GILLETTE กับเลขสาม

เลขสามตามผมไปทุกวัน

ทุกขณะ

และทุกครั้งที่ผมไม่คาดคิดที่สุด มันก็ปรากฏขึ้น

ไม่กี่วันก่อน ตอนตื่นนอน ผมสังเกตเห็นก้อนบวมเล็ก ๆ ใต้ขากรรไกรด้านขวา

ขนาดประมาณลูกบอลลูกหนึ่ง

ภรรยาถามผมว่ามันคืออะไร

ผมให้คำตอบเดียวที่ฟังขึ้น

เพราะผมไม่ได้เดินทางมาพักหนึ่งแล้ว — อาจเพราะการรอคอย อาจเพราะความจำเป็น อาจเพราะการผลิตฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนมากเกินไป — ลูกที่สามจึงตัดสินใจงอกขึ้นมา

และผมไม่ได้เป็นคนเลือกว่าจะวางมันไว้ตรงไหน

ภรรยาของผมยิ้ม

เธอบอกให้ผมเลิกทำตัวเป็นคนบ้าแล้วไปหาหมอ

แต่หมอแบบไหนล่ะ?

หมอทั่วไป?

หมอโรงพยาบาล?

หมอเฉพาะทาง?

หมอประจำครอบครัวรู้น้อยและดูเหมือนจะอยู่ได้ด้วยการทดลอง

หมอโรงพยาบาลอยู่ได้ด้วยการรักษาแบบรวดเร็วโดยไม่มีพันธะต้องพิสูจน์อะไร

หมอเฉพาะทางเก็บเงิน ดังนั้นจึงไม่ใช่สำหรับผม

บริการการแพทย์ฉุกเฉินดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในบรรดาตัวเลือกที่แย่ที่สุด

หมอผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูและถามว่าผมต้องการอะไร

ผมยังยืนอยู่นอกประตูรั้ว

“ผมรู้ว่าร้านขายผักผลไม้อยู่ข้าง ๆ” ผมพูด “แต่ที่นี่คือคลินิกจริง ๆ ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ ต้องการอะไรคะ?”

“กล้วยสองกิโลครับ ถ้าคุณให้ผมเข้าไป ผมจะบอกว่าพันธุ์ไหน”

เธอยิ้มและเปิดประตูรั้ว

แล้วเธอก็เห็นใบหน้าของผมกับลูกที่สามของผม

ถุงมือปรากฏขึ้น

บริเวณนั้นถูกตรวจ

คางทูมถูกตัดออกไปทันที

ผมรอดจากมันมาแล้วตั้งแต่อายุสี่ขวบ

คำตัดสินมาถึง

ต่อมน้ำเหลืองอักเสบ

ต้องตรวจทันที

ปฏิบัติการ “รายได้ประกันสำหรับหมอ” ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

ใบสั่งยาสามใบ:

ยาปฏิชีวนะหนึ่งตัว

ยาสเตียรอยด์หนึ่งตัว

อัลตราซาวด์หนึ่งครั้ง

และนัดกลับมาอีกในสามวันเพื่อประเมินเพิ่มเติม

แล้วเธอก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาและเริ่มเขียนคำแนะนำอธิบายว่าควรทำอัลตราซาวด์อย่างไร

ผมยิ้ม

“คุณแน่ใจจริง ๆ หรือครับว่าเพื่อนร่วมงานของคุณต้องมีคำแนะนำเป็นลายลักษณ์อักษรถึงจะรู้ว่าอัลตราซาวด์ทำงานอย่างไร?”

“คุณพูดถูกค่ะ” เธอตอบ

แล้วคำถามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็มาถึง

“คุณทำอาชีพอะไรคะ?”

“ผมเป็นผู้ป่วยครับ

แต่ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในร้านขายผักผลไม้”

ผมลุกขึ้นยืน

“ผมจะกลับบ้านแล้ว

ผมจะรักษาตัวเองด้วยกระเทียม

แล้วจะมาบอกคุณทีหลัง

คุณเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่โชคดีที่จะได้เกษียณจริง ๆ

เมื่อผู้คนค้นพบผลของมัน เพื่อนร่วมงานของคุณหลายคนอาจต้องหาอาชีพใหม่”

เมื่อผมถึงบ้าน ภรรยาของผมรออยู่

กังวลใจ

เธออยากรู้ว่าผลวินิจฉัยเป็นอย่างไร

ผมบอกเธอว่าไม่ต้องกังวล

อีกไม่นานผมจะได้เดินทางอีกครั้ง

และก้อนบวมนั้นก็คงจะหายไป

บางทีอาจจะหายก่อนเครื่องบินลงจอดเสียด้วยซ้ำ