GILLETTE & L’ORÉAL, WOMEN USA — VOL. VI

అధ్యాయం సున్నా — అన్ని సంపుటాల ఉమ్మడి ప్రారంభం

ఈ ప్రారంభ అధ్యాయం అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల స్త్రీలు సిరీస్‌లోని ఆరు సంపుటాలకూ ఉమ్మడి. ఇక్కడ దాన్ని పూర్తిగా ఇచ్చాం, సిరీస్‌ను పునరుక్తి లేకుండా వరుసగా చదువుకోవడానికి వీలుగా మడిచి ఉంచాం.

అధ్యాయం సున్నా

ఇక్కడ ప్రపంచం ఒక భూభాగం కాదు: అది ఒక హద్దు. ఉత్తర ధ్రువం ఆహ్వానించదు, క్షమించదు, పొరపాటుకు చోటివ్వదు. తెలుపు ఒక సంపూర్ణ శక్తిలా, మౌనంగా, జ్ఞాపకం లేకుండా రాజ్యమేలుతుంది. ఉష్ణోగ్రత ఇక్కడ వాతావరణ సమాచారం కాదు: అది ఒక వేటాడే జంతువు. రాత్రి నెలల తరబడి సాగుతుంది, ఆలోచనలను నలిపేస్తుంది, మనుషుల ఆకారాలను వక్రీకరిస్తుంది, వాళ్ల సంకల్పాన్ని మింగేస్తుంది.

సమూహాలు కొన్నే, చిన్నవి, మూసుకుపోయినవి. ఇన్యూట్, యూపిక్, ఆర్కిటిక్ జాతులు ఎవరూ ఉండాలని ఎంచుకోని చోట జీవిస్తారు. ఇక్కడ ప్రతి వ్యక్తీ సమూహం మనుగడకు అత్యవసరం. మీరు ఉపయోగపడకపోతే, భారమవుతారు. భారమైనవాళ్లు నిశ్శబ్దంలోకి, మంచులోకి, ఏ రాయితీ ఇవ్వని పరిసరాల తర్కంలోకి మాయమైపోతారు.

శాస్త్రీయ స్థావరాలు మరో రకమైన చలిని తోడు చేస్తాయి: అధికార క్రమాల చలి. ఇక్కడ స్త్రీ అరుదైన ఉనికి, ఒక వింత, ఇమిడిపోవాలి లేదా లొంగిపోవాలి.

ఈ చోట “మాయమవడం” అనే భావనే లేదు. ఉన్నదల్లా అన్నిటినీ చెరిపేసే తెలుపు మాత్రమే.

ఇన్యూట్, యూపిక్ స్త్రీలు

ఆర్కిటిక్ అమ్మాయిని గారాబం చేయరు: సిద్ధం చేస్తారు. చలిని, చీకటిని, ఆకలిని తట్టుకోవడం ఆమె చిన్నప్పుడే నేర్చుకుంటుంది. ఆమె తెగకు ఉపయోగపడాలి, ఎందుకంటే ఇక్కడ గుర్తింపు వ్యక్తిగతం కాదు. అది పనికి సంబంధించినది. కుటుంబం, సమూహం భారాన్ని స్త్రీయే మోస్తుంది: ఆహారం, నిప్పు, పిల్లలు, చర్మాలు, సంరక్షణ. హక్కుల గురించి ఎవరూ మాట్లాడరు. బలహీనత గురించి ఎవరూ మాట్లాడరు. డిప్రెషన్ ఉంది, కానీ దానికి పేరు లేదు. హింస ఉంది, కానీ దానికి సాక్షులు లేరు.

శాస్త్రీయ స్థావరాల స్త్రీ

చదువుకున్నది, సమర్థురాలు, క్రమశిక్షణకు అలవాటుపడినది. ఆమె పరిశోధకురాలిగా, సాంకేతిక నిపుణురాలిగా, డాక్టర్‌గా వస్తుంది. ఉత్తర ధ్రువం అర్హతలను గుర్తించదని ఆమె త్వరలోనే తెలుసుకుంటుంది. ఇక్కడ లెక్కలోకి వచ్చేది మానసిక దృఢత్వం ఒక్కటే. పురుషుల అధికార క్రమాలు ఆమెను శాసిస్తాయి, బలహీనతకు చిన్న సంకేతం కనిపించినా దాన్ని బలహీనతగానే చదువుతారు. ఇది బలం సరిపోని పరిసరం: ఇక్కడ తీవ్రమైన ఆత్మనిగ్రహం కావాలి.

పాశ్చాత్య “బయటి” స్త్రీ

స్వేచ్ఛలో పెరిగిన ఆమె, చలిని జయించగలనని నమ్ముతూ వస్తుంది. కానీ ఈ చోటు ఆమెను విరిచేస్తుంది: ఒంటరితనం, ఇరుకైన గదులు, అంతులేని మౌనాలు. స్థావరాలు సమూహాలు కావు, అవి యంత్రాంగాలు. పురుషులు రూపొందించిన యంత్రాంగం లోపల ఒక స్త్రీ మాయమవకుండా ఉండాలంటే పోరాడాలి.

ప్రపంచం అంచుకు ప్రయాణం

మా పక్కింటి Antonio, అందరూ Nino అని పిలిచేవాళ్లు, ఏళ్ల తరబడి నార్త్ కేప్ గురించి, అర్ధరాత్రి సూర్యుడి గురించి, చీకటి లేని నెలల గురించి మాట్లాడుతూనే ఉండేవాడు. అది అతను జేబులో దాచుకున్న కల, అసాధ్యమైనదేదో అన్నట్టు. మే నెలలో ఒక ఉదయం అతని ఇంటి బెల్ కొట్టి ఇంతే అన్నాను: “సూట్‌కేస్ సర్దుకో. గంటలో వస్తాను. 30 రోజుల్లో తిరిగి వస్తాం.” అతను ఆశ్చర్యంగా, సంతోషంగా నన్ను చూశాడు. అతని భార్య ఆందోళనగా మా ప్రణాళిక ఏమిటని అడిగింది. “ఒక కలను వెంటాడటం,” అని జవాబిచ్చాను.

కార్లో ఎక్కాం. మా భార్యలు మమ్మల్ని పిచ్చివాళ్లను చూసినట్టు చూశారు. కానీ ఈ ప్రయాణం నిజం. Nino అప్పటికే ప్రశ్నలతో నిండిపోయాడు. “మనం ఎక్కడికి వెళ్తున్నాం? ఎంత డబ్బు తెచ్చుకోవాలి?” “నిదానించు,” అన్నాను. “54 గంటల్లో అక్కడుంటాం. కేవలం 5,000 కి.మీ. కొత్త Range Rover లో ఉన్నాం. ప్రయాణాన్ని ఆస్వాదించు.”

ప్రతి 300 కి.మీ.కి ఆగాల్సి వచ్చేది: అతను నాకంటే పన్నెండేళ్లు పెద్దవాడు, అతనికి తన లయ ఉంది. నా దగ్గర నీళ్లు, ద్రవాలు ఉన్నాయి; అతనికి కాఫీ, శరీర అవసరాలు. మేం ఎంత ముందుకు వెళ్తే, అతను తన జీవితం గురించి అంత ఎక్కువ మాట్లాడాడు. ఆ అంతులేని రోడ్డు లేకపోతే నాకెప్పటికీ తెలియని విషయాలు.

కార్లో ఒంటరిగా ఉన్న ఇద్దరు మగవాళ్లు ఎప్పుడూ ఆడవాళ్ల గురించే మాట్లాడతారు. అతనికి తెలిసిన స్త్రీ అతని భార్య ఒక్కతే. నేను నవ్వాను. అతనికి ధైర్యం చెప్పాను: “మేమూ అంతే.”

60 గంటలు డ్రైవ్ చేస్తూ నేనెలా మతి కోల్పోకుండా ఉంటానని అడిగాడు. రష్యా గురించి చెప్పాను, 22 ఏళ్ల వయసులో ఎప్పుడూ కలవని ఒక స్త్రీని కలవడానికి 51 గంటలు డ్రైవ్ చేశాను. “దూరాలు హద్దులు కావు,” అన్నాను, “అవి సాకులు. నాకెప్పుడూ సాకులు లేవు.”

తెలుపులోకి చేరిక

నార్వేలోకి అడుగుపెట్టాం. రోడ్డు పక్కన ఒక హాస్టల్. కారును అక్కడ వదిలి స్లెడ్జ్‌లో ముందుకు వెళ్లాలి.

గైడ్ ఒళ్లంతా కప్పుకుని ఉంది, లోపలేముందో తెలియనంతగా. కళ్లజోడు తీసినప్పుడు ఆమె స్త్రీ అని తెలిసింది. ఒక నార్వే స్త్రీ, మౌనంగా, సూటిగా, మంచులా చల్లగా. Nino స్లెడ్జ్ మధ్యలో, ఆమె ముందు, 190 సెం.మీ. ఎత్తున్న నేను వెనకాల, చివర్లో.

ఇంకా పగటి వెలుగే. నా గడియారం సమయం చూపిస్తోంది, కానీ రాత్రో ఉదయమో చెప్పట్లేదు. అది అర్ధరాత్రి సూర్యుడు. మేం నార్త్ కేప్ చేరుకున్నాం.

Nino ఏడ్చాడు. నన్ను కౌగిలించుకున్నాడు. నవ్వుతూ అన్నాను, “జాగ్రత్త… మనం గేలమని జనం అనుకుంటారు.” నవ్వుకున్నాం, కానీ మేం ప్రపంచం అంచున ఉన్నాం.

అప్పుడు వచ్చింది గడ్డకట్టించే చలి: –52°C.

అసలైన ఆర్కిటిక్‌లోకి ప్రవేశం

బట్టలు మార్చుకోవడానికి మమ్మల్ని ఒక లోహపు కంటైనర్‌లోకి తీసుకెళ్లారు. చాలా బరువైన, దూది నింపిన సూట్లు, క్లిష్టమైన జిప్పులతో మూసేవి.

గైడ్‌కు నేనే డబ్బు కట్టాను. Nino ను కొందరు మగవాళ్లతో ఒక ఇగ్లూలో వదిలారు; నన్ను మరో ఇగ్లూలో ఒక కుటుంబంతో వదిలారు: 70 నుంచి 80 ఏళ్ల మధ్య ఒక వృద్ధుడు, 30 నుంచి 50 ఏళ్ల మధ్య ముగ్గురు స్త్రీలు.

అది మూసుకుపోయిన ప్రపంచం. సరళమైనది. కర్కశమైనది.

ఆ మనిషి పక్కకు తప్పుకుని ఉన్నాడు. స్త్రీలు పని లయను నిలబెట్టారు. బాత్రూం అంటే ఇగ్లూకు ఐదు మీటర్ల దూరంలో ఒక గుట్ట: మలం నేలను తాకకముందే గడ్డకట్టేది. నా మొదటి మూత్రం పసుపు రంగు ఆర్కిటిక్ నక్షత్రమైంది. అది ఉత్తరం నాకు చెప్పిన నమస్కారం.

మధ్యవయసు స్త్రీ, Magi, కొంచెం ఇంగ్లీష్ మాట్లాడేది. మిగిలినదంతా సైగలు, కళ్లు, చేతులు. చలి భాష.

సూట్ ఎలా వాడాలో నాకు తెలియనప్పుడు, ఆమె ఏమీ ఆలోచించకుండా దాగి ఉన్న ఒక జిప్‌ను చూపించడానికి నా గజ్జల దగ్గర తాకింది. అందులో దురుద్దేశం లేదు, సిగ్గు లేదు: కేవలం పని. మనుగడ.

ఇగ్లూలో మూడు రోజులు

ఆహారం తెచ్చారు. పొగబెట్టిన చేప, పచ్చి చేప, కాడ్ చేప కాలేయం, తిమింగలం పొట్ట. ఇంకా షార్క్ ఉండలు. ఎంపిక లేదు. ప్రత్యామ్నాయం లేదు. ప్రకృతి ఇచ్చిందే అది.

తర్వాత ఒక ఎర్రటి ద్రవం తాగాను. వైన్ అనుకున్నాను. అది వడకట్టి, మరిగించి, తీపి కలిపిన తిమింగలం రక్తం. తాగేశాను. అంతకు ముందెన్నడూ అనుభవించని బలాన్ని ఇచ్చింది. ఒక ఆదిమ శక్తి. కొకైన్ అనుకున్నాను. కాదు. అది శరీరంలోకి ప్రవేశిస్తున్న ఉత్తరం.

స్త్రీలు నన్ను గమనిస్తున్నారు. వృద్ధుడు వేటకు వెళ్లాడు. నేను విశ్రాంతి తీసుకుంటూ రక్తం తాగాను. ఫోన్ లేకుండా, ఇంటర్నెట్ లేకుండా, కంప్యూటర్ లేకుండా, Nino లేకుండా మూడు రోజులు. నేనూ వాళ్లూ మాత్రమే.

రాత్రి లేదు. ఉన్నదల్లా వెలుగు, నిప్పు, మంచు, ఊపిరి.

ముగ్గురు స్త్రీలూ నిద్రకు పడుకున్నారు. నేను చోటు వెతుక్కున్నాను. అందరికంటే చిన్నది చేయి ఎత్తి దగ్గరకు రమ్మని సైగ చేసింది. వాళ్లు పకపకా నవ్వారు. నాకు అర్థం కాలేదు. నేను వాళ్ల “క్రిస్మస్” అన్నారు.

నన్ను స్వీకరించారని చెప్పే పద్ధతి అది.

కృతజ్ఞతగా కొంత డబ్బు ఇవ్వబోయాను. వాళ్లు నిరాకరించారు. ఒక కౌగిలింత మాత్రమే కావాలన్నారు. ఇంకా దగ్గరైనట్టు అనిపించడానికి Calabria మాండలికంలో కొన్ని మాటలు.

అక్కడే నిజమైన కానుకల విలువ అర్థమైంది: కొనలేనివి, అమ్మలేనివి.

గైడ్ వీడ్కోలు

మూడు రోజుల తర్వాత గైడ్ వచ్చింది. ఆ ముగ్గురు స్త్రీలతో గంటసేపు మాట్లాడింది. నేను బయట ఉన్నాను. వాళ్లేం మాట్లాడుకుంటున్నారో నాకు అర్థం కాలేదు. అది నా విషయం కాదు. అది వాళ్ల భాష, వాళ్ల ప్రపంచం, వాళ్ల చట్టం.

కంటైనర్‌లో నేను బట్టలు విప్పుతుండగా గైడ్ లోపలికి వచ్చింది. కుతూహలంగా. సూటిగా. ఉత్తరాది మనిషిలా. నన్ను గట్టిగా కౌగిలించుకుంది. ముద్దు పెట్టుకుంది. ఆమె చర్మం పాలంత తెల్లగా ఉంది. ఆమె కళ్లు ఆగస్టు ఆకాశమంత నీలంగా ఉన్నాయి.

తనను తీసుకుపొమ్మని అడిగింది. ఆ ప్రపంచం నుంచి బయటపడటానికి ఏదైనా చేసేది.

గౌరవంగా నవ్వాను. నేను చేయలేను. చేయకూడదు కూడా.

ఆమెకు ఒకే ఒక వాగ్దానం ఇచ్చి వచ్చాను: “నీకు ఏదైనా అవసరమైతే, నాకు ఉత్తరం రాయి. సాయం చేస్తాను.” ఆమె డబ్బు కూడా నిరాకరించింది. ఆమె అందమైన స్త్రీ, కానీ ఒంటరి. దూరం నుంచి కనిపించని ఒంటరితనం. చలి క్షమించని ఒంటరితనం.

ఇంటికి తిరుగు ప్రయాణం

Nino ను తీసుకురావడానికి వెళ్లాం. అతను పులకించిపోయాడు. తిరిగి వెళ్లాలని లేదతనికి. కానీ అతని భార్యతో నాకు మాట ఉంది.

తన మూడు రోజుల గురించి అందరికీ చెప్పాడు. నేను మౌనంగా ఉన్నాను. నేనెప్పుడూ ఆ మనిషితో ఏదీ పంచుకోలేదు. కాగితంతో మాత్రమే.

అలా, Nino తన ప్రపంచానికి తిరిగి వెళ్తుంటే, నేను అప్పటికే మరో ప్రపంచం వైపు దారిలో ఉన్నాను. మరో గమ్యం. మరో పరిచయం.

స్వాగతం.

ముగింపు

ఉత్తరం మిమ్మల్ని తీసుకుపోదు: మిమ్మల్ని మార్చేస్తుంది. పైగా ఎప్పటికీ

మిమ్మల్ని పూర్తిగా తిరిగి ఇవ్వదు. మగవాళ్లు వెలుగు, మౌనం, ఫోటోలు, కలలు వెతుక్కుంటూ ఉత్తర ధ్రువానికి వస్తారు. స్త్రీలు బతకడానికి అక్కడే ఉండిపోతారు.

మగవాళ్లు తాము చూసినదాన్ని చెబుతారు. స్త్రీలు తాము అనుభవించినదాని గురించి మౌనంగా ఉంటారు.

మగవాళ్లు తిరిగి వెళ్తారు. స్త్రీలు ఉండిపోతారు. చలిలో, మంచు ఇళ్లలో, ఎవరికీ వినిపించని మౌనాల్లో ఉండిపోతారు. తమను గౌరవించని సమూహాలను నిలబెట్టడానికి ఉండిపోతారు. పిల్లలను, వృద్ధులను, అపరిచితులను కాపాడటానికి ఉండిపోతారు. కనిపించకుండా ఉండిపోతారు.

అక్కడి నుంచి నేను ఒకే ఒక జ్ఞాపకం తెచ్చుకున్నాను: అందమైన, నమ్మలేనంత అందమైన ఒక స్త్రీ, కానీ ఒంటరి. ప్రేమ కోణంలో కాదు. మానవ కోణంలో. విషాద కోణంలో.

ఆలోచన

ఉత్తరం శరీరాన్ని చంపదు. ఉనికిని చంపుతుంది. మిగిలేది తెలుపు: స్త్రీలు ఒకేసారి జీవిస్తూ, మాయమవుతూ ఉండే చోటు.

అందుకే నేను రాస్తాను. ఎందుకంటే తీవ్రమైన ప్రదేశాలు తమ కథను తామే చెప్పుకోవు. వాటి గుండా ప్రయాణించేవాళ్లకు మౌనంగా ఉండే విలాసం లేదు.

నేను కాదు. నేను కాదు. నా నేల నాకు జన్మనిచ్చింది, మిగతా ప్రపంచం నన్ను అతిథిగా కాదు, కుటుంబ సభ్యుడిగా ఆహ్వానిస్తుంది.

ఉత్తరం సంపూర్ణ తెలుపు నుంచి, నేను అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల సంపూర్ణ గందరగోళంలోకి దిగాను.

అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాలు

అసాధ్యమైన బాధ్యత

పద్దెనిమిది సంవత్సరాలు ఒక అమెరికన్ కంపెనీలో పనిచేస్తే, ప్రపంచంలో మరే కంపెనీ ఇవ్వలేనిది మీకు దక్కుతుంది: ఒక పని సంస్కృతి, విధానాలు, స్పష్టమైన లక్ష్యం, సిద్ధాంతం కాని విలువల వ్యవస్థ—అవి రోజువారీ ఆచరణ. వాటిని మీకు వివరించరు; మీ కోసం నిర్మిస్తారు. అదీ మీ అనుమతి అడగకుండానే.

న్యూయార్క్ కార్యాలయంలో ఉన్నప్పుడు, నేనెప్పుడూ ఊహించని ఒక పనిని నాకు అప్పగించారు. పదోన్నతి కాదు. బదిలీ కాదు. ఒక ప్రయోగం.

అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల లోపల మానవ సంబంధాల ఒక నమూనాను ధ్రువీకరించడానికి రూపొందించిన ఒక రహస్య కార్యక్రమం. వాళ్లు మేనేజర్లను, మనస్తత్వవేత్తలను, శిక్షకులను ఎంచుకోలేదు. ఒక రకమైన వాస్తవ ప్రపంచ అనుభవం ఉన్న మనుషులను ఎంచుకున్నారు. నా పేరు బయటికి వచ్చింది—నేను పద్దెనిమిదేళ్లు అమ్మకాల్లో ఉన్నప్పటికీ. వాళ్లు చూస్తున్నది పదవిని కాదు: మనసును.

పరీక్షను వివరించడం సులభం, పూర్తి చేయడం మహా కష్టం:

ఒక సంవత్సరంలో అమెరికాలోని 50 రాష్ట్రాలనూ సందర్శించాలి, నగరాలను నేనే ఎంచుకోవాలి, ఒక్కో దాంట్లో కనీసం ఒక వారం ఉండాలి.

చివరి రెండు వారాలు తప్పనిసరి సెలవు. ఖర్చులన్నీ వాళ్లే భరిస్తారు. నేను కేవలం జీవించాలి, గమనించాలి, అర్థం చేసుకోవాలి, ప్రతి సోమవారం ఒక నివేదిక పంపాలి. మానవీయమైన, పొడిగా, ఖచ్చితమైన కథనం.

ఒప్పందంపై సంతకం చేశాను. ఇంట్లో చెప్పాను. వాళ్లేమీ అడగలేదు. నెలవారీ సరుకులు వచ్చాయా అని మాత్రమే తెలుసుకోవాలనుకున్నారు. నేను అమెరికాలో ఒక సంవత్సరాన్ని ఎదుర్కోబోతున్నాను. వాళ్లు, ఎప్పటిలాగే, వచ్చే నెలను ఎదుర్కొంటున్నారు.

ముందు జాగ్రత్తగా, నా జీతాన్ని నేరుగా ఇటలీలోని నా బ్యాంకు ఖాతాలో జమ చేశారు. అది నాకు మర్యాదగా చెప్పే పద్ధతి: “పిచ్చి పనులేమీ చేయకు. నీ దగ్గర ఉన్నదానితో బతుకు. నువ్వు నిజంగా ఎవరో చూద్దాం.”

పదిహేను సంవత్సరాల తర్వాతే నా అసలు నివేదికలు, విశ్లేషణలు, నా గురించి వాళ్లు సేకరించిన సామగ్రి నాకు అందుబాటులోకి వచ్చాయి. ఈ పుస్తకం అక్కడి నుంచే పుట్టింది. దీన్ని ప్రచురించడానికి అనుమతి పొందాను, ఒకే ఒక షరతుతో: దీన్ని పురమాయించిన కంపెనీ పేరు ఎప్పటికీ చెప్పకూడదు.

పర్వాలేదు. ఈ కథ లోగోల గురించి కాదు. స్వయంగా అనుభవిస్తే తప్ప అర్థం చేసుకోవడం అసాధ్యమైన ఒక దేశంలో ఉన్న ఒక మనిషి గురించి.

అన్నిటికంటే దూరమైన చోటు నుంచే మొదలుపెట్టనా?

తార్కికమైన ఎంపిక అంచుల నుంచి మొదలుపెట్టడం, మధ్య నుంచి కాదు. రెండు సరళమైన కారణాల వల్ల:

1. ప్రయోగానికి నేను తాజాగా ఉన్నాను: పూర్తి స్పష్టత, గరిష్ఠ శ్రద్ధ.

2. చివరి అంచు నుంచి మొదలుపెడితే దారిని సరిదిద్దుకుంటూ ప్రయాణాన్ని శుభ్రంగా ముగించవచ్చు.

నేను బోస్టన్‌లోనో చికాగోలోనో మొదలుపెట్టాల్సిన అవసరం లేదు. ఒక సరిహద్దు దగ్గర మొదలుపెట్టాలి. కాగితం మీద మాత్రమే అమెరికా అయిన చోటు నుంచి.

అలాస్కా రాజధాని జూనోను ఎంచుకున్నాను. ఒంటరిగా విసిరేసినట్టున్నది. పడవ లేదా విమానంలో మాత్రమే చేరగలిగేది. ఎవరికీ చెందని నగరం. మొదలుపెట్టడానికి సరైన చోటు.

వనరులను సద్వినియోగం చేయడం

బయలుదేరే ముందు, ఒక అమెరికన్ అన్నిటికంటే ఎక్కువగా గౌరవించే పని చేశాను: పర్యాటకుడిలా కాకుండా ఒక ప్రొఫెషనల్‌లా నన్ను నేను సిద్ధం చేసుకున్నాను.

దేశీయంగా అతిపెద్ద నెట్‌వర్క్‌లు ఉన్న, అత్యంత ప్రసిద్ధమైన మూడు విమానయాన సంస్థలకు ఫోన్ చేశాను. గంటలోపే, 60% తగ్గింపుతో యాభై దేశీయ విమాన ప్రయాణాల బుక్‌లెట్ కొన్నాను.

కాల పరిమితి లేదు. రోజుల పరిమితి లేదు. ఆంక్షలు లేవు. ఒకే ఒక షరతు: ఒక సంవత్సరంలోపు వాడుకోవాలి.

హోటల్ గొలుసులతో, Uber టాక్సీలతో, కార్ రెంటల్ కంపెనీలతో కూడా అదే చేశాను, తర్వాత మజిలీల, పద్ధతుల సరైన ప్రణాళిక సిద్ధం చేశాను, కానీ సమయాలది కాదు.

నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను.

అది నా మొదటి నిజమైన విజయం. నాకు కదలడం తెలుసనడానికి మొదటి సంకేతం. అమెరికా ఎదురుచూసేవాళ్లను కాదు, పని చేసేవాళ్లను సత్కరిస్తుంది.

కంపెనీ ఆ లావాదేవీని చూసినప్పుడు, అమెరికన్ సంస్కృతి ఎప్పుడూ చేసే పనే చేసింది: విశ్వసనీయతను తనిఖీ చేసింది.

ఒక సంవత్సరం పాటు నిరంతర ప్రయాణాన్ని నేను నిర్వహించగలనా? ఊహించని సంఘటనలను, దూరాలను, అత్యవసర పరిస్థితులను ఎదుర్కోగలనా? నేను స్వతంత్రుడినేనా?

అందుకే, బయలుదేరే ముందు, మరో కీలకమైన విషయాన్ని సరిచేశాను:

నా క్రెడిట్ కార్డుపై నెలకు కనీసం $100,000 పరిమితి ఉండేలా చూసుకున్నాను.

అది ఖర్చు పెట్టడానికి కాదు. మేం దాన్ని నిర్వహించగలమని నిరూపించడానికి. అమెరికన్లు ఇలాగే ఆలోచిస్తారు: మీకు స్వయంప్రతిపత్తి లేకపోతే, స్వేచ్ఛ లేదు. స్వేచ్ఛ లేకపోతే, మిమ్మల్ని అంచనా వేయలేరు.

ఆ క్షణం నుంచి, కార్యక్రమం ఇక ఒక అప్పగింత కాదు. అది ఒక లక్ష్యం.

ఇక ఇప్పుడు నిజంగా ప్రయాణిద్దాం

అలాస్కా భౌగోళికంగా మాత్రమే అమెరికా సంయుక్త రాష్ట్రాల్లో భాగం. అది మరో ప్రపంచం.

అది స్త్రీలు జాడ లేకుండా మాయమయ్యే చోటు. ఫిర్యాదు ఎప్పటికీ గమ్యం చేరని చోటు. నగరాలు ఒక ఆటవిక ఖండం మధ్యలో నాగరికమైన దీవులు మాత్రమే అయిన చోటు.

జూనో నా మొదటి పరీక్ష: దేశంలోని మిగతా ప్రాంతాలతో కలిపే రోడ్డు ఒక్కటీ లేని రాజధాని నగరం. అమెరికాలా అనిపించని అమెరికా ముక్క.

ఇక్కడ ఒకటి అర్థం కావడం మొదలైంది: ఈ ప్రయాణం భౌగోళికం కాదు. మానవీయం.

బ్లాక్ 1 (సంపుటం I)

అలబామా – అలాస్కా – అరిజోనా – ఆర్కాన్సస్ – కాలిఫోర్నియా – కొలరాడో – కనెక్టికట్ – డెలావేర్ – ఫ్లోరిడా – జార్జియా

బ్లాక్ 2 (సంపుటం II)

హవాయి – ఐడహో – ఇల్లినాయిస్ – ఇండియానా – అయోవా – కాన్సస్ – కెంటకీ – లూయిసియానా – మెయిన్ – మేరీల్యాండ్

బ్లాక్ 3 (సంపుటం III)

మసాచుసెట్స్ – మిషిగన్ – మిన్నెసోటా – మిసిసిపీ – మిస్సోరీ – మోంటానా – నెబ్రాస్కా – నెవాడా – న్యూ హాంప్‌షైర్ – న్యూ జెర్సీ – న్యూ మెక్సికో

బ్లాక్ 4 (సంపుటం IV)

న్యూయార్క్ – వాషింగ్టన్

బ్లాక్ 5 (సంపుటం V)

నార్త్ కరోలినా – నార్త్ డకోటా – ఒహాయో – ఓక్లహోమా – ఒరెగాన్ – పెన్సిల్వేనియా – రోడ్ ఐలాండ్ – సౌత్ కరోలినా

బ్లాక్ 6 (సంపుటం VI)

సౌత్ డకోటా – టెన్నెస్సీ – టెక్సాస్ – యూటా – వెర్మాంట్ – వర్జీనియా – వెస్ట్ వర్జీనియా – విస్కాన్సిన్ – వయోమింగ్

సౌత్ డకోటా

సౌత్ డకోటా గాలి, మంచు, దూరాల నేల. ప్రకృతి పాలించే, సమాజం వెనకాల నడిచే, తరచూ వెనకబడే చోట్లలో ఇది ఒకటి. ఇది భూమి, పశుపోషణ, స్థానిక అమెరికన్ రిజర్వేషన్లు, చిన్న పట్టణాలు, మూసుకుపోయిన సమూహాలు, మరీ ఎక్కువకాలం ఉండే చలికాలాలు, త్వరగా ముగిసిపోయే అవకాశాల రాష్ట్రం.

ఇక్కడ స్త్రీ వీటి మధ్య జీవిస్తుంది:

– విపరీతమైన ఏకాంతం – దూరంగా ఉన్న సేవలు – తీవ్రమైన వాతావరణం – భారమైన కుటుంబ పాత్రలు – అతి తక్కువ ఉద్యోగాలు – నలిగిపోయిన స్థానిక సమూహాలు – దాగి ఉన్న గ్రామీణ పేదరికం

సౌత్ డకోటా దుష్టమైనది కాదు. అది కనికరం లేనంత వాస్తవికమైనది. ఆ వాస్తవికతలో, స్త్రీలను ఉన్నారని అనుకుని వదిలేస్తారు.

లకోటా స్థానిక రిజర్వేషన్ స్త్రీ – 38 సంవత్సరాల

వయస్సు

పైన్ రిడ్జ్ ఒక తెరిచిన గాయం. తీవ్రమైన పేదరికం, నిరుద్యోగం, బలహీనమైన బడులు, వ్యసనాలు, మానని చారిత్రక గాయాలు.

Alana, 38, నలుగురు పిల్లల తల్లి, ఓగ్లాలా లకోటా జాతికి చెందినది. ఒక చిన్న బడిలో పనిచేస్తుంది. ఆమె రోజు కుటుంబం, పని, సమూహం, నిరంతర అత్యవసరాల మధ్య ఒక సమతుల్య విన్యాసం.

చాలా సేవలు ఉనికిలోనే లేవు. చాలా సాయం రాదు. చాలామంది పురాతన బాధతో, అస్థిరమైన వర్తమానంతో జీవిస్తారు.

ఆమె గైర్హాజరు చారిత్రకమైనది, రాజకీయమైనది:

రాష్ట్రం రిజర్వేషన్‌ను ఒక జనాభాను అదుపులో ఉంచడానికి కట్టింది, ఆదుకోవడానికి కాదు.

లకోటా స్త్రీ తనది కాకూడని భారాన్ని మోస్తుంది.

తూర్పు ప్రాంత వ్యవసాయ స్త్రీ – 52 ఏళ్లు

రాష్ట్రం తూర్పు భాగంలో భారీ పొలాలు ఉన్నాయి. ఊహించలేని వాతావరణం, పశువులు, యంత్రాలు, ఎప్పుడూ సరిగ్గా తేలని లెక్కలు.

Julie ఈ పొలాల్లో ఒకదానిలో జీవిస్తూ పనిచేస్తుంది. ఆమె తన భర్తకు “సాయం” చేయదు: సగం పని ఆమే చేస్తుంది, అంతకంటే ఎక్కువ కాకపోతే.

– పశువులను చూసుకుంటుంది – ట్రాక్టర్లు నడుపుతుంది – లెక్కలు రాస్తుంది – పెద్ద కుటుంబాలకు వంట చేస్తుంది – వాతావరణ అత్యవసరాలను చూసుకుంటుంది – గడ్డకట్టే చలికాలాలను ఎదుర్కొంటుంది – బ్యాలెన్స్ షీట్లలో ఎప్పుడూ కనిపించని వెయ్యి పనులు చేస్తుంది

ఆమె గైర్హాజరు సాంస్కృతికమైనది:

ఆమె పని అత్యవసరమైనది, కానీ దాన్ని “ఇంటి పని” అంటారు. ఇంటి పని కాదు బొంద: అది వ్యవసాయ పని, కష్టమైనది, నిరంతరమైనది.

చిన్న పట్టణపు స్త్రీ – 44 ఏళ్లు

మధ్యపశ్చిమ ప్రాంతపు మధ్యస్థాయి నగరాల్లో జీవితం ప్రశాంతంగా కనిపిస్తుంది, కానీ అది తినేసే ప్రశాంతత.

Karen రాపిడ్ సిటీలో నివసిస్తుంది. ఒక పెద్ద సూపర్‌మార్కెట్‌లో క్యాషియర్‌గా పనిచేస్తుంది. కనీస వేతనం, “వ్యాపార అవసరాల కోసం” మారే పని గంటలు, పెరుగుతున్న ఖర్చులు, కొన్ని ప్రత్యామ్నాయాలు.

ఆమె జీవితం వీటితో నిండి ఉంది:

– ఒకేలా పునరావృతమయ్యే పని – ప్రయాణించాల్సిన పెద్ద దూరాలు – సాంస్కృతిక కార్యక్రమాలు లేవు – ఇక్కడ మనుషులు ఒంటరిగా జీవిస్తారు కాబట్టి కొన్ని స్నేహాలే – ఇరుక్కుపోయిన నిరంతర భావన

ఆమె గైర్హాజరు భౌగోళికమైనది, భావోద్వేగపరమైనది:

చేయడానికి పనులకు కొరత లేదు, మిగతాదంతా లేదు.

మళ్లీ మొదలుపెట్టడానికి వచ్చిన స్త్రీ – 31 ఏళ్లు

చాలామంది స్త్రీలు మళ్లీ మొదలుపెట్టడానికి తక్కువ ఖర్చుతో బతికే చోటు వెతుక్కుంటూ సౌత్ డకోటాకు వస్తారు. తక్కువ అద్దెలు, ప్రశాంతమైన వీధులు, శాంతి అనే భ్రమ.

Emma వాళ్లలో ఒకతె. జీవితం మరీ ఖరీదైన పశ్చిమ తీరం నుంచి వచ్చింది. ఇక్కడ మళ్లీ మొదలుపెడతాననుకుంది.

తర్వాత నిజం తెలుసుకుంది: – సమూహం లేదు – ఆసరా లేదు – అతి తక్కువ పని – విపరీతమైన ఒంటరితనం – అలసిపోయే చలికాలం – అన్నిటికీ దూరం.

ఆమె గైర్హాజరు సంబంధాల గైర్హాజరు:

ఆమెకు చోటు దొరికింది, కానీ జీవితం దొరకలేదు.

ముగింపు – సౌత్ డకోటా

సౌత్ డకోటా ప్రతిఘటన నేల. స్త్రీలు మొదట ప్రతిఘటిస్తారు, చివరగా గుర్తింపు పొందుతారు.

స్థానిక రిజర్వేషన్లలో, పొలాల్లో, చిన్న పట్టణాల్లో, ఆమె జీవితం రక్షణ వల లేని సమతుల్య విన్యాసం: ఒక్క తప్పటడుగు ఆమెకు అన్నీ పోగొట్టవచ్చు.

ఇది స్త్రీలకు విపరీతమైన పాత్ర అప్పగించి, తర్వాత దాన్ని ఎదుర్కోవడానికి వాళ్లను ఒంటరిగా వదిలేసే రాష్ట్రం.

ఆలోచన – సౌత్ డకోటా

ఇక్కడ స్త్రీల గైర్హాజరు ప్రత్యక్ష సామాజిక సంఘర్షణ నుంచి పుట్టదు. మూడు కారకాల మొత్తం నుంచి పుడుతుంది:

– అపారమైన, ఒంటరిగా చేసే భూభాగం – భారమైన, పరిష్కారం కాని చరిత్ర – కఠినమైన, సహజమని భావించే పాత్రలు

స్త్రీలు కనిపించరు, ఎందుకంటే వాళ్ల పోరాటాలను “మామూలు” అనుకుంటారు. సమస్య అదే.

ఈ అధ్యాయం ఒక విషయాన్ని స్పష్టం చేస్తుంది: సౌత్ డకోటా స్త్రీలు పనిచేయని చోటు కాదు. స్త్రీలు అందరికంటే ఎక్కువ కష్టపడి, అందరికంటే తక్కువ గుర్తింపు పొందే చోటు.

టెన్నెస్సీ

టెన్నెస్సీ సంగీతం, దుమ్ము, కొండలు, బైబిల్ బెల్ట్, పొలాలు, ఆధునికం కావడానికి తంటాలు పడే నగరాలు, ఎప్పటికీ మారాలనుకోని లోతట్టు ప్రాంతాల రాష్ట్రం. రెండు వ్యతిరేక శక్తుల మధ్య చిక్కుకుని స్త్రీలు జీవించే చోటు ఇది: ఆధునికత తోపు (నాష్‌విల్, మెంఫిస్), సంప్రదాయపు గోడ (మిగతాదంతా).

నగరాలు పెరుగుతాయి. శివారు ప్రాంతాలు స్తబ్దంగా ఉంటాయి. మతం రాజకీయాల్లోకి ప్రవేశిస్తుంది, రాజకీయాలు వ్యక్తిగత జీవితంలోకి ప్రవేశిస్తాయి. స్త్రీలు పాత నియమాలు, తక్కువ వేతనాలు, అరకొర సేవలు, ప్రతిగా ఏమీ ఇవ్వకుండా మరీ ఎక్కువ కోరే సమూహాల మధ్య చిక్కుకుపోతారు.

చూడటానికి అందమైన దేశం, కానీ జీవించడానికి సంక్లిష్టమైనది.

నాష్‌విల్ స్త్రీ – 29 ఏళ్లు

నాష్‌విల్ కంట్రీ సంగీతానికి రాజధాని, కానీ భ్రమలకు కూడా రాజధాని. వేలాది యువకులు “పెద్దవాళ్లు కావడానికి” వస్తారు, చివరికి తక్కువ వేతన ఉద్యోగాల్లో, కఠినమైన రాత్రి జీవితంలో, అంతులేని షిఫ్టుల్లో తేలుతారు.

Jessica ప్రతి రాత్రీ కొత్త కళాకారులు ప్రదర్శన ఇచ్చే ఒక బార్‌లో వెయిట్రెస్‌గా పనిచేస్తుంది. అర్ధరాత్రి దాటిపోయే షిఫ్టులు చేస్తుంది, పొగ పీలుస్తుంది, మరీ ఎక్కువ మాట్లాడే కస్టమర్లను చూసి నవ్వుతుంది, అలసిపోయి ఇంటికి వెళ్తుంది.

నగరం సంగీతం గురించి మాట్లాడుతుంది. ఆమె అద్దె గురించి మాట్లాడుతుంది.

ఆమె గైర్హాజరు ఆర్థికమైనది, సాంస్కృతికమైనది:

కలను నడిపించే వ్యవస్థలో ఆమె భాగం, కానీ ఆ కల ఆమెకు అందదు.

మెంఫిస్ ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ స్త్రీ – 43

ఏళ్లు

మెంఫిస్ విశాలమైన ఆత్మ ఉన్న నగరం: బ్లూస్, సోల్, నల్లజాతి చరిత్ర. కానీ అమెరికాలో అత్యంత పేద, అత్యంత అసమాన నగరాల్లో కూడా ఇది ఒకటి.

Aisha ఒక కష్టమైన వాడలోని ప్రాథమిక పాఠశాలలో పనిచేస్తుంది. చాలా కుటుంబాలు అంచున బతుకుతాయి, చాలామంది పిల్లలు చదువు ఒక్కటే మాన్పలేని గాయాలతో వస్తారు.

ఆమె అన్నిటినీ మోస్తుంది: – తరగతి సమస్యలు – పట్టించుకోని కుటుంబాలు – నిధుల కొరత – సంక్లిష్టమైన వాడ – మొత్తం బాధ్యత.

ఆమె గైర్హాజరు సామాజికమైనది, జాతిపరమైనది:

ఆమె సమూహానికి కేంద్రంలో ఉంది, కానీ రాష్ట్రం ఆమెను బడి యంత్రంలో ఒక భాగంగా మాత్రమే చూస్తుంది.

గ్రామీణ స్త్రీ – 50 ఏళ్లు

నాష్‌విల్, మెంఫిస్ బయట మరింత కఠినమైన టెన్నెస్సీ ఉంది: పేద గ్రామాలు, చెల్లాచెదురైన ఇళ్లు, తెరుచుకుని మూతపడే దుకాణాలు, శారీరక శ్రమ, ఉన్న ఏకైక సంస్థలుగా చర్చిలు.

Brenda దక్షిణ అప్పలాచియాలోని ఒక చిన్న పట్టణంలో నివసిస్తుంది. అక్కడే పెరిగింది, ఇద్దరు పెద్దవాళ్లైన పిల్లలు ఉన్నారు, అప్పుడప్పుడూ పనిచేసే భర్త ఉన్నాడు.

ఆమె అన్నీ చూసుకుంటుంది: – ఇల్లు – వృద్ధ తల్లిదండ్రులు – పనులు – మరమ్మతులు – ఒక దుకాణంలో అప్పుడప్పుడూ షిఫ్టులు.

ఆమె గైర్హాజరు భౌగోళికమైనది:

ఆమె అవకాశాల పటానికి బయట జీవిస్తుంది. ఆమెకు ప్రత్యామ్నాయాలు లేవు. ఆమెకు వెసులుబాటు లేదు.

ప్రైవేట్ ఆరోగ్య వ్యవస్థలో చిక్కుకున్న స్త్రీ – 37

ఏళ్లు

బీమా లేనివాళ్లకు అత్యంత చెడ్డ ఆరోగ్య వ్యవస్థల్లో టెన్నెస్సీది ఒకటి. భరించలేని ఖర్చులు, తక్కువ ఆసరా, చాలా ప్రైవేట్ ఆసుపత్రులు.

Michelle ఒక క్లినిక్‌లో అసిస్టెంట్‌గా పనిచేస్తుంది. ప్రతిరోజూ, డబ్బు కట్టలేని రోగులను, చికిత్సను వాయిదా వేసే మనుషులను, మరీ ఆలస్యంగా వచ్చే తల్లులను చూస్తుంది.

కానీ ఆమె కూడా మధ్యలో ఉంది: అతి తక్కువ బీమా, సరిపోని జీతం, వ్యక్తిగత వైద్య అప్పులు.

ఆమె గైర్హాజరు వైద్యపరమైనది:

ఆమె సంరక్షణలో పనిచేస్తుంది, కానీ తనకు చికిత్స చేయించుకునే స్తోమత లేదు.

ముగింపు – టెన్నెస్సీ

టెన్నెస్సీ పైపైన మారే రాష్ట్రం, కానీ లోపల కఠినంగానే ఉంటుంది.

పెద్ద నగరాలు కొత్త లయలను రుద్దుతాయి, గ్రామీణ ప్రాంతాలు పాత సంప్రదాయాలను రుద్దుతాయి. మధ్యలో, స్త్రీలు అన్నిటినీ కలిపి పట్టుకుంటారు:

– బలహీనమైన కుటుంబాలు – అస్థిరమైన ఆర్థిక వ్యవస్థ – బలహీనమైన చదువు – భరించలేని ఆరోగ్య సేవలు – తీర్పులిచ్చే మతం – సరిపోని వేతనాలు

ఆమె అన్ని చోట్లా ఉంది, కానీ ఎవరూ గుర్తించరు.

ఆలోచన – టెన్నెస్సీ

ఇక్కడ స్త్రీల గైర్హాజరు రెండు బరువుల నుంచి పుడుతుంది: చరిత్ర బరువు, మతం బరువు.

స్త్రీలు పాత విధులకూ ఆధునిక సమస్యలకూ మధ్య జీవిస్తారు, రక్షణ లేకుండా, తప్పించుకునే దారి లేకుండా.

ఇది స్త్రీల సహనశక్తిని సహజమని, తప్పనిసరి అని, స్పష్టమైనదని భావించే దేశం. అది కాదు.

చాలామంది చెప్పకుండా తప్పించుకునేదాన్ని ఈ అధ్యాయం స్పష్టం చేస్తుంది: ఒక స్త్రీ బలం, ఆమెకు రావలసినది ఇవ్వకపోవడానికి సాకు కాదు.

టెక్సాస్

టెక్సాస్ అన్ని విధాలా పెద్దది: భూభాగం, డబ్బు, మతం, గర్వం, వైరుధ్యాలు. ఇది అత్యంత ధనిక రాష్ట్రాల్లో ఒకటి, అదే సమయంలో అత్యంత అసమాన రాష్ట్రాల్లో ఒకటి. వెనక్కి చూసే రాజకీయ మనస్తత్వం ఉన్న ఆర్థిక శక్తి కేంద్రం. స్త్రీలు వీటి మధ్య బతకాల్సిన చోటు:

– భారమైన చట్టాలు – కఠినమైన కుటుంబ పాత్రలు – నిర్వహించలేని నగరాలు – అంతులేని శివార్లు – దాగి ఉన్న గ్రామీణ పేదరికం – అత్యవసరమైనా పట్టించుకోని వలస సమూహాలు – పెరుగుతున్న ఖర్చులు – లేని రక్షణలు

టెక్సాస్‌ను బయటి నుంచి చూస్తే అది మిమ్మల్ని ఆశ్చర్యపరుస్తుంది. లోపలి నుంచి అనుభవిస్తే ఆశ్చర్యపరచదు.

హ్యూస్టన్ లాటినా స్త్రీ – 33 ఏళ్లు

హ్యూస్టన్ అమెరికాలో అత్యంత వైవిధ్యమైన నగరాల్లో ఒకటి. కానీ అట్టడుగున ఉన్నవాళ్లకు అత్యంత కఠినమైన నగరాల్లో కూడా ఒకటి. Maribel ఎల్ సాల్వడార్ నుంచి వచ్చింది. వృద్ధుల సంరక్షణ కేంద్రంలో పనిచేస్తుంది. షిఫ్టులు అలసగొట్టేవి, ఆసరా తక్కువ, ట్రాఫిక్ ప్రతిరోజూ మీ జీవితంలోని గంటలను తినేస్తుంది.

హ్యూస్టన్ చాలా పెద్దది: విపరీతమైన దూరాలు, నమ్మలేని బస్సులు, తీవ్రమైన వాతావరణం. ఇక్కడ తిరగడమే ఒక ఉద్యోగం.

Maribel తన కుటుంబానికి డబ్బు పంపుతుంది, తన పిల్లలను పెంచుతుంది, అన్నీ భరిస్తుంది.

ఆమె గైర్హాజరు ఆర్థికమైనది, నగరపరమైనది:

నగరం ఆమెను వాడుకుంటుంది, కానీ కాపాడదు.

చమురు క్షేత్రాల తెల్లజాతి స్త్రీ – 41 ఏళ్లు

చమురు నగరాలు పైకి మాత్రమే ధనికమైనవి. వాటి వెనక వినాశకరమైన షిఫ్టులు, ప్రమాదాలు, మాదకద్రవ్యాలు, బలహీనమైన కుటుంబాలు ఉన్నాయి.

Amy ఒడెస్సాలో నివసిస్తుంది. ఆమె భర్త రిగ్గుల మీద పనిచేస్తాడు, వారాల తరబడి కనిపించడు, ఛిద్రమైపోయో ఉద్రేకంగానో తిరిగి వస్తాడు.

ఆమె అన్నీ చేస్తుంది: – పిల్లలు – ఇల్లు – బిల్లులు – అత్యవసరాలు – పెద్ద కుటుంబం – గందరగోళం – నిరంతర ఉద్రిక్తత.

చమురు సంపద ఎప్పుడూ ఆమె చేతికి చేరదు.

ఆమె గైర్హాజరు పారిశ్రామికమైనది:

టెక్సాస్ చమురును వేడుక చేసుకుంటుంది, కానీ దాని మానవ మూల్యాన్ని మోసేవాళ్లను కాదు.

ఆరోగ్య రక్షణ లేని స్త్రీ – 35 సంవత్సరాల

వయస్సు

స్త్రీల ఆరోగ్య సంరక్షణ విషయంలో టెక్సాస్‌కు అత్యంత కఠినమైన చట్టాలు ఉన్నాయి. అందుబాటు కష్టం, ఖర్చులు ఎక్కువ, సేవలు కొన్నే. చాలామంది స్త్రీలకు ఉన్న ఏకైక దారి సర్దుకుపోవడం.

Chelsea, 35, లబ్బాక్‌లో నివసిస్తుంది. ఆమెకు గుమాస్తా ఉద్యోగం ఉంది, కానీ ఆమె బీమా అతి తక్కువ, ప్రతి తీవ్రమైన వైద్య పరీక్షా ఒక అప్పుగా మారుతుంది.

ఆమెకు పట్టించుకోని దీర్ఘకాలిక నొప్పి ఉంది. ఏళ్ల తరబడి వాయిదా వేస్తున్న పరీక్షలు ఉన్నాయి. ఆమెకు జబ్బు కంటే బిల్లు అంటేనే ఎక్కువ భయం.

ఆమె గైర్హాజరు ఆరోగ్యపరమైనది, రాజకీయమైనది కూడా:

రాష్ట్రం ఆమె శరీరాన్ని నియంత్రిస్తుంది, కానీ నయం చేయదు.

పత్రాలు లేని వలస స్త్రీ – 28 సంవత్సరాల

వయస్సు

Carolina శాన్ ఆంటోనియోలో నివసిస్తుంది. ఆఫీసులు, ఇళ్లు శుభ్రం చేసే పని చేస్తుంది. నగదు. ఎప్పుడూ నగదే.

భయం నిరంతరం ఉంటుంది: పోలీసులంటే, ఇమ్మిగ్రేషన్ అంటే, దోపిడీ చేసే యజమానులంటే, తీర్పులిచ్చే పొరుగువాళ్లంటే.

ఆమెకు నైపుణ్యాలు, బలం, తెలివి ఉన్నాయి, కానీ హక్కులు లేవు. రాష్ట్రానికి ఆమె ఉనికిలోనే లేదు. నగరానికి ఆమె తప్పనిసరి.

ఆమె గైర్హాజరు చట్టపరమైనది:

టెక్సాస్‌లో వలస స్త్రీ మొత్తం రంగాలను నడిపిస్తుంది, కానీ ఎవరూ ఆమెను గుర్తించరు.

ముగింపు – టెక్సాస్

టెక్సాస్ పెద్దది, వైరుధ్యాలతో నిండినది: ధనికమైనది, పేదది, ఆధునికమైనది, వెనకబడినది, శక్తివంతమైనది, కనికరం లేనిది.

రాష్ట్రంలోని బలహీనమైన భాగాన్ని స్త్రీలు మోస్తారు: – నిర్వహించలేని నగరాలు – అంతులేకుండా విస్తరించే శివార్లు – చమురు ప్లాట్‌ఫారాలు – పేద బడులు – కిక్కిరిసిన ఇళ్లు – తక్కువ వేతనాలు – ఆంక్షల చట్టాలు.

ఆమె అన్ని చోట్లా ఉంది, కానీ వదిలేయదగినదిగా భావిస్తారు.

ఆలోచన – టెక్సాస్

ఇక్కడ స్త్రీల గైర్హాజరు మూడు భారీ శక్తుల కలయిక నుంచి పుడుతుంది: ఆర్థిక వ్యవస్థ, సంస్కృతి, రాజకీయాలు.

టెక్సాస్ స్త్రీలు తమ సొంత సంకల్పంతో బలంగా ఉండాల్సిన చోటు. స్వేచ్ఛ పురుషులకు వాగ్దానం చేసి, ప్రతిఘటన స్త్రీల నుంచి కోరే చోటు.

ఇది స్త్రీలను స్తంభాలుగా కోరుకుని, మార్చేయదగిన వనరుల్లా చూసే రాష్ట్రం.

టెక్సాస్ స్త్రీలను చెరిపేయదు: మింగేస్తుంది.

యూటా

యూటా ఒక విరోధాభాసం. జనం దీన్ని పరిపూర్ణ రాష్ట్రంగా చూస్తారు: పెద్ద కుటుంబాలు, ప్రశాంత నగరాలు, అద్భుతమైన కొండలు, అంతటా క్రమం. ఈ ముఖచిత్రం వెనక విపరీతమైన సామాజిక ఒత్తిడి ఉంది, ముఖ్యంగా స్త్రీల మీద. మోర్మన్ చర్చి ఆధిపత్య ఉనికి కఠినమైన పాత్రలను, కచ్చితమైన అంచనాలను, ఇలా ఉండాల్సిన ఒక స్త్రీ నమూనాను సృష్టిస్తుంది:

– తల్లి – భార్య – విద్యాదాత – ఎప్పుడూ నవ్వుతూ – ఎప్పుడూ అందుబాటులో – ఎప్పుడూ సంఘర్షణ లేకుండా

ఆ మతంలో భాగం కానివాళ్లు కూడా ఆ నీడ కిందే జీవిస్తారు.

యూటా సురక్షితమైనది, అవును. కానీ కనిపించినంత స్వేచ్ఛగా లేదు.

ఒత్తిడిలో ఉన్న మోర్మన్ స్త్రీ – 31 ఏళ్లు

Emily ఒక సంప్రదాయ మోర్మన్ సమూహంలో పెరిగింది. 22 ఏళ్లకు పెళ్లి, ముప్పై రాకముందే ముగ్గురు పిల్లలు. ఆమె జీవితాన్ని కచ్చితమైన నియమాలు నడిపిస్తాయి: సేవ, కుటుంబం, విధేయత, క్రమం, ప్రశాంతత.

బయటికి, ఆమె దోషరహితంగా ఉంటుంది. లోపల, ఆమె అలసిపోయింది.

ఆమె ఫిర్యాదు చేయకూడదు, సాయం అడగకూడదు, అలసిపోయానని చెప్పకూడదు. ఎందుకంటే “నువ్వు అలసిపోకూడదు.”

ఆమె గైర్హాజరు ఆధ్యాత్మికమైనది, సాంస్కృతికమైనది:

వ్యవస్థ ఆమె అంతరంగాన్ని ఊహించదు, పాత్రను మాత్రమే.

ప్రవాహానికి ఎదురుగా జీవించే

మతం లేని స్త్రీ – 39 ఏళ్లు Sandra మోర్మన్ కాదు. మార్కెటింగ్‌లో పనిచేస్తుంది. ఆమెకు ఒక కూతురు ఉంది, విడాకులు తీసుకుంది, తన నియమాలతో తాను జీవిస్తుంది. యూటాలో, “వేరు” అనిపించుకోవడానికి అది చాలు. సామాజిక సంబంధాలు కష్టం. సంప్రదాయ కుటుంబాలు ఆమెను కలుపుకోవు, చాలా స్నేహాలు పైపైనవి, పని చోట్లు తీర్పులతో నిండి ఉంటాయి.

ఆమె గైర్హాజరు సామాజికమైనది:

చట్రం బయట ఉండటం అంటే వలయం బయట ఉండటం.

లాటినా వలస స్త్రీ – 34 ఏళ్లు

యూటాలో విపరీతమైన, తరచూ కనిపించని, లాటినో జనాభా ఉంది. Ana ఒక ఆహార ప్యాకింగ్ ప్లాంట్‌లో పనిచేస్తుంది. పన్నెండు గంటల షిఫ్టులు, చల్లని పరిసరాలు, గడ్డకట్టే చేతులు, తక్కువ వేతనాలు.

స్థానిక సమూహం మర్యాదగానే ఉంటుంది, అవును, కానీ దూరంగా. కలిసిపోవడం అతి తక్కువ. సేవలు కొన్నే. ఇంటి ఖర్చులు ప్రతి సంవత్సరం పెరుగుతాయి.

Ana పనిచేయడానికే జీవిస్తుంది, తన కుటుంబానికి డబ్బు పంపుతుంది. ఇంకేమీ లేదు.

ఆమె గైర్హాజరు ఆర్థికమైనది, సాంస్కృతికమైనది:

ఆమె రాష్ట్ర యంత్రాంగంలో భాగం, కానీ రాష్ట్రం ఆమెను గుర్తించదు.

కొండ గ్రామాల స్త్రీ – 50 ఏళ్లు

యూటాలోని కొండ ప్రాంతాల్లో, జీవితం చూడటానికి అందంగా ఉంటుంది, కానీ జీవించడానికి చాలా కష్టం.

Karen 2,000 మంది ఉన్న ఒక పట్టణంలో నివసిస్తుంది. ఒక బడిలో పనిచేస్తుంది, ప్రతిదానికీ మైళ్లు ప్రయాణిస్తుంది: డాక్టర్, సూపర్‌మార్కెట్, ఫార్మసీ.

సమూహం మూసుకుపోయింది. ఒంటరితనం నిరంతరం. చలికాలాలు పొడవైనవి, చల్లనివి, మౌనమైనవి.

ఆమె గైర్హాజరు భౌగోళికమైనది:

స్థలం అపారం, కానీ ఆమె జీవితం దారులు లేని ఒక చిన్న గది.

ముగింపు – యూటా

యూటా ఒక దోషరహిత ప్రతిబింబాన్ని నిర్మించుకున్న రాష్ట్రం: కుటుంబం, క్రమం, స్థిరత్వం.

అంతా నిజమే. కానీ ఆ ప్రతిబింబం వెనక, బలహీనంగా ఉండే హక్కు, ఎంపికలు, వెసులుబాటు లేకుండా కఠినమైన వ్యవస్థలను నిలబెట్టే స్త్రీలు ఉన్నారు.

యూటా రూపాన్ని కాపాడుతుంది, మనిషిని కాదు.

ఆలోచన – యూటా

యూటాలో స్త్రీల గైర్హాజరు సంఘర్షణ నుంచి పుట్టదు. మృదువైన నియంత్రణ నుంచి వస్తుంది, మీరు ఎలా ఉండాలో నవ్వుతూ చెప్పే రకం.

ఇక్కడ, స్త్రీ పరిపూర్ణంగా ఉండాలి. స్వేచ్ఛగా కాదు. పరిపూర్ణంగా.

ఈ అధ్యాయం దాన్ని బట్టబయలు చేస్తుంది: ఒక చోటు సురక్షితంగా, శుభ్రంగా, చక్కగా ఉండి కూడా మీ ఊపిరిని లాగేసుకోగలదు.

యూటా స్త్రీలను శిక్షించదు. వాళ్లను నడిపిస్తుంది. మీరు ఎంచుకోలేనప్పుడు, నడిపించడం అనేది చెరిపేయడానికి మరో దారి మాత్రమే.

వెర్మాంట్

వెర్మాంట్‌లో అడవులు, చెక్క ఇళ్లు, అంతులేని మంచు, మౌనమైన కొండలు, అందరికీ అందరూ తెలిసిన చిన్న పట్టణాలు ఉన్నాయి. ఇది ప్రగతిశీలమైన, శాంతమైన, సురక్షితమైన రాష్ట్రం. కానీ ఒంటరిగా, ఖరీదుగా, చేరడానికి కష్టంగా, తన నెమ్మది లయలో కఠినంగా కూడా ఉంది.

స్త్రీ మూడు వేర్వేరు పరిస్థితులను మోస్తుంది. – భౌగోళిక ఏకాంతం – భరించలేని జీవన వ్యయం – నిజమైన సేవల కొరత

ఇది తనను తాను “ప్రశాంతమైనది” అని అమ్ముకునే రాష్ట్రం, కానీ ప్రశాంతత తరచూ ప్రత్యామ్నాయాలు లేకపోవడపు ఫలితం మాత్రమే.

ఇక్కడ, స్త్రీ ఎవరో ఆమెను చెరిపేయడం వల్ల మాయమవదు. ఎవరూ ఆమెను చేరకపోవడం వల్ల మాయమవుతుంది.

కొండల్లో ఒంటరిగా జీవించే స్త్రీ – 47

ఏళ్లు

Claire మాంట్‌పీలియర్ దగ్గర ఒక కొండ మీది ఇంట్లో నివసిస్తుంది. అది ప్రేమకథల ఒంటరితనం కాదు. అది నిజమైన ఒంటరితనం.

చలికాలం: మంచు, చీకటి, మంచు కట్టిన రోడ్లు. వేసవి: దూరం, దగ్గర్లో ఎవరూ లేరు, వెంటనే అందే సాయం లేదు.

ఆమె అన్నీ తానే చేసుకుంటుంది: – కట్టెలు – కారు – ముందే ప్లాన్ చేసిన కొనుగోళ్లు – మరమ్మతులు – అత్యవసరాలు.

ఇది స్వేచ్ఛలా అనిపిస్తుంది. ఇది రోజువారీ మనుగడ.

ఆమె గైర్హాజరు భౌగోళికమైనది:

ప్రపంచం మరీ దూరంగా ఉంది.

స్థానిక సహకార సంఘాల్లో పనిచేసే స్త్రీ – 35

సంవత్సరాలు వెర్మాంట్‌కు “సుస్థిరత” అనే ఆలోచన అంటే ఇష్టం. సహకార సంఘాలు, చిన్న సరఫరా గొలుసులు, స్థానిక ఉత్పత్తులు.

ఆ ప్రతిబింబం వెనక తక్కువ వేతనపు పని ఉంది.

Emily ఒక వ్యవసాయ సహకార సంఘంలో పనిచేస్తుంది. అది కష్టమైన పని, చల్లనిది, వేతనాలు అంతంత మాత్రం. జీవన వ్యయం ఆకాశాన్ని అంటుతుంది: అద్దె, ఆహారం, పెట్రోలు.

కథనం ప్రకారం “వెర్మాంట్ ఒక ఆదర్శం.” ఆమెకు, వెర్మాంట్ ఏ నెలలోనైనా కూలిపోగల బలహీనమైన సమతుల్యం.

ఆమె గైర్హాజరు ఆర్థికమైనది:

రొమాంటిక్ దృష్టి ఆమె నిజమైన శ్రమను చెరిపేస్తుంది.

ఏ ఆసరా లేకుండా కుటుంబాన్ని

పోషించే స్త్రీ – 39 ఏళ్లు Sarah బర్లింగ్టన్‌లో నివసిస్తుంది. ఇద్దరు పిల్లలు, ఒక చిన్న వ్యాపారంలో ఉద్యోగం, ఒకసారి ఉండి ఒకసారి ఉండని మాజీ భర్త.

వెర్మాంట్ ప్రగతిశీలమైనది, అవును, కానీ సేవలు నెమ్మదిగా, అరకొరగా, దూరంగా ఉంటాయి. బడులు తంటాలు పడుతున్నాయి, ఆరోగ్య సంరక్షణ ఖరీదైనది, ఆర్థిక సాయం అతి తక్కువ.

ప్రతిరోజూ ఒక మౌన యుద్ధం: అన్నీ ఒంటరిగా ఏర్పాటు చేసుకోవడం, పెద్ద భూభాగం మీదుగా తిరగడం, రక్షణ వల లేకుండా అత్యవసరాలను ఎదుర్కోవడం.

ఆమె గైర్హాజరు వ్యవస్థాగతమైనది:

రాష్ట్రం ఆసరా గురించి చాలా మాట్లాడుతుంది, కానీ ఇచ్చేది తక్కువ.

నగరం నుంచి పారిపోయి, కొత్తగా మొదలుపెడుతున్నానని

తనను తాను మభ్యపెట్టుకునే స్త్రీ – 31 ఏళ్లు చాలామంది శాంతి వెతుక్కుంటూ వెర్మాంట్‌కు వస్తారు. ప్రశాంతమైన ఇళ్లు, ప్రకృతి, నెమ్మదైన జీవన లయ.

Olivia బోస్టన్ నుంచి వచ్చింది. సమతుల్యం దొరుకుతుందనుకుంది. ఆకాశాన్నంటే ధరలు, ఏకాంతం, కొన్ని ఉద్యోగ అవకాశాలు దొరికాయి. దృశ్యం అద్భుతం. కానీ మీకు సమూహం, చురుకుదనం, అవకాశం కావాలంటే, ఇక్కడ ఏమీ లేదు.

ఆమె గైర్హాజరు కలిసిపోవడంలో గైర్హాజరు:

వెర్మాంట్ స్వాగతిస్తుంది, కానీ తెరుచుకోదు.

ముగింపు – వెర్మాంట్

వెర్మాంట్ మౌనం, స్వచ్ఛమైన గాలి, ఆలోచన. కానీ అది దూరం, భరించలేని ఖర్చులు, భావోద్వేగ ఏకాంతం కూడా.

ఇప్పటికే చాలా ఉన్నవాళ్లకు మాత్రమే పనిచేసే రాష్ట్రపు పగుళ్లలో స్త్రీలు జీవిస్తారు:

– డబ్బు – స్థిరత్వం – సంబంధాలు – ఆరోగ్యం

ఇవన్నీ లేనివాళ్లకు, ఇక్కడ జీవితం ఒంటరి, ఏటవాలు దారి అవుతుంది.

ఆలోచన – వెర్మాంట్

వెర్మాంట్‌లో స్త్రీల గైర్హాజరు కఠినమైన రాష్ట్రాల్లోలా స్పష్టంగా కనిపించదు. అది మరింత సూక్ష్మం. మరింత సొగసైనది. మరింత దాగి ఉన్నది.

అది మూడు కారకాల నుంచి పుడుతుంది:

– సరళత అనే కల్పన, ఇది అలసటను చెరిపేస్తుంది – ప్రశాంతత ఖరీదు, దీన్ని అందరూ భరించలేరు – భావోద్వేగ దూరం, ఇది అవసరంలో ఉన్నవాళ్లను ఒంటరిని చేస్తుంది

ఈ అధ్యాయం దాన్ని ఏ వడపోత లేకుండా చెబుతుంది: ప్రకృతి సరిపోయే రక్షణ కాదు. మౌనం ఎప్పుడూ శాంతి కాదు. కొన్నిసార్లు అది వినకపోవడం మాత్రమే.

వర్జీనియా

వర్జీనియా రెండు స్థాయిల్లో ఉన్న రాష్ట్రం: – వ్యవస్థల స్థాయి (వాషింగ్టన్ డి.సి. రాయి విసిరేంత దూరంలో ఉంది) – గ్రామీణ స్థాయి (అప్పలాచియా, వెనకబడిన ప్రాంతాలు)

ఇది అమెరికా చరిత్ర ఊయల, కానీ ఆధునిక అసమానతలు అత్యంత స్పష్టంగా కనిపించే చోట్లలో కూడా ఒకటి: అంతటా సైన్యం, బ్యూరోక్రసీ, ఉత్తరంలో కేంద్రీకృతమైన సంపద, నైరుతిలో పేదరికం, చురుకైన విశ్వవిద్యాలయ పట్టణాలు, స్తబ్దమైన శివార్లు.

ఇక్కడ స్త్రీ మూడు రంగాలను ఎదుర్కొంటుంది:

– వ్యవస్థల బరువు – సంప్రదాయాల బరువు – ప్రాంతాల మధ్య తేడాల బరువు

రాష్ట్రంలోని ప్రతి భాగంలో ఆమె తప్పనిసరి ఉనికి, కానీ ప్రతి ప్రాంతం ఆమె నుంచి కోరే పాత్రలోకి ఆమెను లాగేసుకుంటుంది.

ఉత్తరాది ధనిక స్త్రీ – 34 ఏళ్లు

ఉత్తర వర్జీనియా వాషింగ్టన్ ఉద్యోగుల నివాసం: అధికారులు, విశ్లేషకులు, ఫెడరల్ ఉద్యోగులు, కాంట్రాక్టర్లు.

Elena ప్రభుత్వంతో ముడిపడిన ఒక కంపెనీలో పనిచేస్తుంది. మంచి జీతం, కెరీర్ అవకాశాలు, అసాధ్యమైన జీవితం.

జీవన వ్యయం చాలా ఎక్కువ: అదుపు తప్పిన అద్దెలు, గంటలు తినేసే ట్రాఫిక్, నీరసపరిచే పని షెడ్యూల్.

ఇక్కడ స్త్రీ పేదది కాదు. ఆమె అలసిపోయింది.

ఆమె గైర్హాజరు వృత్తిపరమైనది:

వ్యవస్థలు నడవడానికి అందరూ ఆమెను వెతుకుతారు, కానీ పూర్తిగా కాలిపోకుండా ఎవరూ ఆమెను కాపాడరు.

రిచ్‌మండ్ ఆఫ్రికన్ అమెరికన్ స్త్రీ – 39

ఏళ్లు

రిచ్‌మండ్ ఇప్పటికీ ఒక కాలు తన చరిత్రలో పెట్టి జీవిస్తున్న నగరం: జాతి విభజన, వాడలను విడదీసే కనిపించని గీతలు, తంటాలు పడే బడులు, విపరీతమైన అసమానతలు.

Amina ఒక ఆసుపత్రిలో నర్సుగా పనిచేస్తుంది. కఠినమైన షిఫ్టులు, కష్టమైన రోగులు, సవాలుతో కూడిన వాడ. ప్రతిరోజూ ఒక పరుగు.

రిచ్‌మండ్ పునర్జన్మలో ఉన్న నగరం, కానీ ఆ పునర్జన్మ ఎప్పుడూ ముందుగా తెల్లవాళ్ల ప్రాంతాలకే వస్తుంది.

ఆమె గైర్హాజరు జాతిపరమైనది, సామాజికమైనది:

ఆమె వ్యవస్థకు స్తంభం, కానీ ప్రాధాన్యాల జాబితాలో అట్టడుగునే ఉంటుంది.

గ్రామీణ అప్పలాచియా స్త్రీ – 50 ఏళ్లు

నగరాల బయట, వర్జీనియా పూర్తిగా మారిపోతుంది. ఖాళీ వీధులు, కొండలు, చెల్లాచెదురైన ఇళ్లు, వేళ్లూనుకున్న పేదరికం.

Linda వైజ్ కౌంటీ దగ్గర నివసిస్తుంది. ఒక దుకాణంలో పనిచేస్తుంది, జబ్బుపడిన తన తల్లిని చూసుకుంటుంది, ఇంటిని నడుపుతుంది. దగ్గర్లో ఆరోగ్య సేవలు లేవు, ప్రజా రవాణా లేదు, ఆర్థిక వ్యవస్థ లేదు.

ఆమె జీవితం పూర్తిగా ఆమె భుజాల మీదే ఉంది. సమూహం చిన్నది, కానీ అందరినీ ఆదుకునేంత బలంగా లేదు.

ఆమె గైర్హాజరు భౌగోళికమైనది, నిర్మాణపరమైనది:

రాష్ట్రం చేరలేని చోట ఆమె జీవిస్తుంది.

షార్లెట్స్‌విల్ స్త్రీ – 28 ఏళ్లు

షార్లెట్స్‌విల్ ఒక విశ్వవిద్యాలయ పట్టణం, యువమైనది, మేధావులది, ప్రగతిశీలమైనది. కాగితం మీద పరిపూర్ణం.

ఆచరణలో, కాదు.

Maya క్యాంపస్ దగ్గర ఒక కేఫ్‌లో పనిచేస్తుంది. ఎక్కువ అద్దెలు, తక్కువ వేతనాలు, గందరగోళమైన విద్యార్థి జీవితం, సున్నా స్థిరత్వం.

ఇక్కడ సంస్కృతి సంపన్నమైనది, కానీ జీవితం కాదు.

ఆమె గైర్హాజరు ఆర్థికమైనది, సాంస్కృతికమైనది:

ఆమె నగరంలో భాగం, కానీ దాని శ్రేయస్సులో భాగం కాదు.

ముగింపు – వర్జీనియా

వర్జీనియా ఒకదానితో ఒకటి కలవని గుర్తింపుల అతుకుల బొంత. పైన విపరీతమైన సంపద, కింద విపరీతమైన పేదరికం. ఒక వైపు ఆధునిక నగరాలు, మరో వైపు మరచిపోయిన అప్పలాచియా.

ఈ మొజాయిక్‌లోని ప్రతి ముక్కపైనా స్త్రీలు జీవిస్తారు, కానీ ఎవరూ వాళ్లను నిజంగా ప్రధాన పాత్రలుగా భావించరు.

అవసరమైనప్పుడు ఆమె కదులుతుంది, రాష్ట్రానికి అనుకూలమైనప్పుడు నిలిచిపోతుంది, ఎప్పుడూ ఉపయోగపడుతుంది.

ఆలోచన – వర్జీనియా

ఇక్కడ స్త్రీల గైర్హాజరు అంతర్గత చీలిక నుంచి పుడుతుంది: విభజించిన భూభాగం, భారమైన చరిత్ర, అసమతుల్యమైన ఆర్థిక వ్యవస్థ.

స్త్రీలు ఇవన్నీ కలిపి పట్టుకునే జిగురు, కానీ రాష్ట్రం వాళ్లను సామాజిక చోదకులుగా కాదు, దృశ్యంలో భాగంగా చూస్తుంది.

ఈ అధ్యాయం దాన్ని స్పష్టం చేస్తుంది: వర్జీనియా పెరుగుతోంది, కానీ అందరి కోసం పెరగడం లేదు. వెనకబడిపోయేవాళ్లు ఎక్కువగా ఆదుకునే, సంరక్షించే, కాపాడే స్త్రీలే, వాళ్లను మాత్రం ఎవరూ కాపాడరు.

వాషింగ్టన్

వాషింగ్టన్ ఒక రాష్ట్రం కాదు: పరిపూర్ణ దృశ్యంలా వేషం వేసుకున్న ఒక ఇంజిన్. బయటి నుంచి చూసేవాళ్లకు పచ్చదనం, అడవులు, నీళ్లు, ఫొటోజెనిక్ స్కైలైన్‌తో సియాటిల్ కనిపిస్తాయి. లోపలి నుంచి అనుభవించేవాళ్లకు తెలుసు, ఇక్కడ అధికారాన్ని ప్రకటించరు: దాన్ని వినియోగిస్తారు.

అమెరికాలో అధికారం రాజకీయాల నుంచి కాకుండా, సాంకేతికత, సమన్వయం, మూలధనం, శాస్త్రీయ పరిశోధన, మౌలిక సదుపాయాల నుంచి వచ్చే కొన్ని చోట్లలో ఇది ఒకటి. Amazon, Microsoft, Boeing, పసిఫిక్ ఓడరేవులు, విశ్వవిద్యాలయాలు, బయోటెక్నాలజీ, కృత్రిమ మేధ, ప్రపంచ వాణిజ్యం. పశ్చిమ తీరం ఇక్కడ కలలు కనదు: ఇక్కడ అమలు చేస్తుంది.

వాషింగ్టన్ అనేది ఇలాంటి రాష్ట్రం:

– ఒక అల్గారిథమ్ ఒక మేయర్ కంటే ఎక్కువ నిర్ణయిస్తుంది – ఒక ప్రయోగశాల మొత్తం కౌంటీ కంటే ఎక్కువ డబ్బు కదిలిస్తుంది – ఒక ఓడరేవు ఒక దేశాన్నే ఆపగలదు – ఒక స్టార్టప్ భవిష్యత్తును మార్చగలదు – ఒక పరిశోధకురాలు ప్రపంచ మార్కెట్‌ను ప్రభావితం చేయగలదు – ఒక మేనేజర్ పది దేశాల్లోని కార్మికుల లయను మార్చగలదు

ఇది అధికారం. టీవీలో కనిపించని రకం. శబ్దం చేయని రకం. మౌనంగా నిర్మించి, నాశనం చేసే రకం.

ఈ దృశ్యంలో, స్త్రీలు కేవలం ఎక్స్‌ట్రాలు కారు. వాళ్లే కేంద్ర చక్రాలు, మెదళ్లు, వ్యూహాలు, కార్యకలాపాలు, స్వచ్ఛమైన ఆదేశం. వాళ్లు ఎక్కువ మూల్యం చెల్లిస్తారు: ఒంటరితనం, బర్న్‌అవుట్, నిరంతర ఒత్తిడి, మిమ్మల్ని లోపలికి లాగేసే కెరీర్లు, ప్రపంచం ఫలితాలకు చప్పట్లు కొడుతుంటే కూలిపోయే వ్యక్తిగత జీవితాలు. వాషింగ్టన్ బలహీనులను క్షమించదు. నెమ్మదించేవాళ్ల కోసం ఎదురుచూడదు. పడిపోయేవాళ్లను కాపాడదు.

శిఖరాన ఉన్నవాళ్లకు ఇది అందరికంటే బాగా తెలుసు. అధికారాన్ని దగ్గరగా చూసిన ఎవరైనా—ఇక్కడ మీ వాక్యం సహజంగా వస్తుంది—రూపానికీ ప్రభావానికీ మధ్య తేడాను వెంటనే గుర్తిస్తారు.

ఎందుకంటే నిజమైన అధికారం రంగస్థల నాటకం కాదు. అది బాధ్యత, ప్రమాదం, నిబ్బరం, పొరపాటుకు చోటు లేకపోవడం.

ఇదే వాషింగ్టన్: స్త్రీ అధికారపు అధిక ఒత్తిడి ప్రయోగశాల, ఇక్కడ నిజంగా ఆదేశించే స్త్రీలకు దాని గురించి మాట్లాడే సమయం లేదు. వాళ్లు దాన్ని నిర్వహించాలి.

ఈ అధ్యాయం వాళ్ల చిత్రం. విరామం ఇవ్వని ఒక రాష్ట్రపు శిఖరాన ఉండటం అంటే ఏమిటో చూపించే ఇరవై రెండు కళలు.

అధికారపూర్వక గమనిక

“బిల్, హిల్లరీ క్లింటన్ కాలంలో నేను వైట్ హౌస్‌కు తరచూ వెళ్లిన ఆ సంవత్సరాల్లో—వాళ్లు కలిసిన మొదటి Calabria వాసిని నేనే—వాళ్లు నన్ను ఎప్పుడూ ‘శ్రీ Frega’ అని పిలిచేవారు. మరికొందరు, Gillette లో నా గతం వల్ల, నన్ను ‘Balde-man’ అని ఎరిగేవారు. రెండు పేర్లు, ఒకే బరువు: కచ్చితత్వం, విశ్వసనీయత, అధికారమంటే భయం లేకపోవడం. కొన్ని గదులను ఒకసారి చూశాక, నిజంగా ఆదేశించేదెవరో, నటిస్తున్నదెవరో మీకు వెంటనే అర్థమవుతుంది.”

Elena – AI రీసెర్చ్ డైరెక్టర్ (రెడ్‌మండ్, 43 సంవత్సరాల

వయస్సు

అధికారం: అత్యంత ఎక్కువ మూల్యం: ఆమె వ్యక్తిగత జీవితం Elena రెండు వందల మంది పరిశోధకులను సమన్వయం చేస్తుంది. అల్గారిథమ్‌లు, నైతికత, నిధులు, వాషింగ్టన్ డి.సి. నుంచి ఒత్తిడి. ఆమె ఉత్పత్తులను కనిపెట్టదు: భవిష్యత్తు వాణిజ్య కృత్రిమ మేధకు పునాది వేస్తుంది.

ఆమె చెయ్యి కనిపించదు, కానీ అంతటా ఉంటుంది. ఒక విధాన రేఖ మారితే, మొత్తం మార్కెట్ మారిపోతుంది.

ఆమె రోజుకు 14 గంటలు పనిచేస్తుంది, తక్కువ నిద్రపోతుంది, ఎప్పుడూ పొరపాటు చేయదు.

అధికారం, నిజమైన అధికారం, మీకు స్వేచ్ఛను ఇవ్వదు. ఏ సాధారణ మనిషీ భరించలేని బాధ్యతలను ఇస్తుంది.

Sara – VP Amazon Global Logistics (సియాటిల్, 46 సంవత్సరాల

వయస్సు

అధికారం: గ్రహవ్యాప్త కార్యాచరణ నియంత్రణ మూల్యం: మానవ సమతుల్యం లేదు

వేలాది మంది ఆమెపై ఆధారపడతారు. ఓడరేవులు, విమానాలు, రోబోటిక్ హబ్‌లు, పంపిణీ అల్గారిథమ్‌లు. ఆమె ఏదైనా నిర్ణయించినప్పుడు, పద్నాలుగు దేశాల్లో డెలివరీ సమయాలు మారిపోతాయి.

ఆమెను “ప్రపంచాన్ని కదిలించే స్త్రీ” అంటారు. ఆమె పెద్దగా నవ్వదు. ఆమెకు సమయం లేదు.

ఇక్కడ అధికారం కనికరం లేనిది: మీరు రెండుసార్లు పొరపాటు చేయరు. కొన్నిసార్లు ఒక్కసారి కూడా.

Claudia – CEO బయోటెక్ (బెల్లెవ్యూ, 39 ఏళ్లు)

అధికారం: జన్యుశాస్త్రం, పెట్టుబడిదారులు, వినూత్న పరిశోధన మూల్యం: శస్త్రచికిత్సంత కచ్చితమైన ఒంటరితనం Claudia 100 కోట్ల డాలర్ల విలువైన బయోటెక్ కంపెనీని నడిపిస్తుంది. ప్రయోగాత్మక చికిత్సలు అరుదైన వ్యాధులకు చికిత్స చేసే తీరునే మార్చగలవు.

ఆమె సంబంధాలను, స్నేహాలను, తన జీవితంలోని భాగాలను పోగొట్టుకుంది. ఆమె పొందింది ఒక్కటే: అందరూ భయపడే, గౌరవించే ఒక దృష్టి.

అధికారం డబ్బు కాదు. ప్రపంచం మీ ఎంపికల కోసం ఎదురుచూడటమే అధికారం.

Tanya – సియాటిల్ ఓడరేవు డైరెక్టర్ (50 ఏళ్లు)

అధికారం: ప్రపంచ మౌలిక సదుపాయాలు మూల్యం: నిరంతర ఒత్తిడి

ఓడరేవు ఎప్పుడూ నిద్రపోదు. ఆమె కూడా.

కంటైనర్లు, భద్రత, చైనా, కొరియా, అమెరికా కంపెనీలతో సంబంధాలు. ఇక్కడ అధికారం ఆడంబరం కాదు: అది గందరగోళాన్ని నిర్వహించడం.

ఆమె పొరపాటు చేస్తే, మొత్తం ఒక పక్కటెముక ఆగిపోతుంది.

ప్రతిబింబానికీ సారానికీ తేడా ఇదే.

Melinda French Gates – శుభ్రం చేసే పని నుంచి

ప్రపంచ అధికారం వరకు

అధికారం: ఆరోగ్యం, విద్య, సమానత్వంపై ప్రపంచ ప్రభావం. మూల్యం: మనిషిగా ఉండటం మానకుండానే ఒక చిహ్నం కావడం.

నిజం, NANDO, ఇది: Melinda అధికారంలో పుట్టలేదు. Duke లో చదువుల కోసం డబ్బు కట్టడానికి చిన్న చిన్న పనులు చేసింది, శుభ్రం చేసే పని కూడా. ఆమెది సాధారణ కుటుంబం, సున్నా సంపద, సున్నా అధికార సంబంధాలు. అంతా కలిసి వచ్చింది: – కష్టమైన డిగ్రీ – Microsoft ఇంకా చిన్న కంపెనీగా ఉన్నప్పుడు అక్కడ మొదటి ఉద్యోగం – ప్రతిభతో లోపలే ఎదుగుదల – ఈ రోజు వేల కోట్లను కదిలించే దాతృత్వ దృష్టి.

ఈ రోజు ఆమె నిర్ణయాలు జరిగే బల్లల దగ్గర కూర్చుంటుంది: – ప్రపంచ టీకాలు – స్త్రీల ఆరోగ్య విధానాలు – విద్యా హక్కు – వ్యూహాత్మక పెట్టుబడులు – UN కార్యక్రమాలు.

నిజమైన అధికారం. ఫ్లాష్‌లలో కనిపించే రకం కాదు. జీవితాలను మార్చే రకం.

అందుకే ఆమె కథ ఇంత ముఖ్యమైనది: ఎందుకంటే అది అట్టడుగు నుంచి మొదలై, ప్రపంచంలో కొద్దిమంది స్త్రీలే చేరే చోటికి ఎదుగుతుంది.

Naomi – చీఫ్ సెక్యూరిటీ ఆఫీసర్, Big Tech (సియాటిల్, 45

ఏళ్లు

అధికారం: ప్రపంచ భద్రత, సైబర్ ఇంటెలిజెన్స్ మూల్యం: వృత్తిపరమైన అనుమానపు జబ్బు

Naomi నిజంగా ఎప్పుడూ నిద్రపోదు. పశ్చిమ తీరపు టెక్ దిగ్గజాల్లో ఒకదాని డిజిటల్ భద్రతను ఆమె నడిపిస్తుంది. ప్రోటోకాల్స్ నిర్ణయిస్తుంది, దాడులను ముందే ఊహిస్తుంది, చొరబాట్లను అడ్డుకుంటుంది, సంక్షోభాలను నిర్వహిస్తుంది.

ఆమె దగ్గర ఆరు వందల మంది బృందం ఉంది. ఏ నిమిషంలోనైనా ఏదైనా జరగవచ్చు.

నిజమైన అధికారం = మీ గుండెను విరగ్గొట్టే బాధ్యత. ఎందుకంటే ఆమె పొరపాటు చేసినప్పుడు, బ్యాంకులు, ఆసుపత్రులు, ప్రభుత్వాలు నెమ్మదిగా ఆగిపోతాయి.

ఎవరూ ఆమెను చూడరు. కానీ ఆమె కాపాడే ప్రపంచాన్ని అందరూ వాడుకుంటారు.

Jennifer – CFO Microsoft Cloud (రెడ్‌మండ్, 51 సంవత్సరాల

వయస్సు

అధికారం: ప్రపంచ సంఖ్యలు, వ్యూహాలు, పెట్టుబడులు మూల్యం: మానసిక విరామం లేదు

ఆమె వేల కోట్లను నోట్‌బుక్‌లోని గీతల్లా నిర్వహిస్తుంది. షేర్లను, మార్కెట్లను, భాగస్వామ్యాలను కదిలించగల మనుషుల్లో ఆమె ఒకతె.

ఆమెకు ఒక భయంకరమైన సామర్థ్యం ఉంది: ఇతరులకంటే ముందే ప్రమాదాన్ని చూస్తుంది.

ఆమెను “స్థిరమైన చేతి స్త్రీ” అంటారు. ఆమె లేకపోతే, మొత్తం క్లౌడ్ పరిశ్రమ ఈ రోజు ఉన్నంత బలంగా ఉండేది కాదు.

మూల్యం? ఎప్పుడూ ఆగని మెదడు. ఏళ్ల తరబడి విశ్రాంతి కోసం వేడుకుంటున్న శరీరం.

Mei Ling – Google Deep-mind ఎగ్జిక్యూటివ్ (సియాటిల్

హబ్, 38 ఏళ్లు)

అధికారం: అధునాతన AI పరిశోధన మూల్యం: ఉన్నతవర్గంలోనే ఏకాంతం

Mei Ling ఒక అద్భుత ప్రతిభ, కానీ దానికి మూల్యం చెల్లిస్తుంది. ఆమె బాల మేధావి, MIT పట్టభద్రురాలు, తర్వాత అధునాతన AI. ఇప్పుడు పరిశ్రమలో అత్యంత భయపడే, గౌరవించే బృందాల్లో ఒకదాన్ని నడిపిస్తుంది.

ఆమె ప్రపంచాన్ని ఒక అధునాతన అల్గారిథమ్‌లా చూస్తుంది: వేగం, కచ్చితత్వం, దృష్టి.

కానీ ఆమె సామాజిక జీవితం ఎడారి. ఆమె ఒంటరితనం ఆమె ప్రతిభకు అనులోమానుపాతంలో ఉంది. అధికారం నిర్మిస్తుంది, కానీ వేరు చేస్తుంది. Isabelle – Gates Foundation కార్యకలాపాల డైరెక్టర్ (సియాటిల్, 47 ఏళ్లు) అధికారం: ప్రపంచ ప్రభావం మూల్యం: గడ్డకట్టిన భావోద్వేగాలు Isabelle పెద్దగా మాట్లాడదు. ఆమె ఏర్పాటు చేస్తుంది. లెక్కిస్తుంది. ఆసుపత్రులకు, టీకాలకు, బడులకు, స్త్రీల కార్యక్రమాలకు నిధులు పంచుతుంది. ఆమె సుపరిచితమైన ముఖం కాదు. వేల కోట్ల డాలర్ల వెనక ఉన్న లాజిస్టిక్స్ మెదడు ఆమె. ప్రభుత్వాలతో, NGO లతో, శాస్త్రవేత్తలతో, మంత్రులతో పనిచేస్తుంది. ఈ స్థాయిలో ఉన్నప్పుడు మీకు స్నేహితులు ఉండరు, ఫైళ్లు మాత్రమే ఉంటాయి. ఆమె మానవత్వం రక్షణ కోసం దాగి ఉంటుంది. Carla – కోస్ట్ గార్డ్ కమాండర్ PNW (టకోమా, 44

ఏళ్లు

అధికారం: సముద్రం, రక్షణ చర్యలు, ఫెడరల్ ఆపరేషన్లు మూల్యం: అరిగిపోయిన శరీరం Carla తుఫానులను, ఓడలను, అక్రమ రవాణాను, అత్యవసరాలను ఎదుర్కొనే బృందాలకు ఆదేశాలిస్తుంది. ఆమె ఉక్కు స్త్రీ, ఎవరినీ గౌరవించని మగాళ్లు కూడా ఆమెను గౌరవిస్తారు. ఆమె ప్రాణాలు కాపాడింది, పర్యావరణ విపత్తులను నిర్వహించింది, అల్లకల్లోల సముద్రాల్లో రాత్రి ఆపరేషన్లకు నాయకత్వం వహించింది. ఇక్కడ అధికారం శారీరకమైనది. మురికైనది. నిజమైనది.

మూల్యం? ఆమె శరీరం కనిపించని మచ్చలతో కప్పబడి ఉంది.

Andrea – చీఫ్ ఇంజనీరింగ్ ఆఫీసర్ Boeing

Aeronautica (ఎవరెట్, 49 ఏళ్లు)

అధికారం: ప్రపంచ విమానయానం మూల్యం: లక్షలాది మంది భద్రతను మీ భుజాల మీద మోయడం

Andrea విమానయాన పరిష్కారాలను రూపొందిస్తుంది. ఆమె ఒక భాగంపై సంతకం చేసినప్పుడు, ఆ భాగం మొత్తం భూగోళం మీదుగా ఎగురుతుంది. ఆ స్థాయి ఇంజనీరింగ్ బృందాలను నడిపించే అతి కొద్దిమంది స్త్రీల్లో ఆమె ఒకతె.

ఆమెకు అరవని అధికారం ఉంది. తడబడని, అంచనా వేసే చూపు ఉంది. ఒక్క స్క్రూ కూడా తప్పు చేయలేని మనిషి నరాలు ఉన్నాయి.

మూల్యం? బాధ్యతలో ఉన్నవాళ్లకు మాత్రమే తెలిసిన నిరంతర, మౌన భయం.

Sofia – ఎమర్జెన్సీ విభాగం డైరెక్టర్, UW

Medical (సియాటిల్, 52 ఏళ్లు)

అధికారం: నిజమైన ఆరోగ్య సంరక్షణ, ప్రాణాలను కాపాడే లేదా నాశనం చేసే నిర్ణయాలు మూల్యం: అరిగిపోయిన ఆత్మ

గందరగోళం చెలరేగినప్పుడు ఆసుపత్రిని నడిపించేది Sofia నే. ఆమె సౌందర్య వైద్యంలో పనిచేయదు. రక్తం, ఓవర్‌డోస్, ప్రమాదాలు, మానసిక సంక్షోభాలు, తీవ్రమైన పేదరికం తలెత్తే ప్రతి చోటా ఆమె పనిచేస్తుంది.

ఇక్కడ అధికారం కనికరం లేనిది: ఇప్పుడే నిర్ణయించండి, రేపు కాదు. ఆమె నిర్ణయిస్తుంది. ప్రతిరోజూ. ఇరవై ఏళ్లుగా.

మూల్యం? ఇక ఏదీ ఆమెను ఆశ్చర్యపరచదు. ఒక మనిషికి, అది ఖరీదైనది.

Haruni – టకోమా ఓడరేవు భద్రత &

వాణిజ్య డైరెక్టర్ (45 ఏళ్లు)

అధికారం: అంతర్జాతీయ వాణిజ్యం, భద్రత మూల్యం: నిరంతర భౌగోళిక రాజకీయ ఒత్తిడిలో జీవించడం

Haruni వీళ్లతో మాట్లాడే స్త్రీ: – FBI– నౌకాదళం– జపాన్ కంపెనీలు– కొరియా కంపెనీలు– అంతర్గత సమన్వయం– ఫెడరల్ సంస్థలు.

చట్టబద్ధమైన రవాణాను, తనిఖీలను, ఓడల భద్రతను, అంతర్జాతీయ ఆడిట్లను ఆమె నిర్వహిస్తుంది. పశ్చిమ తీరాన్ని నిలబెట్టే గొలుసులో ఒక భాగాన్ని ఆమె నియంత్రిస్తుంది.

మూల్యం? ప్రశాంతమైన రాత్రి లేదు. లోపలికి వచ్చే ప్రతి ఓడా ఒక వ్యక్తిగత బాధ్యత.

Zhen – వేల కోట్ల డాలర్ల Fintech

ప్లాట్‌ఫామ్ CTO (బెల్లెవ్యూ, 36 ఏళ్లు)

అధికారం: నిజమైన డబ్బు, లావాదేవీలు, పడిపోకూడని వ్యవస్థలు మూల్యం: డబ్బు కంటే ఎక్కువ బరువైన నైతికత

“టెక్‌లో స్త్రీలు” అనే సోషల్ మీడియా కథనానికి Zhen కు సమయం లేదు. ఆమే టెక్.

ప్రమాదం లేని ఆర్థిక వ్యవస్థలను ఆమె నిర్వహిస్తుంది. ప్రతి నిమిషం లక్షలను కదిలిస్తుంది. ఉన్నత నాయకత్వాన్ని కూడా ఆధిపత్యం చేసే సాంకేతిక అధికారం ఆమెది. దాన్ని “మౌన దెబ్బ” అంటారు: ఆమె మాట్లాడినప్పుడు, నిర్ణయాలు మారిపోతాయి.

మూల్యం? ఇతరుల రాజీల నుంచి ప్రతిరోజూ కాపాడుకోవాల్సిన ఒక నైతికత.

Miriam – డిజిటల్ క్రైమ్స్ యూనిట్ చీఫ్, వాషింగ్టన్

స్టేట్ పెట్రోల్ (వయస్సు 40)

అధికారం: కనిపించని దర్యాప్తులు మూల్యం: ప్రతిరోజూ మానవ చీకటిని చూడటం

ఎవరికీ తెలియని, కానీ అందరూ భయపడే ఒక యూనిట్‌కు Miriam ఆదేశాలిస్తుంది. సైబర్ నేరాలు, పిల్లలపై లైంగిక నేరాలు, అంతర్జాతీయ మోసాలు, డిజిటల్ హింస, దొంగిలించిన గుర్తింపులు. వ్యవస్థల్లోకి చొరబడేది, కనిపెట్టేది, తిరిగి రాబట్టేది, కూల్చేది ఆమే.

నిజమైన కార్యాచరణ అధికారం. ఆడంబరం కాదు. అవసరం.

మూల్యం? ఎవరూ చూడకూడని యుద్ధాలను ఆమె మనసు చేస్తుంది.

Laila – గ్లోబల్ క్లౌడ్ & AI వ్యూహాల డైరెక్టర్

(సియాటిల్, 48 ఏళ్లు)

అధికారం: భవిష్యత్తు సాంకేతిక నియమాలను నిర్వచిస్తుంది మూల్యం: నిరంతర మానసిక యుద్ధంలో జీవించడం

Laila మేనేజర్ కాదు. ఆమె డిజిటల్ పర్యావరణ వ్యవస్థల శిల్పి. ప్రభుత్వాలతో, బహుళజాతి కంపెనీలతో, సంస్థలతో మాట్లాడుతుంది. ప్రపంచ ప్రమాణాలుగా మారే విధానాలను రాస్తుంది. ఆమెకు సరస్సు వైపు చూసే ఆఫీసు ఉంది, కానీ ఆమె మనసు మరో గ్రహంలో జీవిస్తుంది. నిజమైన అధికారం ఇదే: ప్రపంచం ఎక్కడికి వెళ్తోందో అర్థం చేసుకునే ముందే దారిని నిర్ణయించడం.

మూల్యం? విరామం లేదు. “తర్వాత” లేదు. సాధారణత లేదు.

Rachel – అంతరిక్ష తయారీ కార్యకలాపాల మేనేజర్

(కెంట్, 44 ఏళ్లు) అధికారం: ప్రైవేట్ అంతరిక్ష పరిశ్రమ మూల్యం: భూమి మీది జీవితంతో సంబంధం కోల్పోవడం

కక్ష్య వాహనాలకు భాగాలు తయారుచేసే ఒక కంపెనీ కార్యకలాపాలను Rachel నడిపిస్తుంది: ఉపగ్రహాలు, మాడ్యూళ్లు, సెన్సార్లు.

ఏదైనా పనిచేయకపోతే, తెల్లవారుజామున మూడింటికి ఆమెకు ఫోన్ చేస్తారు. అంతా పనిచేస్తే, ఎవరూ ఆమె పేరు ఎత్తరు.

అంతరిక్షంలో అధికారం క్రూరమైనది: ఒక్క పొరపాటు ఒక్క క్షణంలో 40 కోట్ల డాలర్లను కాల్చేస్తుంది.

ఆమెకు అది తెలుసు. ప్రతిరోజూ ఆ అంచు మీదే జీవిస్తుంది.

Noor – రాష్ట్ర ఇంధన విధాన

విభాగం డైరెక్టర్ (ఒలింపియా, 51 ఏళ్లు) అధికారం: మొత్తం రాష్ట్రపు ఇంధన భవితవ్యాన్ని నిర్ణయిస్తుంది. మూల్యం: అన్ని ఒత్తిడి బృందాలకూ ద్వేషపాత్రం కావడం.

వాతావరణాన్ని, రవాణాను, బిల్లు ధరను, పారిశ్రామిక జీవితాన్ని మార్చే పత్రాలపై సంతకం చేసే స్త్రీ Noor.

పర్యావరణవాదులు ఆమెను మరీ నెమ్మది అనుకుంటారు. పరిశ్రమలు ఆమెను మరీ కఠినం అనుకుంటాయి. రాజకీయ నాయకులు ఆమెకు భయపడతారు, ఎందుకంటే సమస్యలు వాళ్లకంటే ఆమెకే బాగా తెలుసు. ఉన్నత స్థాయి బ్యూరోక్రసీ అధికారం మీడియాకు కనిపించదు, కానీ అన్నీ నిర్ణయమయ్యేది అక్కడే.

Noor ఆదేశిస్తున్నట్టు కనిపించకుండానే ఆదేశిస్తుంది. మూల్యం? సరైన లక్ష్యంగా మారడం.

Helena – రాష్ట్ర ప్రభుత్వ డిజిటల్

కార్యకలాపాల అధిపతి (ఒలింపియా, 46 ఏళ్లు)

అధికారం: మౌలిక సదుపాయాలు, డేటా, ప్రజా సేవలు మూల్యం: మరీ చిన్న బృందంతో మొత్తం రాష్ట్రాన్ని కాపాడాల్సి రావడం

Helena కీలక వ్యవస్థలను సమన్వయం చేస్తుంది: డిజిటల్ గుర్తింపు, మౌలిక సదుపాయాలు, ఆరోగ్య సేవలు, బడుల నెట్‌వర్క్‌లు, అత్యవసరాలు.

తన వ్యవస్థపై ఒక దాడి లక్షలాది మందికి గందరగోళం అని ఆమెకు తెలుసు. ఆమె ఫోన్ ఎప్పుడూ ఆఫ్ కాదు. ఎప్పుడూ.

ఆమె “అధికారపు బూడిద రంగు వైపు” పనిచేసే స్త్రీ: రాజకీయం కాదు, ప్రైవేట్ కాదు. ఎవరూ చూడని, కానీ అంతా దానిపైనే ఆధారపడిన వైపు.

మూల్యం? అనిశ్చితి నిరంతర భావన.

Dana – సీనియర్ వెంచర్ క్యాపిటలిస్ట్, 300 కోట్ల డాలర్ల

నిర్వహణ (సియాటిల్, 42 ఏళ్లు)

అధికారం: స్టార్టప్ ప్రపంచంలో ఎవరు బతకాలో ఎవరు చావాలో నిర్ణయిస్తుంది మూల్యం: తక్కువ అనుభూతి చెంది మరీ ఎక్కువ అంచనా వేసే యంత్రంగా మారడం

Dana టెక్ కంపెనీల్లో పెట్టుబడి పెడుతుంది. ఒక ప్రాజెక్ట్‌ను నాశనం చేయడానికి ఆమె “NO” అంటే చాలు. యాభై ఉద్యోగాలను సృష్టించడానికి “YES” అంటే చాలు. ప్రతిభను చూసి భావోద్వేగం లేకుండా అంచనా వేసే మనిషి శస్త్రచికిత్సంత చల్లదనం ఆమెది. ఆమె వ్యవస్థాపక రొమాంటిసిజానికి పూర్తి విరుద్ధం.

మూలధన అధికారం సరళమైనది: డబ్బున్నవాళ్లు ఇతరుల భవిష్యత్తును పాలిస్తారు.

ఆమె వణకకుండా అది చేస్తుంది. మూల్యం? భావోద్వేగాలు ఆఫీసు బయటే ఉంటాయి. ఎప్పుడూ.

ముగింపు — వాషింగ్టన్

వాషింగ్టన్ కేవలం పనిచేసే రాష్ట్రం కాదు: అది ఆదేశిస్తుంది. నినాదాలతోనో సమావేశాలతోనో కాదు, సాంకేతికతను, సమన్వయాన్ని, పరిశోధనను, మౌలిక సదుపాయాలను కదిలించే చేతులతో. ఈ వ్యవస్థలో, స్త్రీలు చోటు అడగరు: తీసుకుంటారు.

అల్గారిథమ్‌లను, ఆసుపత్రులను, ఓడరేవులను, ఇంధనాన్ని, అంతరిక్షాన్ని, భద్రతను, మూలధనాన్ని నడిపించేది వాళ్లే. తమ గురించి మాట్లాడుకునే సమయం గానీ, నచ్చాలనే ఆసక్తి గానీ వాళ్లకు లేదు.

వాళ్ల అధికారం శబ్దం చేయదు. అది నిర్మాణాత్మకమైనది. కోడ్‌లలో, ఒప్పందాల్లో, ప్రమాణాల్లో, ప్రోటోకాల్స్‌లో దాగి ఉంటుంది. ఫొటో తీయించుకోకుండానే నిర్ణయించే అధికారం అది.

వాషింగ్టన్ మెత్తని స్థితిలో లేదు. తట్టుకోలేనివాళ్లను తినేసే సంక్లిష్ట యంత్రాంగం అది. ఆ ఎత్తులో ప్రతిఘటించే స్త్రీలు చిహ్నాలు కారు. వాళ్లు స్తంభాలు.

ఈ అధ్యాయం దాన్ని చూపిస్తుంది: నిజమైన అధికారం ఉంది, ఇక్కడ దానికి స్త్రీ ముఖం ఉంది.

ఆలోచన — వాషింగ్టన్

వాషింగ్టన్‌లో స్త్రీల అధికారం దయ నుంచి కాదు, సామర్థ్యం నుంచి వస్తుంది. అది “స్త్రీలకు గొంతు ఇవ్వడం” నుంచి రాదు, ఇక్కడ చాలామంది స్త్రీలకు మొత్తం రంగాలను కదిలించగల మెదళ్లు ఉన్నాయన్న వాస్తవం నుంచి వస్తుంది.

వాషింగ్టన్ లెక్కలోకి వచ్చేది మీరు ఏం చేయగలరో అదే, మీరు ఎవరని చెప్పుకుంటారో కాదు, అలాంటి రాష్ట్రం. ఈ పరిసరాన్ని ఏలే స్త్రీలు చాలా ఎక్కువ మూల్యం చెల్లిస్తారు: ఒంటరితనం, అతి పనితీరు, కుండలీకరణాలకు కుదించిన వ్యక్తిగత జీవితాలు, భావోద్వేగం మీద కాకుండా ఫలితాల మీద నిర్మించిన గుర్తింపులు.

అధికారం, నిజమైన అధికారం, ఒక బహుమతి కాదు. అది ఒక భారం. దాన్ని నిజంగా మోసేవాళ్లు ఫిర్యాదు చేయరు. దాన్ని నిలబెడతారు. రూపానికీ ప్రాముఖ్యానికీ మధ్య తేడాకు ప్రతిరోజూ మూల్యం చెల్లిస్తారు.

ఈ రాష్ట్రంలో “దాదాపు” కి చోటు లేదు. మీరు స్థాయికి తగ్గట్టు నిలబడాలి, లేదంటే మిమ్మల్ని తినేస్తారు.

వాషింగ్టన్ స్త్రీలు స్థాయికి తగ్గట్టు ఉన్నారు. తరచూ దాన్ని మించిపోతారు.

రచయిత లేఖ

ఏదో ఒక రోజు దాని గురించి రాస్తానని గ్రహించకముందే, నేను అధికారాన్ని దగ్గరగా అనుభవించాను. వైట్ హౌస్‌లో, బిల్, హిల్లరీ క్లింటన్ ప్రపంచానికి కేంద్రంగా ఉన్నప్పుడు, వాళ్లు నన్ను “శ్రీ Frega” అని పిలిచేవారు. వాళ్లు కలిసిన మొదటి Calabria వాసి. మరికొందరు, Gillette లో నా గతం వల్ల, నన్ను “Balde-man” అని పిలిచేవారు: కోసేవాడు, పని ముగించేవాడు, ఒక్క గీతనూ తప్పని మనిషి.

అప్పటి నుంచి, అధికారం నన్ను ఆకట్టుకోలేదు. దాన్ని గుర్తిస్తాను. కొలుస్తాను. అది ఎప్పుడు నిజమైనదో, ఎప్పుడు కేవలం నాటకమో నాకు తెలుసు. వాషింగ్టన్‌లో, నాటకాలు పనికిరావు. ఇక్కడ, అధికారం ఓడరేవుల ఉక్కంత దృఢమైనది, సర్వర్లంత వేగమైనది, సరిగ్గా అమర్చని అల్గారిథమ్ అంత బలహీనమైనది, వెనక్కి తీసుకోలేని నిర్ణయమంత ఖరీదైనది.

దాన్ని తమ భుజాల మీద మోసే స్త్రీలు ఒక సరళమైన విషయాన్ని గుర్తుంచుకుంటారు: అధికారం ఒక ప్రత్యేక హక్కు కాదు. అది ఒక బాధ్యత. అది నిజంగా ఉన్నవాళ్లు దాని గురించి చెప్పరు: చూపిస్తారు.

వెస్ట్ వర్జీనియా

వెస్ట్ వర్జీనియా అమెరికాలో అత్యంత గాయపడిన చోట్లలో ఒకటి. ఇది కొండలు, గనులు, ఓపియాయిడ్లు, నిరుద్యోగం, ఒంటరి చర్చిలు, బలహీనమైన బడులు, విరిగిన కుటుంబాలు. అన్నీ పోగొట్టుకున్న రాష్ట్రాల్లో ఇది ఒకటి: దాని పరిశ్రమలు, దాని యువత, దాని ఆరోగ్యం, దాని నమ్మకం.

ఇక్కడ స్త్రీ జీవించదు: శిథిలాలను పట్టుకుని నిలబెడుతుంది.

మూతపడిన గనుల స్త్రీ – 53 ఏళ్లు

మొత్తం పట్టణాలు బొగ్గు మీద బతికాయి. తర్వాత అన్నీ మూసేశారు. మనుషులు ఉండిపోయారు, ఉద్యోగాలు ఉండలేదు.

Linda ఒక గని కార్మికుడి భార్య. ఇప్పుడు రెండు చిన్న ఉద్యోగాలతో, ఊపిరితిత్తుల జబ్బున్న భర్తతో, చనిపోయిన కొడుకుతో జీవిస్తుంది.

ఆమె గైర్హాజరు పారిశ్రామికమైనది: రాష్ట్రం మొత్తం రంగాన్ని వదిలేసి, మిగిలినదాన్ని ఏరుకోవడానికి స్త్రీలను వదిలేసింది.

ఓపియాయిడ్ సంక్షోభంలో స్త్రీ – 37 ఏళ్లు

అమెరికాలో ఓపియాయిడ్ విధ్వంసానికి కేంద్రబిందువు వెస్ట్ వర్జీనియా. Emily తన చెల్లిని పోగొట్టుకుంది, ఆమె తమ్ముడు కోలుకుంటున్నాడు, ఆమె భర్త వ్యసనానికీ స్పృహకీ మధ్య నలిగిపోతున్నాడు.

ఆమె ఒక కమ్యూనిటీ సెంటర్‌లో పనిచేస్తుంది, దేశంలో మిగతావాళ్లు పట్టించుకోనిదాన్ని ప్రతిరోజూ చూస్తుంది.

ఆమె గైర్హాజరు వైద్యపరమైనది, రాజకీయమైనది కూడా: ఒక తరాన్ని నాశనం చేసిన వ్యవస్థకు ఆమె బాధితురాలు.

లోతైన అప్పలాచియా స్త్రీ – 44 ఏళ్లు

ఒంటరిని చేసే కొండలు, వీధి దీపాలు లేని దారులు, అసాధ్యమైన దూరాలు.

Karen ఏడు వందల మంది ఉన్న ఒక గ్రామంలో నివసిస్తుంది. బడులు పేదవి, ఆరోగ్య సేవలు దూరంగా ఉన్నాయి, ఆర్థిక వ్యవస్థ స్తబ్దంగా ఉంది.

ఆమె జీవితం దృశ్యమంత నిశ్చలంగా ఉంది. ఎవరూ ఆమెను చూడరు.

ఆమె గైర్హాజరు భౌగోళికమైనది.

ఎవరూ కోరుకోని చోట బోధించే స్త్రీ – 29

ఏళ్లు

ఇక్కడ యువ ఉపాధ్యాయులు చాలా అరుదు. ఇంకెవరూ ఉండాలనుకోలేదు కాబట్టి Megan ఉండిపోయింది.

ఆమె తరగతుల్లో గాయపడిన పిల్లలు, బలహీనమైన కుటుంబాలు, సున్నా వనరులు. అది స్వచ్ఛమైన ధైర్యం, కానీ వ్యవస్థ ఆమెకు ప్రతిఫలం ఇవ్వదు.

ఆమె గైర్హాజరు వ్యవస్థాగతమైనది: రాష్ట్రం ఆమె నుంచి అన్నీ కోరుతుంది, తిరిగి ఏమీ ఇవ్వదు.

ముగింపు – వెస్ట్ వర్జీనియా

వెస్ట్ వర్జీనియా ఒక క్రూరమైన జ్ఞాపిక: ఒక ఆర్థిక వ్యవస్థ పడిపోతే, మొత్తం సమాజం పడిపోతుంది.

స్త్రీ ఏకైక స్తంభంగా మిగిలింది. కానీ ఒక కొండను నిలబెట్టడానికి ఒక్క స్తంభం సరిపోదు.

ఆలోచన – వెస్ట్ వర్జీనియా

ఇక్కడ స్త్రీల గైర్హాజరు వదిలేయడం నుంచి పుడుతుంది. మరే దేశాన్నీ ఇలా కుళ్లిపోయేలా వదిలేయలేదు. స్త్రీలు అత్యధిక మూల్యం చెల్లిస్తారు: సంరక్షణ, మనుగడ, మౌనం, బోనుల్లా బిగించే సంప్రదాయాలు.

ఇక్కడ, ప్రతిఘటన ఒక సుగుణం కాదు. అది ఒక అవసరం.

విస్కాన్సిన్

విస్కాన్సిన్ ఒక భౌగోళిక, భావోద్వేగ విరోధాభాసం: వ్యవసాయ, పారిశ్రామిక రాష్ట్రం, కఠినమైనది, మృదువైనది, విశాలమైనది, ఊపిరాడనివ్వనిది. బీరు, పాలు, ఫ్యాక్టరీలు, అడవులు, గడ్డకట్టిన సరస్సులు. ధనిక విశ్వవిద్యాలయాలు, ఖాళీ గ్రామీణ ప్రాంతాలు, ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి తంటాలు పడే నగరాలు. ఇక్కడ, స్త్రీలు మాయమవరు వాళ్లను మామూలుగా మార్చేస్తారు, మనుగడ భారం పుట్టుక ఒప్పందంలోనే చేర్చినట్టుగా.

పాడి స్త్రీ – 45 ఏళ్లు

విస్కాన్సిన్ అంటే పాలు. కానీ ప్రతి గాలన్ వెనక వంగిపోయే వీపులు, అరిచే మోకాళ్లు, దశాబ్దాలుగా ఒక్క ఆదివారం కూడా ఎరుగని జీవితాలు ఉన్నాయి.

Sarah తెల్లవారుజామున 4:00 కి లేస్తుంది. సుగుణం వల్ల కాదు: అవసరం వల్ల. పాలు పిండాల్సిన ఆవులు, పొరపాట్లను క్షమించని యంత్రాలు, అంతులేని బ్యూరోక్రసీ, రోడ్లను, ఆశావాదాన్ని తుడిచిపెట్టే మంచు. వ్యవసాయం ఒక ఉద్యోగంగా ఉండటం మానేసి ప్రాణాంతక లాటరీగా మారినప్పుడు చాలామంది మగాళ్లు కూలిపోయారు. మరి స్త్రీలు? కెప్టెన్ అని ఎప్పుడూ పేరు పొందకుండానే చుక్కాని పట్టారు.

Sarah గైర్హాజరు వ్యవసాయపరమైనది, వ్యవస్థాగతమైనది, క్రూరమైనది.

ఆమె అన్నీ చేస్తుంది. కుటుంబ వ్యాపారాన్ని నీట మునగకుండా నిలబెడుతుంది. అయినా సామాజికంగా ఆమె ఉనికిలో లేదు, ఆమె ఆదాయం సృష్టించే ఒక దెయ్యం.

మిల్వాకీ స్త్రీ – 34 ఏళ్లు

మిల్వాకీ ఒక తెరిచిన గాయం: కఠినమైన, అసమానమైన, అంతస్తులుగా విడిపోయిన నగరం. ఆకాశాన్నంటే పేదరికపు రేట్లు, వదిలేసిన బడులు, మనస్సాక్షి లేని హింస.

Jasmine ఉపాధ్యాయులు, నిధులు, భవిష్యత్తు లేని ఒక బడిలో పనిచేస్తుంది. ఆమెకు ఇద్దరు పిల్లలు, అవసరం లేనప్పుడు మాత్రమే కనిపించే ఒక భాగస్వామి. ప్రతి ఉదయం, ఎవరూ కలల గురించి మాట్లాడని వాడల గుండా వెళ్తుంది: ఇక్కడ, దృష్టంతా వారాన్ని గట్టెక్కడం మీదే.

ఆమె గైర్హాజరు నగరపరమైనది.

నగరం ఆమెను వాడుకుని తినేస్తుంది. ఆమెను “బలమైనది” అంటుంది, ప్రశంసలా వేషం వేసుకున్న అవమానం.

ఫ్యాక్టరీ స్త్రీ – 51 ఏళ్లు

విస్కాన్సిన్ పరిశ్రమ ఇప్పుడు ఒకప్పుడు స్థిరత్వం, పదవీ విరమణ వాగ్దానం చేసినది కాదు. ఈ రోజు అది ఒక రూలెట్ ఆట పొడవైన షిఫ్టులు, బలవంతపు ఓవర్‌టైమ్, జీవన వ్యయం పెరుగుతుంటే పడిపోయే వేతనాలు.

Maria ఉత్పత్తి లైన్‌లో అనుభవజ్ఞురాలు: అరిగిపోయిన మణికట్టులు, దెబ్బతిన్న వీపు, సున్నా వెసులుబాటు. ఆమె శరీరం మార్చేయగల యంత్రమైనట్టు, ఒకే కదలికను వేలసార్లు పునరావృతం చేస్తుంది.

ఆమె గైర్హాజరు పారిశ్రామికమైనది.

అధికారిక ప్రసంగాల్లో ఎవరూ ఆమె పేరు ఎత్తకుండానే అన్నిటినీ కదిలిస్తూ ఉంచే కార్మికురాలి అదృశ్యత అది.

చల్లని ఉత్తరపు స్త్రీ – 57 ఏళ్లు

ఉత్తర విస్కాన్సిన్ మరో గ్రహం: అంతులేని అడవులు, మీటర్ల మంచు కింద నిశ్చలమైన సరస్సులు, మీ అనుమతి అడగని ఏకాంతం.

Karen సుపీరియర్ దగ్గర ఒక కుటీరంలో నివసిస్తుంది. మంచు సగం సంవత్సరం ఉంటుంది. దూరాలు ఒక శిక్ష: మైళ్ల కొద్దీ ఖాళీ రోడ్లు అన్నిటినీ నాగరికత నుంచి వేరు చేస్తాయి. ఇక్కడ, స్త్రీలు మాయమవరు: చలిలో ఆవిరిలా నెమ్మదిగా కరిగిపోతారు.

ఆమె గైర్హాజరు వాతావరణపరమైనది, భౌగోళికమైనది.

ఎవరూ అక్కడికి చేరరు కాబట్టి ఎవరూ ఆమెను చూడరు.

ముగింపు – విస్కాన్సిన్

రాష్ట్రం పనిచేస్తుంది. ఫ్యాక్టరీలు నడుస్తాయి. పొలాలు పండిస్తాయి. నగరాలు దెబ్బను తట్టుకుంటాయి. ఎప్పుడూ, ఈ అస్థిర సమతుల్యపు ప్రతి ముక్క వెనకా, మురికైన, మౌనమైన పని చేసే ఒక స్త్రీ ఉంటుంది.

కానీ ఎవరూ అది చెప్పరు. దురుద్దేశం ఉన్నందువల్ల కాదు. అలా ఉండటమే సౌకర్యంగా ఉంటుంది కాబట్టి.

ఆలోచన – విస్కాన్సిన్

ఇక్కడ గైర్హాజరు ఒక విషపూరిత సిద్ధాంతం నుంచి పుడుతుంది: “మధ్యపశ్చిమ స్త్రీ స్వభావరీత్యా బలమైనది.” ఆ బలం మూల్యాన్ని చూడాలనుకోనివాళ్లకు సౌకర్యమైన కథ. అది సుగుణం కాదు. అది జన్యు ప్రతిభ కాదు. ఆమె మనుగడను నైతిక విధిలా వేషం వేశారు.

మనుగడ అలవాటుగా మారినప్పుడు, జీవితం జీవితంగా ఉండటం మానేస్తుంది.

వయోమింగ్

వయోమింగ్ ఊపిరి పీల్చే ఒక శూన్యం. ముళ్లలాంటి కొండలు, అంతులేని పచ్చిక మైదానాలు, ఎప్పటికీ ఆగని గాలి, స్వేచ్ఛగా తిరిగే గుర్రాలు, చమురు బావులు, ట్రక్కులు, బొగ్గు, దూరాల నేల. ఇక్కడ, స్థలం ఒక భావన కాదు: మిమ్మల్ని తీర్చిదిద్దే ఒక శక్తి.

ఇది అమెరికాలో అతి తక్కువ జనాభా ఉన్న రాష్ట్రం. స్త్రీలకు అత్యంత ప్రతికూలమైన రాష్ట్రాల్లో ఒకటి కూడా. ఎందుకంటే ఇక్కడ, జీవితం గురించి చర్చించరు: దాన్ని ఎదుర్కొంటారు. అది శారీరకమైనది, రోజువారీది, సంపూర్ణమైనది. మీరు సొంతంగా నిర్మించుకోలేని రక్షణ ఏదీ లేదు.

రాంచ్ స్త్రీ – 49 ఏళ్లు

Kim ఒక కౌంటీ అంత పెద్ద రాంచ్‌లో నివసిస్తుంది. ఆమె రోజులు అత్యవసరాల సుడిగాలి: జీనులు, పశువులు, తెల్లవారుజామున మూడింటి ప్రసవాలు, గాలికి చిరిగిన కంచెలు, వేటాడే జంతువులు, మోకాలి లోతు మంచు.

ఆమె మగాడిలా పనిచేస్తుందా? కాదు. చాలామంది మగాళ్లకంటే ఎక్కువ కష్టపడుతుంది. ఎందుకంటే వాళ్లు ఒకసారి విరిగి కూలిపోతే, ఆమె పదిసార్లు విరిగి కొనసాగుతుంది.

కానీ ప్రపంచం దృష్టిలో, ఆమె ఒక మనిషి కాదు: ఒక వ్యవసాయ పని, ఆస్తిలోని ఒక కార్యాచరణ అంశం, ఉన్నదని అనుకుని వదిలేసే ఒక ఉనికి.

ఆమె గైర్హాజరు వ్యవసాయపరమైనది, నిర్మాణపరమైనది, మామూలుగా మార్చేసినది.

ఆయిల్ & గ్యాస్ స్త్రీ – 37 ఏళ్లు

Alex అమెరికా ఇంధనపు మృదువైన నరకంలో మునిగి ఉంది. అసాధ్యమైన షిఫ్టులు, ప్రాణాలు తీసే చలి, జోకులు బ్లేడ్ల కంటే ఎక్కువ కోసే మగాళ్ల ఆధిపత్య పరిసరాలు. ఆమె సమర్థురాలు, స్పష్టమైన బుర్ర ఉన్నది, సిద్ధంగా ఉన్నది. ఆమె కంటే ఎక్కువ సంపాదించే చాలామంది కంటే ఎంతో ఎక్కువ. గౌరవం ఆమెకు వాయిదాల్లో వస్తుంది, ఒక దయలాగా. మిగతాదంతా మౌనం, వెటకారపు సూచనలు, శ్రమ. వృత్తిపరమైనది, శారీరకమైనది, మానసికమైనది.

ఆమె గైర్హాజరు పారిశ్రామికమైనది, లైంగికమైనది:

ఆమె కనిపించకపోవడం ఆమె అసమర్థురాలు కావడం వల్ల కాదు, తనను ఒప్పుకోవడానికి ఇష్టపడని చోట ఆమె మరీ సమర్థురాలు కావడం వల్ల.

చిన్న పట్టణాల స్త్రీ – 55 ఏళ్లు

ఇక్కడ, పట్టణాలు పట్టణాలు కావు: రెండు వందల–మూడు వందల మంది నివాసులున్న ప్రతిఘటన కేంద్రాలు. ఒక చర్చి, ఒక దుకాణం, రెండు రోడ్లు, పార్ట్‌టైమ్ షెరీఫ్.

సమూహాన్ని నీట మునగకుండా ఉంచే ప్రతిదీ Linda చేస్తుంది: బ్యాంకు పనులు, ఫార్మసీ, స్వచ్ఛంద సేవ, వృద్ధుల కోసం సరుకులు కొనడం, పిల్లలను చూసుకోవడం, అత్యవసరాలు, కమిటీలు, అంత్యక్రియలు, ఆసరా, ఉనికి.

సూక్ష్మ సమూహాలు కూలిపోకుండా ఆపే మానవ యంత్రాంగం ఆమె.

అయినా, ఎవరూ ఆమెను చూడరు. ఆమె ఉనికి ఉన్నదని అనుకుని వదిలేసినది, యాంత్రికమైనది, మాన్యువల్‌లో రాసిన పాత్రలాగా.

ఆమె గైర్హాజరు పౌరపరమైనది: ప్రాథమికమైనది, కానీ గుర్తింపు లేనిది.

జాతీయ పార్కుల స్త్రీ – 32 ఏళ్లు

ఎల్లోస్టోన్, గ్రాండ్ టీటన్, అందరూ తెలుసనుకునే, కానీ ఎవరికీ నిజంగా తెలియని భూభాగాలు.

ఆమె రేంజర్, గైడ్, జీవశాస్త్రవేత్త, విశ్లేషించే మనిషి. జంతువుల శబ్దాలు అవి రాకముందే వింటుంది. అడుగుజాడలను, నేలను, అత్యవసరాలను చదవగలదు. దృశ్యం మీద ఆమెకు నిజమైన అధికారం ఉంది, కానీ ఆమెకు సమూహం లేదు. కనిపించని సరిహద్దులో నివసించే మనిషిలా ఏకాంతంలో జీవిస్తుంది: నాగరికతలో భాగమని అనిపించడానికి మరీ ఎక్కువ ప్రకృతి, బలహీనంగా ఉండటానికి అనుమతించుకోలేనంత మరీ ఎక్కువ బాధ్యత.

ఆమె గైర్హాజరు వృత్తిపరమైనది, భౌగోళికమైనది:

ఆమె అక్కడే ఉంది, నిర్ణయాత్మకంగా, కానీ అన్నిటికీ దూరంగా.

ముగింపు – వయోమింగ్

వయోమింగ్ భీకరంగా అందమైనది, ఊపిరి ఆగిపోయేంత అందమైనది, ప్రాణాంతకంగా కఠినమైనది.

ఇక్కడ స్త్రీలను విస్మరించరు: దృశ్యంలోకి కలిపేసుకుంటారు.

గాలి వాళ్లను ముక్క ముక్కగా తీసుకుపోతుంది, దూరం వాళ్లను అలసగొడుతుంది, ఒంటరితనం వాళ్లను అగ్నిపర్వత శిలలా చెక్కుతుంది. చివరికి, స్త్రీ ఎక్కడ మొదలవుతుందో, భూభాగం ఎక్కడ ముగుస్తుందో వాళ్లకే తెలియదు.

ఆలోచన – వయోమింగ్

ఇక్కడ స్త్రీల గైర్హాజరు ప్రకృతి నుంచే పుడుతుంది: స్థలం, చలి, మౌనం, ఏకాంతం.

స్త్రీ భూభాగంలో భాగమైపోతుంది, ఆమెకు హక్కులు, రక్షణ, నెట్‌వర్క్, సమూహం అవసరం లేనట్టుగా.

కానీ నిజం పూర్తిగా వ్యతిరేకం. అమెరికాలోని అత్యంత కఠినమైన భాగంలో ఆమె జీవిస్తుంది కాబట్టే, ఆమెకు ఇతరులకంటే ఎక్కువ రక్షణ అవసరం.

దానికి బదులు, ఆమెను రాయిగా మారమంటారు. దృశ్యంగా మారమంటారు. చప్పుడు లేకుండా మాయమవమంటారు.