GILLETTE BURGUNDY — องก์ 3

เรื่องเล่าไม่เคยเหมือนเดิม เพราะช่วงเวลาที่มันมาพบกันไม่เคยเหมือนเดิม สถานที่เปลี่ยน ฤดูกาลเปลี่ยน ผู้คนเปลี่ยน และเมื่อผู้หญิงเดินผ่านเส้นทางของพวกมัน การคาดการณ์ก็หมดความหมายลงโดยสิ้นเชิง

ผมเคยเล่าเรื่องนี้ไปแล้วเมื่อนานมาก่อน วันนี้ผมอยากเล่ามันอีกครั้งด้วยความเข้มข้นที่มากกว่าเดิม เกือบจะเหมือนการสนทนากับตัวเอง — เสียงเรียกจากความทรงจำ เสียงที่ยังคงเคาะประตูแห่งกาลเวลา เตือนผมไม่เพียงถึงสิ่งที่เคยเป็น แต่บางทีอาจถึงสิ่งที่ยังอาจเป็นไปได้

องก์ 3 — การเก็บเกี่ยวครั้งสุดท้าย

เมื่อมี Sabine อยู่ข้างกาย อนาคตก็ไม่ดูไกลอีกต่อไป

มันได้กลายเป็นสถานที่แห่งหนึ่ง

ผมมองข้ามไร่องุ่นและวาดภาพฤดูกาลใหม่ ๆ ผมคิดถึงลูก ๆ ของผม ลูก ๆ ของพวกเขา และสิ่งใดก็ตามที่อาจหลงเหลืออยู่เมื่อผมไม่มีแรงขี่ม้าไปทั่วไร่อีกแล้ว หลายปีที่ผมไล่ตามงาน

ความรับผิดชอบ

ความท้าทาย

ผลลัพธ์

ผมข้ามประเทศมาแล้วหลายแห่ง สร้างธุรกิจ รู้จักทั้งชัยชนะและความพ่ายแพ้

แต่ความสงบกลับดูเหมือนจะเลือกมุมเล็ก ๆ แห่งนั้นของ Burgundy และผู้หญิงที่กาลเวลาส่งคืนมาให้ผมอย่างไม่คาดคิด

Sabine เดินอยู่ข้างผมท่ามกลางต้นองุ่น

เราพูดกันน้อย

เมื่อถึงวัยหนึ่ง คุณจะค้นพบว่าความเงียบมักบอกความจริงได้ชัดเจนกว่าถ้อยคำ วันเวลาไหลไปด้วยความเรียบง่ายที่ผมแทบจำไม่ได้ว่าเคยรู้จัก

ไวน์ค่อย ๆ บ่มตัวอยู่ในถัง

ไร่องุ่นดำเนินไปตามฤดูกาลของมัน

ม้าวิ่งอย่างอิสระไปทั่วทุ่ง

ลูก ๆ ของผมมาเยี่ยมบ่อยขึ้น

และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่ผมมองชีวิตของตัวเองโดยไม่รู้สึกว่าต้องเปลี่ยนแปลงอะไรเลย

แล้วไวน์ล่ะ?

ก็ชาวโรมันตอบเรื่องนั้นไว้แล้ว

In vino veritas

ในไวน์มีความจริง

หน้ากากร่วงหล่น

คำโกหกอ่อนแรงลง

แม้แต่ความรู้สึกที่ถูกฝังไว้ ในที่สุดก็หาความกล้าที่จะพูดออกมาได้

นั่นคือชีวิตใหม่ที่ผมวาดภาพไว้

Burgundy

ไร่องุ่น

ฝูงม้า

Sabine

ลูก ๆ ของผมที่อยู่ใกล้ ๆ

ตัวผมเองขี่ม้าไปตามแถวองุ่น ตรวจดูการตัดแต่งกิ่ง ศึกษาว่าแสงแดดสัมผัสต้นองุ่นอย่างไร

ในที่สุดทุกอย่างก็ดูเหมือนอยู่ในที่ที่มันควรอยู่

และผมก็มีอายุถึงเก้าสิบเอ็ดปีแล้ว

เก้าสิบเอ็ด

วัยที่ผู้ชายคนหนึ่งเชื่อว่าตนได้เห็นมามากพอจนไม่มีสิ่งใดทำให้ประหลาดใจได้อีก

ผมคิดผิด

เพราะผมไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินเสียงรถอีกคันแล่นขึ้นมาตามทางยาวสู่ไร่ รถอีกคันหนึ่ง

ผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

ชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง

รถชะลอลงและหยุดห่างจากเราไม่กี่เมตร

ผมมองไปที่ Sabine

ผมมองไปที่รถ

ผมมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังก้าวลงมา

ชั่วขณะสั้น ๆ ผมมีความรู้สึกไร้สาระว่าชีวิตกำลังเล่นฉากที่ผมเคยผ่านมาแล้วซ้ำอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นปิดประตูรถแล้วยืนนิ่ง พินิจดูบ้าน

แล้วเธอก็มองมาที่ผม

เธอมีสีหน้าของคนที่ไม่ได้มาถึงที่นี่โดยบังเอิญ

สีหน้าของคนที่ใช้เวลาหลายปีตามหา

ผมรู้สึกได้ว่า Sabine ตัวแข็งทื่ออยู่ข้างผม

ผมเองก็ขยับไม่ได้เช่นกัน

ผู้หญิงคนนั้นก้าวเข้ามาสองสามก้าว

ชายหนุ่มอยู่ใกล้ ๆ เธอ

เธอพินิจผมอย่างละเอียด

ละเอียดเกินไป

ราวกับกำลังมองหาคำยืนยัน

ราวกับพยายามกู้คืนบางสิ่งที่เธอได้ยินมาตลอดชีวิต

ในที่สุดเธอก็ยิ้ม

รอยยิ้มอ่อนโยน

เกือบจะเศร้าสร้อย

แล้วเธอก็ถามคำถามเพียงข้อเดียว

“คุณคือ Ferdinando Frega ใช่ไหมคะ?”

ผมไม่ได้ตอบในทันที

ความกลัวไม่ได้มาจากสิ่งที่เราไม่รู้เสมอไป

บางครั้งมันมาจากสิ่งที่เราอาจจำได้

Burgundy เงียบงันอยู่รอบตัวเรา

ไร่องุ่นหายใจอยู่ใต้แสงที่กำลังเลือนหาย

ไม่มีใครพูด

ไม่ใช่ Sabine

ไม่ใช่ชายหนุ่ม

ไม่ใช่ผม

เพราะในวินาทีนั้น ผมเข้าใจบางอย่างที่เก้าสิบเอ็ดปีไม่อาจสอนผมได้ ชีวิตแทบไม่เคยปิดบัญชีที่ยังค้างคาของมัน

มันเก็บรักษาไว้

ปกป้องไว้

ปล่อยให้มันบ่มตัวอย่างช้า ๆ เหมือนไวน์ที่พักอยู่ในถัง

แล้วในตอนที่เราเชื่อว่าเรื่องราวกำลังจะจบลง มันก็เปิดประตูที่เราคิดว่าถูกปิดผนึกไว้ตลอดกาล

ความทรงจำหนึ่ง

คำถามหนึ่ง

ความเสียใจหนึ่ง

ผู้หญิงคนหนึ่ง

บางทีอาจเป็นลูกชายคนหนึ่ง

บางทีอาจเป็นรักเก่า

หรือบางทีอาจเป็นความจริงที่ต้องใช้เวลาทั้งชีวิตกว่าจะมาถึงเรา

ผมยืนนิ่งไม่ไหวติง

มี Sabine อยู่ข้างกาย

มีผู้หญิงคนนั้นอยู่ตรงหน้า

มีชายหนุ่มสองคนที่เป็นของเรื่องราวต่างกัน — หรือบางทีอาจเป็นเรื่องเดียวกัน

และเป็นครั้งแรกที่ผมไม่รู้สึกเร่งร้อนที่จะรู้คำตอบ

เพราะผมเข้าใจว่าโชคชะตาไม่ได้มาเพื่อปิดหนังสือ

มันมาเพื่อเพิ่มอีกหน้าหนึ่ง

และบางที ในค่ำคืนนั้นที่ใจกลาง Burgundy บทที่สำคัญที่สุดของทั้งหมดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น