ความโง่เขลาแบบ GILLETTE

สิบห้องแห่งจิตใจ

มีบ้านหลังหนึ่งที่เราแต่ละคนอาศัยอยู่โดยไม่เคยเลือกมันเลย

มันไม่มีที่อยู่ ไม่ปรากฏบนแผนที่ใด แต่เรารู้จักมันดีกว่าสถานที่ใด ๆ ที่เราเคยอาศัยอยู่จริง ข้างในมีประตูสิบบาน

บางบานเราเปิดทุกวันโดยไม่รู้ตัว

บางบานเราใส่กุญแจไว้ แสร้งทำว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับเรา

และยังมีห้องที่เราไม่ได้สร้างขึ้นเอง แต่ก็ยังพกพามันไว้ข้างในอยู่ดี นี่ไม่ใช่ทฤษฎี

ไม่ใช่คู่มือจิตวิทยาที่ฝุ่นจับอยู่บนชั้นหนังสือ

นี่คือคำบอกเล่าของผู้ชายคนหนึ่งที่เดินผ่านสิบห้องนี้ทีละห้อง บ่อยครั้งโดยไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และตอนนี้ เมื่อมีอายุเพิ่มขึ้นอีกไม่กี่ปีบนบ่า เขากำลังพยายามบรรยายมันให้ตรงตามที่เขาได้ประสบมา

ประตูสิบบาน

ผมเปิดมันทุกบาน

บางบานด้วยความอยากรู้

บางบานอย่างไม่เต็มใจ

บางบานก็ต่อเมื่อสายเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว

หากห้องเหล่านี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคย นั่นไม่ใช่เพราะมันเล่าเรื่องของผม

แต่เพราะที่ใดสักแห่งลึก ๆ ข้างใน มันก็เล่าเรื่องของคุณด้วย

Ferdinando

ความโง่เขลา — การหยุดนิ่ง

หลายปีที่ผมเชื่อว่าความโง่เขลาคือสิ่งเดียวกับความไม่รู้

แล้วผมก็เปลี่ยนใจ

ผมเห็นคนที่เรียนมาน้อยแต่เข้าใจโลก

และคนที่มีวุฒิการศึกษาน่าประทับใจแต่ไม่อาจเข้าใจตัวเอง

ความโง่เขลาไม่ใช่การขาดความรู้

มันคือการปฏิเสธความรู้

มันเริ่มต้นในวินาทีที่เราเลิกตั้งคำถาม

มันคือความสบายใจที่ได้เชื่อว่าสิ่งที่เรารู้นั้นเพียงพอแล้ว

ความโง่เขลารักความแน่นอนแบบสัมบูรณ์

มันเกลียดความละเอียดอ่อน

ไม่ไว้ใจความสงสัย

มีคำตอบเตรียมไว้เสมอ

และด้วยเหตุนั้น จึงไม่เคยรับฟัง

เมื่อความโง่เขลามาถึง การเติบโตก็หยุดลง

และเมื่อการเติบโตหยุดลง ชีวิตก็ยังคงเดินต่อไป

แต่ไม่มีเรา

บางครั้งมันกลายเป็นเกือบจะเป็นโรคทางสังคม

ผมจำแม่คนหนึ่งได้ เธอพาลูกทั้งแปดคนไปหาหมอ

เธอทุกข์ใจ

เธอยืนกรานว่ามีลูกเพียงคนเดียวที่ฉลาด และอยากให้อีกเจ็ดคนได้รับการปรับปรุง

หมอไม่ได้ท้อใจ

การตรวจเจ็ดครั้ง

ใบสั่งยาเจ็ดใบ

ใบแจ้งหนี้เจ็ดใบ

แม่คนนั้นกลับไปอย่างพอใจ

เธอได้รับคำวินิจฉัยแล้ว

ตามความเห็นของเธอ อีกไม่นานลูก ๆ ของเธอจะกลายเป็นคนละคน

พวกเขายังคงเหมือนเดิมทุกประการ

เพียงแต่จนลง

ไม่มีการรักษาใดล้มเหลว

มันเพียงแค่ไม่ใช่โรคนั้น

ความเจ็บป่วยเป็นของเธอเอง

และไม่มีใบสั่งยาใดรักษามันได้