι.

Θα γιατρευτώ με σκόρδο.

Κι ύστερα θα σας πω.

Είστε ανάμεσα στους λίγους τυχερούς που θα φτάσουν πραγματικά στη σύνταξη.

Μόλις ο κόσμος ανακαλύψει τα αποτελέσματα, πολλοί συνάδελφοί σας ίσως χρειαστούν καινούργιο επάγγελμα».

Όταν έφτασα σπίτι, η γυναίκα μου με περίμενε.

Ανήσυχη.

Ήθελε να μάθει ποια ήταν η διάγνωση.

Της είπα να μην ανησυχεί.

Σύντομα θα ταξίδευα ξανά.

Και το πρήξιμο μάλλον θα εξαφανιζόταν.

Ίσως και πριν προσγειωθεί το αεροπλάνο.