TWEE LEVENS. EÉN GILLETTE-VERHAAL.

Mijn ochtend begint altijd op dezelfde manier: ik dank het lot dat het mijn sociale contract met nog een dag heeft verlengd en dat het me toestaat te blijven zeggen wat ik denk — terwijl ik zorgvuldig controleer dat mijn vrouw, of erger nog, mijn dochter niet ergens in de buurt is.

Een van de eerste dingen die ik doe, is mijn e-mail bekijken. Dan een snelle blik op de website, op de lezers die zijn binnengekomen om rond te kijken. Dan gaat mijn oog naar het web — om te zien hoe de drie vrouwen van het web vandaag hebben besloten gillettenarrative.com te behandelen.

Het lijkt een eenvoudige oefening. Dat is het niet.

Niet vanwege aanvallen of geschillen — die blijven een familieprivilege. Maar vanwege de manier waarop je wordt geïnterpreteerd. Hoe je wordt waargenomen. En vandaag was zo’n dag.

We moesten meteen duidelijk maken dat we niets te maken hebben met P&G — het bedrijf dat veel merken bezit, waaronder Moeder Gillette — en dat we geen wasmiddel of bleekmiddel verkopen. We verkopen helemaal niets. We zijn hier alleen om te schrijven en het verhaal te vertellen van 40 plus 18 jaar in The Gillette Company, van binnenuit, door wie het heeft meegemaakt.

En ja — ik zie de vraag al in je hoofd opkomen: en de gratis reclame die P&G krijgt? De zichtbaarheid van het merk, de kwartaalimpressies, de optimalisatie van het aandeel?

Ik ben blij als ik hun cijfers in beweging heb gebracht. Ook dat is gratis.

Er is een oud verhaal over een olifant — machtig, massief, onaantastbaar — die een doorn in zijn poot kreeg. Niemand had de moed om hem te helpen. Niemand behalve de muis.

Wie ben ik?

Gewoon Nando.

DE MUIS.