WILKINSON मावशींसोबत भेट

आता अखेर आमच्या संभाषणाला सुरुवात करण्याचा क्षण आला आहे, असे मला वाटले, तेव्हाच त्यांनी सूत्रे हाती घेतली.

“माझ्यासोबत दुसऱ्या खोलीत चला.

मला तुम्हाला काहीतरी दाखवायचे आहे.”

“काय?”

आम्ही एका दालनात शिरलो, जे माझ्या आताच्या फ्लॅटइतकेच जवळजवळ मोठे होते.

सुमारे एकशे सत्तर चौरस मीटर.

त्याच्या मधोमध एक बिलियर्ड्सचे टेबल होते.

त्यांनी मला विचारले की मला हा खेळ माहीत आहे का.

मला खेळता येतो का.

मी हो म्हणालो.

मी त्यांना समजावून सांगितले की पारंपरिक इटालियन प्रकार, Goriziana, मला फारसा आवडत नाही, आणि मला अमेरिकन पूल अधिक आवडतो.

त्या हसल्या.

“त्यात काही शंकाच नाही.

मला आधीच माहीत होते.”

मी लगेच संधी साधली.

मी त्यांना विचारले की त्यांनी महाराणीच्या गुप्तचर सेवेवर पैसे खर्च केले होते, की माझी पुस्तके फुकट वाचली होती, की सरळ माझ्या आईकडे माझ्याबद्दल चौकशी केली होती.

त्यांनी उत्तर दिले नाही.

किंवा कदाचित त्यांनी मौनानेच उत्तर दिले.

मग त्या मला एका लांब टेबलाकडे घेऊन गेल्या.

त्यावर कटलरीचे संच, मॅनिक्युअरचे संच, पेडिक्युअरचे संच आणि वैयक्तिक निगेच्या असंख्य वस्तू मांडलेल्या होत्या.

सगळे काही पॉलिश केलेल्या पोलादाचे होते.

प्रत्येक वस्तूची चमक टिकावी म्हणून दर आठवड्याला ती पॉलिश केली जात असे.

पण माझे लक्ष त्याकडे वेधले गेले नाही.

प्रत्येक वस्तूवर एकच चिन्ह होते.

दोन तलवारी.

ब्रँड.

स्वाक्षरी.

ओळख.

Wilkinson Sword.

माझ्या मणक्यातून एक शिरशिरी गेली.

पहिल्यांदाच मला खऱ्या अर्थाने कळले की मी कुठे आहे.

मी एखाद्या व्यवस्थापकाचा पाहुणा नव्हतो.

मी एखाद्या उच्चाधिकाऱ्याचा पाहुणा नव्हतो.

मी एखाद्या कॉर्पोरेट दंतकथेचाही पाहुणा नव्हतो.

एका क्षणी मला त्यांना हाक मारणारे स्त्रियांचे आवाज ऐकू आले.

“मावशी…

मावशी…

तुम्ही कुठे आहात?”

क्षणाचाही विलंब न करता त्यांनी उत्तर दिले:

“मी आलेच.

मी माझ्या भाच्यासोबत आहे.

Gillette चा मुलगा.”

त्या क्षणी माझ्या मनात कोणतीही शंका उरली नाही.

मी माझ्या मावशीच्या घरी होतो.

आम्ही दुसऱ्या खोलीत परतलो.

सगळे निघायला तयार होते.

माझ्याशिवाय सगळे.

Maggy यांनी माझा हात धरला आणि म्हणाल्या:

“माझ्या मुलीची आणि माझ्या दोन नातींची ओळख करून देते.

दोघींपैकी कोणाचेही लग्न झालेले नाही.

चला.

मला तुम्हाला काहीतरी दाखवायचे आहे.

तुम्हाला त्याचा आनंद होईल, अशी आशा आहे.”

खरे सांगायचे तर, मी पूर्णपणे धुंद झालो होतो.

वाइनने नव्हे.

माहितीने.

भावनांनी.

काळाने.

यातले काहीच मी आता पचवू शकत नव्हतो.

त्या मात्र, ती छोटीशी इंग्लिश म्हातारी बाई, एक भूकंप होत्या.

त्या तरुणपणी कशा असतील, असा प्रश्न मला लगेच पडला.

आणि कोणी कधी त्यांना सांभाळू शकले असेल का.

उत्तर आपोआपच मिळाले.

नाही.

त्या त्याच्याही पलीकडे होत्या.

त्या पोलादाच्या स्त्री होत्या.

आम्ही एका ओसाड कारखान्यासमोर पोहोचलो.

त्या थांबल्या.

त्यांनी शांतपणे त्याच्याकडे पाहिले.

मग त्या म्हणाल्या:

“Fernando.

सगळे इथूनच सुरू झाले.

आणि त्यांनी तुम्हाला आधी ओळखले असते, तर आमची कंपनी आज आमच्याकडेच असती.

वाईट व्यवस्थापन आणि उद्दाम निर्णयांमुळे ती विकायला आम्हाला कधीच भाग पडले नसते.”

त्यांची मुलगी.

त्यांच्या नाती.

सगळ्या गप्प.

Dominique सुद्धा भावुक झालेला दिसला.

मग तो म्हणाला:

“पाहुण्यांवर छाप पाडण्यासाठी आजीबाई नेहमी हीच भावनिक सफर घडवतात.

नेहमीचाच तो इंग्लिश समारंभ.”

पण या वेळी त्या एखाद्या पाहुण्याशी बोलत नव्हत्या.

त्या आपल्या भाच्याशी बोलत होत्या.

सफर संपल्यावर त्यांनी मला गाडीने हॉटेलवर परत सोडले.

परत जाण्याची विनंती मीच केली होती.

एकाच दिवसात इतक्या भावना पचवायला मी तयार नव्हतो.

पण दुसऱ्या दिवशी आम्ही पुन्हा भेटणार होतो.