GILLETTE, ATLAS LAMINAE

Ultimum vitae meae mensem ingressus eram, terminum qui iam differri non poterat.

Nonaginta tres annos natus, semper me piscatorem esse putaveram.

Evenit ut ne mentulam quidem intellexissem.

Aliquis me in imagine photographica depinxerat: navicula lignea, harundo piscatoria in manu, Vesuvius post me.

Quasi ego essem vir qui didicerat ubi hamum iaceret. Vir qui scit.

Deinde imaginem diligentius aspexi.

Piscis quem cepi non movetur. Aërem non captat.

Legit. GILLETTENARRATIVE legit. Anglice, Hispanice, Sinice, Amharice, Urdice, Arabice.

Piscem cepi. Piscis me perscrutatur.

Per annos credidi evolutionem esse plures linguas loqui, plures mappas habere, plures editiones.

Viginti duae editiones. Quinque multorum voluminum. Septendecim, ne illis quidem numeratis. Sed quantum, malum, scripsi?

Deinde intellexi evolutionem non esse quantum aquae transieris. Est utrum, cum ex hamo pendes, adhuc perspicuitatem legendi habeas.

Piscis Aprilis non est iocus quem aliis facis. Est iocus quem vita tibi facit cum te piscatorem putas et piscem te esse invenis.

Et si fortunatus es, illo die etiam legere discis.

Illo die id didici. Sed iam in fine eram, et meta nullam memoriam relinquit. Tantum facultatem esse cuius nemo obliviscatur.