ANG KINABUKASAN KASAMA ANG WILKINSON

Malinaw ang text message.

“Nasa harap ka ng hotel nang 12:00.

Dadaan ako kasama ang aking anak na babae at ang aking mga apong babae.

Isasama ka namin sa tanghalian.

Pagkatapos ay magkakasama tayo buong hapon, at sana’y hindi ka namin mainip.”

Napangiti ako.

Matapos ang naranasan ko noong nakaraang araw, ang pagkainip ang pinakahuli kong kinatatakutan.

Nasa oras sila.

Eksaktong nasa oras.

Ngunit sa pagkakataong ito, may naiiba.

Walang drayber.

Pinagpahinga ang drayber nang araw na iyon.

Si Maggy ang nasa manibela.

Inaamin kong nag-alay ako ng maikling dasal sa Diyos.

Hindi dahil sa espirituwal na dahilan.

Dahil sa pagmamaneho.

Umasa akong magiging maayos ang lahat.

Walang sorpresa.

Kahit man lang hindi ang ganoong uri ng sorpresa.

Siya naman ay tila lubos na panatag.

Hawak niya ang manibela nang may parehong tiwala na taglay niya sa pakikipag-usap.

O sa pagpapasya.

O sa pamumuno sa isang pulong.

May sumagi sa aking isip.

Hindi pare-pareho ang pagtanda ng lahat.

May mga humihinto sa pagmamaneho.

May mga humihinto sa paglalakbay.

May mga humihinto sa pagpapasya.

Hindi si Maggy.

Nagpatuloy lamang siya.

Na para bang ang panahon mismo ang nagpasyang tumabi bilang paggalang.

Nagpatuloy kami sa pagbagtas sa London.

Inilaan nila sa akin ang upuan sa harap.

Ang upuang karaniwang ibinibigay sa panauhin.

Si Maggy ang nagmamaneho.

Nasa likod ang kanyang anak na babae at mga apong babae.

Mukha itong karaniwang pamilya.

Ngunit hindi.

Makalipas ang ilang minuto, tinanong nila ako kung ano ang gusto kong kainin.

Kung may gusto ba akong partikular.

Sumagot ako nang walang pag-aatubili.

“Siyempre, lutuing Ingles.”

Sabay-sabay silang humagalpak ng tawa.

Hindi ang magalang na uri.

Ang tunay na uri.

Kusang-loob.

Lumingon si Maggy sa kanyang anak.

Taglay niya ang ekspresyon ng isang taong kapapatunay lamang ng isang teorya.

“Naiintindihan mo na ba ngayon kung bakit ko sinabi sa iyo ang mga bagay na iyon?”

Ngumiti ang kanyang anak nang walang idinadagdag na salita.

Na para bang kinumpirma ng aking sagot ang isang bagay na matagal na nilang napag-usapan.

Hindi ako humingi ng paliwanag.

Minsan, masyadong maagang dumarating ang mga tanong.

Ang mga sagot naman ay nangangailangan ng sarili nilang panahon.

Pinagmasdan ko lamang ang kakaibang pamilyang Ingles na iyon.

At pakiramdam ko, sa kung saan, matagal pa bago kami nagkakilala, napagpasyahan na ni Maggy kung sino ako.

Humahabol lamang ako.

Dumating kami sa isang restawran.

Hindi isa sa mga lugar ng dakilang karangyaan ng aristokrasyang Ingles.

Walang portero na naka-uniporme.

Walang pagpapakita ng katayuan.

Walang artipisyal na pagkasopistikado.

Sa sandaling iyon, natiyak kong masarap ang kakainin namin.

Ang pagluluto ay tulad ng sining ng mga bagay.

Ang pinakasimpleng mga bagay ay halos laging ang pinakamahusay.

At ganoon mismo si Maggy.

Kaya niyang manirahan sa isang kastilyo at tawagin itong villa.

Kaya niyang magsalita na parang reyna at magmaneho na parang taxi driver sa London.

Kaya ka niyang dalhin sa mga guho ng sarili niyang kasaysayan nang hindi nawawala ang dangal ng isang Ingles na ginang.

Ngunit pagdating sa pagkain, ang laman ang pinipili niya.

Hindi ang pagpapakitang-tao.

Marahil iyon ang dahilan kung bakit patuloy akong nakikinig sa kanya.

Sa likod ng bakal ng kanyang mga espada, hindi isang institusyon ang natagpuan ko.

Isang babae ang natagpuan ko.