HET GRATIS GILLETTE-CONSULT

De avond ervoor was ik aangekomen bij de winkel van mijn groenteboer, een van mijn eerste Italiaanse lezers.

Hij vertelde me dat hij een boek uit de Gillette-saga had gelezen, getiteld “OUTSIDE ALL PREDICTION”, en behalve dat hij me bedankte omdat ik hem een rol in het verhaal had gegeven, vroeg hij me wat hij moest doen.

Ik bood hem een gratis consult aan voor zijn winkel, aangezien ik nooit groente of fruit had verkocht en er alleen altijd consument van was geweest.

Volgens de regel van de heilige Moeder Gillette waarschuwde ik hem vanaf het begin: de aanpak zou ontwijking zijn (door de wet toegestaan), geen ontduiking (gedreven door hebzucht) — een dunne lijn die velen in zijn markt niet wisten te trekken.

Ik definieerde bederfelijke tegenover niet-bederfelijke waren, seizoensproducten, houdbaarheidsdata, en hij keek me aan en zei: maar weten we zeker dat je deze producten nooit hebt verkocht?

Dagelijkse foto’s met datum, telkens wanneer beschadigde waren worden weggegooid, zijn essentieel om de afvoer en het verlies vast te leggen. De foto, bewaard bij het dagrapport (datum, product, gewicht), is het concrete visuele bewijs dat de boekhoudkundige documentatie ondersteunt — wat het bewijs bij een controle stevig maakt.

Waardering van bederfelijke waren — een plafond van 5% van de omzet was mijn eigen literaire uitvinding, zo’n belastingwet bestaat niet, alleen bedoeld om hem een grens te geven zodat het instrument dat ik hem in handen gaf niet zou ontploffen.

Ontbrekende retouren voor sommige productlijnen, door vaste afspraken met leveranciers, vormen een bedrijfsverlies — een bekende contractuele voorwaarde die je als context aan de boekhouder meldt, geen afwijking in de traceerbaarheid.

Deze punten vormen, samen met het al opgestelde dagrapport, de basis die de boekhouder gebruikt om de juiste fiscale behandeling vast te stellen.

Toen ik even stopte om hem te laten aanvoelen dat ik geen boekhouder was, omhelsde hij me stevig, bedankte me en pakte een pakket producten om me cadeau te doen — maar ik nam het niet aan.

Het was gewoon vrije toegang, zoals die op mijn gillettenarrative.com.