PUER QUI SUBRIDERE DIDICIT

Prima mea persona non venit ut mendacium.

Venit ut subrisus.

Nemo me sedere iussit et dixit: «Cela quis sis.»

Pueri raro praecepta tam aperta accipiunt. Lectiones veniunt approbatione dissimulatae. Aspectus. Nutus. Silentium quod evanescit cum recte te geris.

Mature didici homines remitti cum subriderem.

Adulti minus solliciti videbantur.

Conclavia tranquilliora fiebant.

Contentio laxabatur.

Novum quoddam potestatis genus inveni. Non potestatem virium. Non potestatem auctoritatis. Potestatem vitam aliis faciliorem reddendi.

Primo innocens videbatur.

Puer concordiam cupit ut planta lucem solis.

Sed omne donum pretium occultum habet.

Quo magis tempestatem affectuum circa me legere didici, eo minus caelo meo attendi.

Sciebam quando alii frustrati essent.

Sciebam quando irati essent.

Sciebam quando confirmatione egerent.

Sed raro consistebam ut quaererem quid mihi opus esset.

In accommodando peritus factus sum.

Haec ars mihi bene servitura erat.

Annis post me adiutura erat ut per culturas, terras, linguas et continentes laborarem.

Sed antequam opes professionales fieret, simpliciter erat ratio vitae servandae.

Puer pacem servare conans.

Difficultas personarum non est quod alios fallunt.

Difficultas est quod efficaces sunt.

Tam bene efficiunt ut tandem homines simulationem remunerari incipiant.

Et cum simulatio semel amorem, approbationem et pertinentiam gignere coepit, eam removere periculosum fit.

Spectatores amittere periclitaris.

Itaque subridere perrexi.

Non quia laetus eram.

Quia exspectabatur.

Et alicubi in illo puero subridenti quaestio habitabat quae me per decennia secutura erat:

Si omnes personam amant, quid fit vultui qui sub ea latet?