ANG AKING LADY WILKINSON

Nang gabi ring iyon, pinadalhan ko siya ng text message, sinabing mananatili ako nang limang araw at itinatanong kung paano niya gustong gugulin ang panahong iyon.

Halos wala pa akong panahong ibaba ang aking telepono.

Wala pang dalawang minuto, dumating ang kanyang sagot.

“Bukas ng umaga, alas-onse.

Dito sa aking villa sa Eaton.

Magkakaroon tayo ng English tea.

Sabihin mo sa akin kung saan ka tumutuloy.

Ibibigay ko ang address sa aking drayber at susunduin ka niya.”

Napangiti ako.

Militar ang pagkakaayos.

Britaniko ang kagandahang-asal.

Imposibleng tanggihan ang paanyaya.

Sumagot ako agad.

“Sa 10:30, nakatayo na ako sa harap ng Four Seasons Hotel.

Malapit lang ang tinutuluyan ko.

Maglalakad ako.”

Saka ako nanatili nang ilang sandaling nakatingin sa mensahe bago nagpadala ng isa pa.

Tunay akong nakatuon sa aming pagkikita.

Marahil higit pa sa handa kong aminin.

Pakiramdam ko’y naghahanda ako para sa isang seremonyang walang Maestro.

Kinabukasan, pareho kaming dumating nang eksakto sa oras.

Dominique ang pangalan ng drayber.

Pranses ang kanyang pinagmulan.

Magalang.

Maingat.

Lubos na may pinag-aralan.

Habang binabagtas namin ang mga kalyeng iyon, isang kakaibang pakiramdam ang bumalot sa akin.

Para bang nakarating na ako roon dati.

Biglang naglakbay pabalik ang aking alaala sa 1993.

Ang parehong lugar.

Kasama ang isang dating kasamahan sa Gillette.

Akala ko’y nagkataon lamang iyon.

Isa sa mga regalong minsang iniaalok ng buhay nang hindi hinihingi.

Pumasok ako sa kastilyo.

Patuloy niya itong tinatawag na villa, dahil sa likas niyang kababaang-loob.

Para sa akin, isa itong kastilyo.

Ang ikalawang nabisita ko sa aking buhay.

Ang una ay ang Kastilyo ng Bran sa Transylvania.

Nagpunta ako roon upang makipagkita sa isang pambihirang direktora, isang kahanga-hangang babaeng nagpapatuloy kay Konde Vlad, na mas kilala bilang si Dracula ang Tagatuhog.

Nadatnan ko si Maggy na nakaupo sa isang silyon sa tabi ng sopa.

Mainit niya akong binati.

Kusa kong inabot ang kanyang kamay upang hagkan ito.

Sa halip, sinunod niya ang protokol na Pranses.

Tatlong halik.

Dalawang tao lamang kami na pinaghihiwalay ng mga henerasyon at pinag-iisa ng isang kuwentong wala pa sa amin ang nakatatapos magsalaysay.

At sa unang pagkakataon mula nang dumating ako, hindi na parang lungsod ang London.

Para na itong isang hantungan.

Sinabi ko sa kanya na, sa pagkakaalam ko, ang ritwal ng English tea ay para sa alas-singko ng hapon.

Iyon man lang ang itinuro sa akin sa paaralan.

Ngunit alas-onse ng umaga, hindi ko maintindihan kung ano ang nagbago.

Ngumiti siya.

Saka siya sumagot nang may katiyakang taglay lamang ng mga nabuhay nang sapat na katagal upang hindi na kailangang kumbinsihin ang sinuman.

“Umiinom ng tsaa ang mga Ingles tuwing mukha silang nagpapahinga.

Sa totoo, iyon ang sandaling nag-iisip sila.

Iyon ang sandaling nagpapasya sila.

Walang takdang oras.

Ang tsaa ng alas-singko ay isang anyo lamang na ginawang institusyon ng kung sino upang bigyang-katwiran ang pahinga sa trabaho.”

Nakinig ako nang hindi siya ginagambala.

Isa siyang matatag na babae.

Mapanindigan.

Determinado.

Elegante.

Walang kapaguran.

Hindi natitinag.

Yari siya sa bakal.

Tulad ng kanyang mga espada.

Siya si Maggy.

Siya ang aking Lady Wilkinson.