L’ORÉAL కూ GILLETTE కూ మధ్య వెంట్రుక

వెంట్రుక అనేది అర్థం చేసుకున్నట్లు మనుషులు నటించే ఒక చిన్న విషయం.

దాన్ని పరిశుభ్రత, సౌందర్యం, గుర్తింపు, సంస్కృతి, ఆచారం అని పిలుస్తారు.

నిజానికి, అది ఒక సరిహద్దు మాత్రమే — మీరు చూపించేదానికీ దాచేదానికీ మధ్య.

కొందరు దాన్ని మంగలివాళ్లకు అప్పగిస్తారు, కొందరు బ్యూటీషియన్లకు, కొందరు స్వతంత్రతను, పరిపూర్ణతను వాగ్దానం చేసే ఆధునిక యంత్రాలకు. కానీ వెంట్రుక అక్కడే ఉంటుంది, మొండిగా, ఒక జీవసంబంధమైన జ్ఞాపిక: మీరు సామాజిక జీవి కావడానికి ముందు ఒక జంతువు.

అయినా, అది శత్రువు కాదు. అది ఒక ఇబ్బందికరమైన స్నేహితుడు, మీరు ఎక్కడి నుంచి వచ్చారో గుర్తు చేసే ప్రయాణ సహచరుడు. దానికి దాదాపు కేశనాళికల వంటి విస్తరణ ఉంది, మీ జన్యు పటం నిర్ణయించిన రంగు ఉంది, మీరు చెరిపేయలేని కథ ఉంది. బట్టతలతో బాధపడేవాళ్లు కూడా అది లేనివాళ్లు కాదు — ఎవరూ నిర్వచించలేని కొంత కాలానికి వాళ్లు దాన్ని కోల్పోయారు అంతే.

కానీ వెంట్రుకను అర్థం చేసుకోవాలంటే, మూలానికి తిరిగి వెళ్ళాలి — మనం ఎప్పుడూ తిరిగి వెళ్ళే చోటికి: ఆదిమ మానవుడు.

నేను దాన్ని ఇలా ఊహించుకుంటాను, ఒక చరిత్రపూర్వ నోయిర్ దృశ్యంలో. గడ్డి గోడ వెనుక రెండు ఆకారాలు మాట్లాడుకుంటున్నాయి. మూడో వ్యక్తి వచ్చి ఎవరు పురుషుడో ఎవరు స్త్రీయో గుర్తుపట్టలేకపోతాడు. ముఖం సరిపోదు. ముఖం మోసం చేస్తుంది.

అప్పుడు ఆ స్త్రీ తన గుర్తింపు విధిని మార్చాలని నిర్ణయించుకుంటుంది.

ఆమె నది దగ్గరికి వెళ్తుంది, నీటిలో తనను తాను చూసుకుంటుంది, ఒక గడ్డం కనిపిస్తుంది.

ఆమెకు అది నచ్చదు. అది ఆమెను ప్రతిబింబించదు. అది ఆమెను వేరుగా చూపించదు.

ఆమెకు ఒక పదునైన రాయి దొరుకుతుంది, ఒక్కో పోగు చొప్పున వెంట్రుకలు తీసేయడం మొదలుపెడుతుంది.

మళ్ళీ పెరగడం నెమ్మదిగా ఉంటుందని ఆమె కనుక్కుంటుంది — అది ఆమెకు ఒక ఆధిక్యం ఇస్తుంది: ఆ ఆచారాన్ని ప్రతిరోజూ చేయాల్సిన అవసరం లేదు. ఇంకా శక్తివంతమైన మరొకటి కూడా కనుక్కుంటుంది: పురుషుడు ఆమెను వేరేలా చూస్తాడు.

తేడా ఆకర్షణ అవుతుంది.

తేడా భాష అవుతుంది.

అక్కడి నుంచే వెంట్రుక సంస్కృతి మొత్తం పుడుతుంది: మొదట ప్రతీకాత్మకంగా, తర్వాత సామాజికంగా, తర్వాత పరిశుభ్రతాపరంగా, తర్వాత శాస్త్రీయంగా, తర్వాత సైద్ధాంతికంగా.

ఆధునిక తీవ్రవాదాల వరకూ: వెంట్రుక బ్యాక్టీరియా నుంచి కాపాడుతుంది కాబట్టి ఉంచుకోవాలనేవాళ్లు; అంగీకరించబడాలంటే తీసేయాలనేవాళ్లు; కోరబడాలంటే ఆకారం దిద్దాలనేవాళ్లు.

నిజం ఇంకా సరళమైనది: వెంట్రుక పుడుతుంది, పెరుగుతుంది, వంగుతుంది… వంగిన చోటే, అది చనిపోతుంది.

కానీ వేరు మాత్రం బతికే ఉంటుంది, మొండిగా, సంకల్పబలంతో కూడా తీసేయలేని కొన్ని ఆలోచనల్లాగా.

ఇక చివరి నియమం ఉంది, కథకులకు మాత్రమే తెలిసినది:

వేరును ఎప్పుడూ పోరుగా మార్చకండి.

తేడా చాలా స్వల్పం — ఒక్క అక్షరమే.

కానీ అది అన్నిటినీ మార్చేస్తుంది.