HET GILLETTE-RITME

Een van de herinneringen uit de tijd dat ik 13 was en muziek studeerde, is iets wat professor Romolo, die inmiddels naar een beter leven is overgegaan, altijd tegen me zei: “Lazer op met die muziektheorie — het is de enige ware uitdrukking van de ziel.”

Het ging er dus niet om te reflecteren binnen een of andere cognitieve of emotionele fase, maar gewoon om een diep innerlijk gevoel te voelen, heel anders, en vooral diep persoonlijk.

Toen de jaren verstreken, merkte ik veranderingen in mijn eigen timing, en wat vreemd aanvoelde was het ritme — nooit hetzelfde, altijd anders — geleefd uit noodzaak, niet uit verlangen.

Toen stopte ik met rennen, maar ’s avonds, telkens als ik me op de jonge sociale netwerken waagde, stuitte ik op video’s met lijsten van mensen die naar een beter leven waren overgegaan, bijna zonder dat iemand het merkte, te midden van hun successen en rijkdommen — en daar vond ik een ritme dat niemand ooit had kunnen voorzien.

Toen begreep ik het: ik wist niet hoeveel tijd ik nog had om dingen te doen, en ik besefte dat er geen einde was, omdat elke dag een nieuw begin betekent.

Mijn GilletteNarrative.com is precies dit — dat ritme waar je geen klok op kunt zetten, omdat alleen het de gevolgen kent die iedereen in stilte zal ontvangen, precies zoals Moeder Gillette ons altijd heeft geleerd.

Aangenaam kennis te maken met jullie allemaal, een voor een — dit ben ik, nog steeds bij jullie, en voor altijd in het schrijven, als onvergetelijke tijd.