QUOD GILLETTE RELINQUIT

(ab iis visa qui iter rursus ingrediuntur)

«Clinica aegrotos curat. Communitas curae homines sustinet.»

I. Quod Manet

In conclavi recreationis eram, illo quod aegrotis patebat ad quietem pomeridianam, ad sigarellum, ad sermonem — et nobis comitibus, qui exspectabamus ut aegrotos nostros domum reduceremus.

Non eram anxius, sed attentus: ad modum quo homo intra morbum fragilis fit, saepe debilitantem et sine exitu, morbum qui nullius aetatem respicit.

Erant quinque viri et una mulier, omnes in sellis rotalibus sedentes. Ad me se verterunt et rogare coeperunt quot annos haberem, quod opus facerem, quibus rebus occuparer, quae vocatio mea esset; ac postremo scire voluerunt quid de quibusdam quaestionibus politicis et religiosis sentirem, et de nonnullis personis publicis.

Oculi eorum exstincti erant, oculi eius qui tantum exspectat ut lumen extingui videat. At ego, illud lumen, rursus accendi.

Hic est modus meus cum hominibus versandi: eos ad risum movere. Neque actor sum neque scurra clinicae — tantum homo ut multi, sed non tam vulgaris quam panis.

Deinde fabulam a me petiverunt. Et hic lectori sincerus esse debeo: quam narravi non erat iocus urbanus, neque eam ullo alio loco narravissem. Sed ibi, in illo conclavi, licentia ridendi de iis quae vita eis abstulerat ipsorum erat, sibi ipsis danda. Et eam a me petiverunt. Itaque fabulam refero ut fuit, quia eam omnino purgare esset eos prodere.

Narrabo vobis — inquam — de viro in sella rotali, sine bracchiis et sine cruribus, qui quodam die nuntio in situ interretiali coniugiis quaerendis respondit.

Et si quis non subriserit, addidi, non mea culpa est: id tantum significabit hodie non esse diem eius.

Mulier praedives, aetate provecta — circiter octoginta annorum — a nepte sua quadraginta quinque annorum adiuta, maritum quaerebat. Sed post omnia quae vita eam docuerat, certas sententias habebat de genere viri quem volebat: qui numquam manus tolleret, qui domi maneret, et — ut ita dicam — vir generosarum proportionum.

Ad ianuam pulsatum est. Ante se invenit hunc virum in sella rotali, sine bracchiis et sine cruribus, sed iuvenem et formosum, qui ad nuntium se offerre venerat.

Eum interrogavit.

Virum volebat qui numquam manus tolleret: et ille bracchia non habebat. Primum punctum in eius favorem.

Eum domesticum volebat, quietum: et ille sine cruribus erat, in sella sua. Alterum punctum in eius favorem.

Et postremo ei dixit se eum bene instructum velle. Et ille, summa cum gravitate, respondit: «Domina… et quanam re putas me ad ianuam pulsavisse?»

Tum quinque viri in risum effusi sunt, nec desinere poterant. Sed mulier gravis mansit, immota. Et tota attentio mea ad eam conversa est.

Illi alteram versionem non habebam, nihil paraveram. Sed subito afflatu motus sum: ei dixi me, si vellet, numerum telephonicum illius candidati ei daturum esse. Oculi eius illuxerunt, subrisit, et dixit: ita, ita.

Risum ab ea extorseram. Ad metam meam perveneram. Hoc erat totum quod ex illo momento manebat — et satis erat.

Cum ex instituto discessi, omnes me rogaverunt quando redirem, et num alias fabulas haberem.

II. Epilogus

Homines credunt id quod manet esse tabulam medicam, imaginem radiographicam, therapiam domi continuandam, aut numerum telephonicum festinanter in charta exaratum.

Errant.

Cum persona institutum relinquit, paene nihil secum aufert eorum quae ad eam curandam adhibita sunt.

Homines aufert.

Voces aufert.

Consuetudines.

Ambulacra.

Horaria.

Vultus qui per hebdomades, aut per menses, tempus vitae eius signaverunt.

Medicina in tabulariis manet.

Memoria aliam viam capit.

Et de illa memoria loqui volo.

III. Pagina Auctoris

Hoc opus non est mandatum.

Non est venditum.

Non est factum quaestus causa.

Scriptum est ut testimonium perhiberet de pretio restitutionis, de dignitate humana et de necessitudine inter homines.

Sola merces quae petitur est dollarium symbolicum — non ut pretium operis, sed ut testimonium communis studii erga culturam curae, spei et officii.