ANG NAGLALANTAD NA PAGHINTO SA LONDON NG WILKINSON

Ang sumunod na araw ay araw ng ganap na kalayaan.

Walang tipanan.

Walang iskedyul.

Walang drayber.

Walang seremonya.

Naglakad ako sa Piccadilly Circus, at laging iisang direksiyon ang tinutungo ng aking mga mata.

Soho.

Noong mas bata pa ako, malugod akong tinatanggap sa mga lugar na iyon.

Hindi lamang bilang kostumer.

Bilang tagamasid din.

Isang panauhing kinagigiliwan.

Hayagang kinagigiliwan.

Sa paglipas ng mga taon, natutuhan kong hindi dapat itago ang mga kahinaan.

Dapat silang unawain.

At, kapag wala silang sinasaktan, maaari pa nga silang pakainin ng mga bagay na nagbibigay sa atin ng ligaya.

Naglakad ako nang walang pagmamadali.

Tila mas tahimik ang London kaysa dati.

Marahil nagbago ang lungsod.

Marahil ako ang nagbago.

O marahil impluwensiya lamang iyon ni Maggy.

Mula nang makilala ko siya, tila may isinasalaysay na kuwento ang bawat kalye.

Tila may iniingatang alaala ang bawat gusali.

Tila pag-aari ng isang taong wala na roon ang bawat sulok ng lungsod.

Sa unang pagkakataon, hindi ko binibisita ang London.

Pinakikinggan ko ito.

At habang tinatawid ko ang Piccadilly Circus, sa gitna ng mga ilaw, ng mga turista, at ng mga lumang multo ng aking kabataan, alam kong hindi ito araw ng pahinga.

Ito lamang ang pagitan ng isang aral at ng susunod.

Dahil kinabukasan, makikita kong muli ang aking tita.

At kasama niya, malamang, ang isa pang piraso ng isang kuwentong wala pang sinumang nakatatapos magsalaysay.