HÚS HÁLFKLÁRAÐRA SETNINGA

The House of Unfinished Sentences — Gillette The Patient Saga, chapter 10

GILLETTE, SAGA SJÚKLINGSINS · Íslensk útgáfa  ·  Nr. 10

HÚS HÁLFKLÁRAÐRA SETNINGA

Hugrænt hlé


Hver fjölskylda á sín leyndarmál.

Flest þeirra eru aldrei sögð upphátt.

Þau búa í hléunum.

Þau fela sig í umræðuefnum sem enginn snýr aftur að.

Þau sitja á stólum við borðið án þess að hafa nokkurn tíma verið kynnt.

Ég ólst upp í húsi sem hálfkláraðar setningar mótuðu.

Enginn ætlaði að gera neinum mein.

Það er einmitt það sem gerir fjölskyldusögu svo flókna.

Dýpstu áhrifin koma oft án ásetnings.

Faðir kennir ekki alltaf með orðum.

Móðir kennir ekki alltaf með ráðum.

Stundum kenna þau einfaldlega með því að þrauka.

Stundum kenna þau með því að þegja.

Stundum kenna þau með ótta sem þau nefna aldrei.

Sem barn varð ég áhorfandi.

Ég hlustaði vandlega.

Ég fylgdist með svipbrigðum.

Ég rýndi í skapið.

Löngu áður en ég skildi hagfræði, stjórnmál eða sambönd skildi ég andrúmsloft.

Ég vissi hvenær spenna gekk inn í herbergi.

Ég vissi hvenær vonbrigðin settust við borðið.

Ég vissi hvenær einhver bar byrði sem hann gat ekki nefnt.

Fjölskyldur búa til kort.

Ekki vegakort.

Kort af hegðun.

Þessi kort segja okkur hvar við megum tala og hvar við ættum að þegja.

Þau segja okkur hvaða tilfinningar eru leyfilegar.

Hvaða tilfinningar eru hættulegar.

Hvaða tilfinningar verður að fela.

Árum saman fylgdi ég þessum kortum.

Ekki af því að ég væri þeim sammála.

Af því að þau voru einu kortin sem ég átti.

Það var ekki fyrr en löngu síðar sem ég skildi að arfur er sjaldan efnislegur.

Öflugasti arfurinn kemur falinn.

Ótti.

Vani.

Hlutverk.

Þögn.

Og einn daginn, ef við erum heppin, horfum við á þennan arf og spyrjum einfaldrar spurningar:

Verð ég að skila þessu áfram?

Sú spurning markaði upphaf frelsisins.


Ferdinando

PDF ← GILLETTE, SAGA SJÚKLINGSINS