WILKINSON च्या लंडनमधील उलगडा करणारा विराम

दुसरा दिवस पूर्ण मोकळीकीचा होता.

कोणत्याही भेटी नाहीत.

कोणतेही वेळापत्रक नाही.

ड्रायव्हर नाही.

समारंभ नाही.

मी Piccadilly Circus मधून चालत गेलो, आणि माझी नजर नेहमी एकाच दिशेला वळत होती.

Soho.

मी तरुण होतो तेव्हा त्या ठिकाणी माझे स्वागत झाले होते.

केवळ ग्राहक म्हणून नव्हे.

निरीक्षक म्हणूनही.

हवाहवासा पाहुणा.

उघडपणे हवाहवासा.

वर्षे जात गेली तशी मी शिकलो की कमकुवतपणा लपवायचा नसतो.

तो समजून घ्यायचा असतो.

आणि तो कोणालाही इजा करत नसेल, तर आपल्याला आनंद देणाऱ्या गोष्टींनी त्याचे पोषणही करता येते.

मी घाई न करता चालत राहिलो.

लंडन नेहमीपेक्षा शांत वाटत होते.

कदाचित शहर बदलले होते.

कदाचित मी बदललो होतो.

किंवा कदाचित तो फक्त Maggy यांचा प्रभाव होता.

त्यांना भेटल्यापासून प्रत्येक रस्ता एखादी कथा सांगतो आहे, असे वाटत होते.

प्रत्येक इमारत एखादी आठवण जपून ठेवते आहे, असे वाटत होते.

शहराचा प्रत्येक कोपरा आता तिथे नसलेल्या कोणाचातरी आहे, असे वाटत होते.

पहिल्यांदाच मी लंडन पाहत नव्हतो.

मी ते ऐकत होतो.

आणि दिव्यांच्या, पर्यटकांच्या आणि माझ्या तारुण्यातील जुन्या भुतांच्या गर्दीतून Piccadilly Circus ओलांडताना मला कळले की हा विश्रांतीचा दिवस नाही.

तो फक्त एका धड्यानंतर पुढच्या धड्यापूर्वीचा मधला काळ होता.

कारण दुसऱ्या दिवशी मी माझ्या मावशींना पुन्हा भेटणार होतो.

आणि त्यांच्यासोबत, बहुधा, अशा एका कथेचा आणखी एक तुकडा, जी अजून कोणीच सांगून संपवली नव्हती.