GILLETTE ΒΟΥΡΓΟΥΝΔΙΑ — ΠΡΑΞΗ 2

Οι ιστορίες δεν είναι ποτέ ίδιες, γιατί οι στιγμές στις οποίες συναντιούνται δεν είναι ποτέ ίδιες. Τα μέρη αλλάζουν. Οι εποχές αλλάζουν. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Κι όταν οι γυναίκες διασταυρώνονται με τον δρόμο τους, κάθε πρόβλεψη χάνει την αξία της.

Αυτή την ιστορία την έχω διηγηθεί πριν από καιρό. Σήμερα θέλω να την πω ξανά με μεγαλύτερη ένταση, σχεδόν σαν μια κουβέντα με τον εαυτό μου — ένα κάλεσμα της μνήμης, μια φωνή που συνεχίζει να χτυπά την πόρτα του χρόνου και μου θυμίζει όχι μόνο ό,τι υπήρξε, αλλά ίσως κι ό,τι θα μπορούσε ακόμα να υπάρξει.

ΠΡΑΞΗ 2 — Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ SABINE

Τις πρώτες μου μέρες τις πέρασα αναδιοργανώνοντας το κτήμα.

Κάποιοι υπάλληλοι ήθελαν να διαπραγματευτούν.

Άλλοι ήθελαν να μου εξηγήσουν πώς γίνονταν πάντα τα πράγματα.

Λίγοι πίστευαν ότι η ίδια η παράδοση ήταν επιχείρημα.

Άκουσα.

Ύστερα αποφάσισα.

Δεν είχα καμία πρόθεση να ξαναδιαπραγματευτώ μισθούς, προνόμια ή παλιές συνήθειες. Όποιος ήθελε να μείνει ήταν ευπρόσδεκτος. Όποιος ήθελε να φύγει έπαιρνε μια χειραψία κι ένα χαμόγελο.

Χωρίς πικρία.

Είχα μάθει από καιρό ότι ορισμένες συνήθειες σπάνια αλλάζουν.

Αντικαθίστανται.

Άρχισα λοιπόν να χτίζω μια καινούργια ομάδα.

Υπεύθυνους ανθρώπους.

Ανθρώπους που δεν χρειάζονταν επίβλεψη κάθε ώρα της ημέρας.

Η φιλοσοφία μου ήταν απλή:

μη διατάζεις.

Δημιούργησε υπευθυνότητα.

Οι εβδομάδες περνούσαν αργά, μετρημένες με τον ρυθμό των αμπελιών και του ανέμου που κυλούσε πάνω από τους λόφους της Βουργουνδίας.

Νόμιζα ότι είχα επιτέλους βρει μια γαλήνη που δεν την έψαχνα πια.

Ύστερα, ένα απόγευμα, ένα ιταλικό αυτοκίνητο εμφανίστηκε στην είσοδο του κτήματος.

Από μακριά είδα μια γυναίκα κι έναν νεαρό να κατεβαίνουν.

Έψαχναν κάποιον.

Μιλούσαν ζωηρά με έναν από τους εργάτες, που δεν καταλάβαινε ούτε μία λέξη ιταλικά. Επαναλάμβαναν συνέχεια ένα όνομα.

Το όνομά μου.

Πλησίασα έφιππος.

Κι ο χρόνος σταμάτησε.

Ήταν η Sabine.

Δεν χρειαζόταν να μιλήσει.

Δεν χρειαζόταν να συστηθεί.

Κάποια πρόσωπα μένουν χαραγμένα στη μνήμη πιο βαθιά από τις φωτογραφίες.

Τα αναγνωρίζεις αμέσως.

Ακόμα και ύστερα από δεκαετίες.

Για μια στιγμή έγινα ξανά νέος.

Όχι ο νέος των παλιών φωτογραφιών.

Όχι ο νέος των επίσημων εγγράφων.

Ο νέος των ονείρων.

Των λαθών.

Των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων.

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά με μια δύναμη που πίστευα πως είχε χαθεί από καιρό.

Κατέβηκα από το άλογο προσποιούμενος ηρεμία.

Εκείνη χαμογέλασε.

Το ίδιο χαμόγελο.

Το ίδιο φως στα μάτια.

Ο χρόνος είχε προσθέσει κομψότητα, όχι απόσταση.

Δίπλα της στεκόταν ένας νεαρός που μου τον σύστησε ως ανιψιό της.

Τον παρατήρησα προσεκτικά.

Υπήρχε κάτι ανησυχητικό στην ομοιότητα.

Τα ίδια μάτια.

Η ίδια έκφραση.

Η ίδια πεισματάρικη ευγένεια.

Η Sabine με κοίταζε όπως κοιτάζει κανείς έναν άνθρωπο που δεν έφυγε ποτέ στ’ αλήθεια από τη ζωή του.

Δεν υπήρχε αμηχανία.

Ούτε εξηγήσεις.

Μόνο το σιωπηλό βάρος όλων όσων δεν ζήσαμε ποτέ.

Περπατήσαμε ανάμεσα στα κλήματα.

Μιλήσαμε για το παρελθόν όπως μιλάει κανείς για ένα παλιό σπίτι που το κατοικούν ακόμα οι αναμνήσεις. Τη ρώτησα πώς κατάφερε να με βρει.

Γέλασε.

Ένα γέλιο που το θυμόμουν τέλεια.

«Δικό σου φταίξιμο».

«Δικό μου;»

«Ναι. Πάντα τα έγραφες όλα. Ό,τι δεν μπορούσες να πεις κατάμουτρα στους ανθρώπους, το έλεγες στον κόσμο με τα βιβλία σου. Ακολουθούσα τα λόγια σου για χρόνια. Κάθε σελίδα άφηνε κι ένα στοιχείο. Ήξερα ότι αργά ή γρήγορα θα σε έβρισκα».

Έμεινα σιωπηλός.

Γιατί είχε δίκιο.

Και τη στιγμή εκείνη κατάλαβα κάτι.

Δεν είχε έρθει τυχαία.

Κι ίσως ούτε εγώ.

Μερικές φορές η ζωή χρειάζεται δεκαετίες για να τελειώσει μια φράση που διακόπηκε πριν από πολύ καιρό.