LADY WILKINSON SWORD

Ang buhay ay hindi kailanman koleksiyon ng mga pagkakataon.

Ang buhay ay iisang pagkakataong hindi na dumarating nang makalawa.

Ganoon ito para sa akin.

Sa mga taon ko sa Masoneriyang Italyano, na kinikilala sa mga ritwal at tradisyon nito ng United Grand Lodge of England, nagkaroon ako ng pagkakataong makadalo sa isang medyo pambihirang pagtitipon.

Nasa Ikatlong Grado na ako, ngunit dumating ako nang may tamang pag-iisip: iyong sa isang Aprendis.

Hindi iyon pulong na pangritwal.

Walang mga tapis, walang mga simbolo, walang mga salitang kailangang isaulo.

Isa lamang iyong hapunan.

Isang hapunan sa London.

Isa sa mga gabing tila karaniwan habang nabubuhay mo ang mga ito at nagiging pambihira lamang makalipas ang maraming taon, kapag sa wakas ay naunawaan mo ang kahulugan nila.

Taglay ng London ang karaniwan nitong alindog.

Tila nakadungaw ang kasaysayan mula sa bawat gusali.

Ang Korona.

Ang City.

Ang mga pribadong club.

Ang mga institusyon.

Ang mga tradisyong mas matagal mabuhay kaysa sa mga lalaking lumikha sa mga ito.

Sa pamamagitan ng mga dati kong karanasang propesyonal sa loob ng Gillette, at sa mga lugar na iyon, ko nakatagpo, halos nang nagkataon, ang isang kuwentong mas matanda pa kaysa sa akin.

Isang kuwentong hindi pag-aari ng Masoneriya.

Ni hindi rin pag-aari ng negosyo.

Pag-aari ito ng Inglatera.

Ang pangalan nito ay Wilkinson Sword.

O marahil mas tumpak na tawagin siyang:

Lady Wilkinson Sword.

Dahil may mga kompanyang lumilikha ng tubo.

May iba namang lumilikha ng kasaysayan.

Nagawa niya ang dalawa.

Ingles ang kanyang punto, elegante ang kanyang kilos, pino ang kanyang estilo.

Ngumingiti siya sa kabila ng mga taong pasan niya.

Alam niyang hindi na siya bata.

Nawala na sa kanya ang gaan ng kabataan, ngunit hindi ang linaw ng isip.

Nanatiling matibay ang kanyang talino.

Nanatiling matalas ang kanyang mga ideya.

Tuwing kinakausap niya ako, ginagamit niya ang halos romantikong tono ng isang matandang pusang marahang umuungol sa tabi ng pugon, at lagi niyang binibigkas ang aking pangalan nang may bahagyang kamalian:

“Fernando…”

Hindi niya kailanman kinailangan ng pagpapakilala.

Kailangan lamang niyang pumasok sa silid.

Dala niya ang bigat ng kasaysayan.

Nabuhay siya sa mga digmaan, mga hari, mga reyna, mga rebolusyong industriyal, mga pagbili ng kompanya, at mga pulong ng lupon.

Nakita niya ang mga lalaking yumaman.

Nakita niya ang mga imperyong naglaho.

Nakita niya ang mga manager na kumbinsidong sila’y walang kamatayan.

At gayunman, naroon pa rin siya.

Elegante.

Tahimik.

Britaniko.

Sa sandaling iyon, naunawaan ko na may mga kompanyang hindi talaga kompanya.

Mga institusyon sila.

May mga pag-aari ng mga shareholder.

May iba namang pag-aari ng kasaysayan.

Ang Lady Wilkinson Sword ay kabilang sa huli.

At ako naman ay nagsisimula nang maging kanya rin, kahit kaunti.