UMÖNNUNARFÓLK GILLETTE

(séð af þeim sem annast var um)

„Læknastofa læknar sjúklingana. Umhyggjusamt samfélag ber fólkið uppi.“

I. Starfsfólkið innanhúss

Á undan tækninni kemur fólkið.

Reynslu má segja frá, en hana er ekki hægt að afhenda.

Við getum hlustað á sögu hundrað sinnum, rannsakað hana, greint hana, jafnvel lært hvert smáatriði hennar. En reynslan er alltaf persónuleg. Enginn getur afhent hana öðrum eins og handbók er afhent.

Þekking er annað.

Þekkingu má deila, flytja, kenna.

Og samt gerist það ekki alltaf.

Sumir gæta þekkingar sinnar eins og einkaeignar, af ótta við að það að miðla henni þýði að tapa faglegu gildi eða fjárhagslegu forskoti. Aðrir skilja hins vegar að raunverulegt gildi hæfninnar minnkar ekki þegar henni er deilt, heldur vex.

Tæknin þróast með uppfærslum og fjárfestingum.

Margir sjá aðeins kostnaðinn.

Þeir sem fjárfesta í alvöru sjá eitthvað annað.

Þeir fjárfesta ekki til að kaupa vél, hugbúnað eða verkfæri.

Þeir fjárfesta til að bæta það sem fólk getur gert með þeim.

Fjárhagslegur ávinningur er oft afleiðing.

Traust, trúverðugleiki og fagmennska í augum annarra eru hinir raunverulegu áfangastaðir ferðarinnar.

Þess vegna fellur stofnun aldrei saman við fjölda véla hennar.

Stofnun fellur saman við fólkið sem vinnur þar.

Við menntun þess.

Við hæfni þess til að hlusta.

Við vilja þess til að deila því sem það veit.

Við verðum það sem við erum þökk sé fólkinu sem við hittum.

Hver árangur ber ósýnilega undirskrift einhvers sem kenndi okkur eitthvað, leiðrétti mistök, vísaði okkur veginn eða gaf okkur einfaldlega tíma sinn.

Eldra fólk þekkir þennan sannleika vel.

Meðal dýrmætustu kosta þess er þolinmæðin.

Hún fæst ekki með prófgráðu.

Hún lærist ekki á námskeiði.

Hún fæðist af reynslu, af mistökum, af biðinni og af þeim raunum sem farið er í gegnum með tímanum.

Hún er þögul hæfni.

Ein af þeim sem sjaldan birtast á ferilskrá en skilja oft á milli fagmanns og manneskju sem getur annast aðra.

Því að á undan tækni, verklagi og sérhæfðri kunnáttu kemur alltaf fólkið.

Og það er fólkið sem gefur öllu hinu merkingu.

Þeir sem fara um heilbrigðisstofnun eru oft þeir sömu.

Sjúkraþjálfarar.

Iðjuþjálfar.

Hjúkrunarfræðingar.

Umönnunarstarfsfólk.

Skrifstofufólk.

Ekki sem verkefni.

Ekki sem hlutverk.

Sem stöðug mannleg nærvera.

Það er þetta fólk sem tekur á móti, hlustar, styður, skipuleggur, hvetur og fylgir á hverjum degi leið þeirra sem reyna að snúa aftur til eigin lífs.

Það er alltaf lán að kynnast því, tala við það, heyra sögur þess og segja okkar eigin.

Því að endurhæfing er aldrei leið sem einn gengur.

Hún er afrakstur margs konar hæfni sem vinnur saman að einu markmiði.

Hæfnin læknar líkamann.

Nærveran hjálpar til við að halda leiðinni áfram.

II. Eftirmáli

Fólkið fyrst: allt annað getur beðið.

III. Síða höfundar

Þetta verk var ekki pantað.

Það var ekki selt.

Það var ekki gert í viðskiptaskyni.

Það var skrifað til að bera vitni um gildi endurhæfingar, mannlegrar reisnar og tengslanna á milli fólks.

Eina gjaldið sem beðið er um er táknrænn dalur – ekki sem greiðsla fyrir verkið heldur sem vitnisburður um sameiginlega skuldbindingu við menningu umönnunar, vonar og ábyrgðar.