EEN GILLETTE-BANZAI VOOR HAAR

Rosa was een Napolitaanse collega, een manager zoals ik. Ze liep met het soort zelfvertrouwen dat geen vertaling nodig had — haar hele programma stond op haar gezicht geschreven, en wie kon lezen, las het.

Het was bijna onvermijdelijk dat Vincenzo — één meter achtenvijftig ambitie en kwetsbaarheid — zijn vrouw en kinderen voor haar verliet. Sommige mannen kiezen niet. Ze geven zich over.

Elke keer dat ik haar in de gangen tegenkwam, voelde het alsof ik een van die Japanse clubs binnenstapte waar alles ritueel is, alles gecodeerd, alles afstand. Het eerste gebaar is een glimlach. Dan een zin in een taal die je niet begrijpt, maar je weet dat de echte boodschap ergens daaronder zit.

In haar gebroken Engels vroeg Rosa me altijd hetzelfde: waarom heb je geen vrienden? Waarom kun je relaties niet levend houden? Wat houdt je tegen? Wat remt je af?

Ik antwoordde nooit. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik het juiste antwoord nog niet had — of misschien wilde ik haar het examen dat ze verwachtte niet geven.

Op een avond trof ik haar aan bij de ingang van het hotel, wachtend op iemand die haar een lift zou geven. Ze vroeg me waar ik naartoe ging. Het antwoord kwam vanzelf:

“Overal ter wereld, zolang ik maar in jouw armen ben.”

Ze barstte in lachen uit. Uiteindelijk praatten we over klanten, cijfers, strategieën. Toen bekende ze dat de rayonmanager het hele maandbudget aan haar uitgaf, en dat onze resultaten alleen het product waren van ons eigen kunnen.

Wat een klootzak, dacht ik. Toen glimlachte ik.

Want die avond had ik al één ding begrepen: ik had het budget van de rayonmanager ingepikt — en hij wist het nog niet.

Banzai.