ANG BUKAS NA PINTO

Sa loob ng maraming taon, akala ko ang lakas ay nasa kontrol.

Ang kontrolin ang mga salita.

Ang kontrolin ang mga emosyon.

Ang kontrolin ang mga reaksyon.

Ang kontrolin ang sakit.

Isa itong ideyang dahan-dahan kong isinaloob, gaya ng nangyayari sa lahat ng malalalim na paniniwala.

Walang tahasang nagturo nito sa akin.

Walang nagsabi sa akin:

“Hindi dapat umiyak ang lalaki.”

Gayunpaman, nasa lahat ng dako ang mensaheng iyon.

Sa mga usapan.

Sa mga pag-uugali.

Sa mga halimbawa.

Sa mga tingin.

Sa mismong kultura.

Kaya’t maaga kong natutunan ang isang simpleng patakaran.

Ang magpakatatag.

Palagi.

Anuman ang mangyari.

Ang magpakatatag.

Noong binata ako, naniwala akong isa itong birtud.

Ngayon, alam kong estratehiya lamang pala iyon.

Isang estratehiyang kapaki-pakinabang sa ilang sandali.

Mapanganib sa marami pang iba.

Sapagkat lahat ng pinipigilan nang masyadong matagal, sa malao’t madali, ay naghahanap ng labasan.

Hindi naglalaho ang sakit.

Hindi naglalaho ang takot.

Hindi naglalaho ang lungkot.

Nagbabago sila ng anyo.

Nagtatago sila.

Naghihintay sila.

Pagkatapos, sa sandaling hindi natin inaasahan, kumakatok sila sa pinto.

Naaalala ko ang isang panahon ng buhay ko na tila lakas ang hinihingi ng lahat.

Trabaho.

Pamilya.

Responsibilidad.

Karamdaman.

Mga desisyon.

Mga taong umaasa sa akin.

Mga taong nangangailangan ng sagot.

Mga taong naghahanap ng direksyon.

Hindi ko maaaring payagan ang sarili kong huminto.

O iyon man lang ang akala ko.

Araw-araw, nagdaragdag ako ng bagong bigat.

Araw-araw, itinutulak ko pa palayo ang sandaling pakikinggan ko ang sarili ko.

Palayo pa.

Lalo pang palayo.

Nakagugulat kung gaano katagal kayang balewalain ng isang tao ang sarili niyang panloob na mundo.

Ngunit hindi magpakailanman.

Walang sinumang makagagawa nito magpakailanman.

Dumarating ang sandaling nagsisimulang ikuwento ng katawan ang tinatanggihang sabihin ng boses.

Tumitindi ang pagod.

Nagbabago ang tulog.

Napapagal ang isip.

Nagiging mas marupok ang mga emosyon.

At dahan-dahan mong nauunawaan na hindi ang mundo ang kinakalaban mo.

Ang sarili mo ang kinakalaban mo.

Dumating ang katotohanan sa simpleng paraan.

Gaya ng laging ginagawa ng mga tunay na katotohanan.

Walang espesyal na epekto.

Walang anunsyo.

Walang palabas.

Isang araw, naging sobrang bigat na ang pasanin.

At ang aking mga depensa, sobrang liit na.

Naaalala ko ang katahimikan.

Naaalala ko ang pag-iisa.

Naaalala ko ang biglaang pakiramdam na hindi ko kailangang gampanan ang anumang papel.

Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi ako isang propesyonal.

Hindi ako isang ama.

Hindi ako isang asawa.

Hindi ako isang ehekutibo.

Hindi ako isang may-akda.

Isang tao lamang ako.

At umiyak ako.

Hindi isang eleganteng pag-iyak.

Hindi isang kontroladong pag-iyak.

Isang tunay na pag-iyak.

Ang uring nagmumula sa malayo.

Ang uring tumatawid ng mga taon.

Ang uring may dalang mga bagay na hindi mo man lang naaalalang itinago mo.

Habang nangyayari ito, may naramdaman akong hindi ko inaasahan.

Hindi kahinaan.

Kundi paglaya.

Para bang ang isang silid na masyadong matagal nang nakasara ay sa wakas ay nagbukas ng mga bintana nito.

Para bang muling umiikot ang hangin.

Para bang may isang bagay na, sa wakas, hindi na pinipigilan.

Noon ko naunawaan ang isang pangunahing bagay.

Ang mga emosyon ay hindi kaaway.

Mga mensahero sila.

Dumarating sila para may sabihin sa atin.

Hindi sila naaalis sa pagbalewala sa kanila.

Lalo lamang silang lumalakas.

Sa loob ng maraming taon, naniwala akong ang tapang ay nasa hindi pagsuko.

Sa sandaling iyon, naunawaan kong ang tapang ay nasa pagpayag din na ikaw ay tawirin.

Ng sakit.

Ng takot.

Ng lungkot.

Ng katotohanan.

Madalas na iniisip ng mga tao ang pagiging bulnerable bilang isang bitak.

Natuklasan kong maaari itong maging isang pinto.

Dahil sa sandaling huminto ka sa pagtatanggol sa sarili mo laban sa lahat, sa wakas ay sinisimulan mong makilala ang sarili mo.

At ang pagkilala sa sarili ay di-hamak na mas mahirap kaysa manalo sa maraming panlabas na laban.

Mula sa araw na iyon, may nagbago.

Hindi ako biglang naging mas marunong.

Hindi ako biglang naging mas malakas.

Naging mas tunay ako.

Na ibang bagay naman.

Nagsimula akong magsalita sa ibang paraan.

Makinig sa ibang paraan.

Tumingin sa iba nang may higit na pag-unawa.

Dahil ang sinumang tumawid na sa sarili niyang sakit ay mas madaling nakakikilala sa sakit ng iba.

Hindi niya ito hinuhusgahan.

Hindi niya ito minamaliit.

Hindi siya agad naghahanap ng solusyon.

Kinikilala niya ito.

At ang pagkilalang ito ay isa nang anyo ng pagtulong.

Sa paglipas ng panahon, sinimulan kong makita ang pagiging bulnerable sa isang bagong liwanag.

Ang mga taong pinakahinahangaan ko ay hindi ang mga tila hindi matatalo.

Sila ang mga tunay.

Ang mga kayang ipakita ang sarili nilang pagkatao nang hindi ito ginagawang palabas.

Ang mga hindi natatakot magsabi:

“Ginagawa ko ang lahat ng makakaya ko.”

Dahil, sa huli, ito ang ginagawa nating lahat.

Ang lahat ng ating makakaya.

May mga araw na marami ito.

May mga araw na kaunti.

Ngunit iyon lagi ang taglay natin.

Sa paglingon, hindi ko itinuturing na pagkatalo ang sandaling iyon.

Itinuturing ko itong isang bungad.

Isa sa pinakamahahalaga sa buhay ko.

Dati, akala ko ang lakas ay ang hindi pag-iyak.

Pagkatapos, naunawaan kong ang lakas ay ang hindi pagkatakot sa sarili mong mga luha.

Dahil may isang anyo ng pagkahinog na dumarating lamang kapag huminto na tayo sa pagkukunwari.

Kapag huminto na tayo sa pagpapakitang-tao.

Kapag huminto na tayo sa pag-arte.

At sa wakas ay tinatanggap natin ang ating kalikasang pantao.

Marupok.

Hindi perpekto.

Kahanga-hangang hindi perpekto.

Ngayon, hindi ko na naaalala ang eksaktong araw.

Hindi ko naaalala ang oras.

Hindi ko naaalala kahit ang lahat ng sirkumstansya.

Ang naaalala ko lamang ay ang natutunan ko.

Na mas magaan ang ibinahaging sakit.

Na mas nagpapalaya ang katotohanan kaysa sa pagmamataas.

Na ang pagiging bulnerable ay hindi sumisira sa dignidad.

Ginagawa itong buo.

At higit sa lahat, naaalala ko ang isang pangungusap na noon ay hindi ko pa sana kayang bigkasin.

Isang simpleng pangungusap.

Isang pangungusap na nagpabago ng maraming bagay.

Natutunan kong umiyak.

At mula sa araw na iyon, sinimulan ko nang mas maunawaan ang sarili ko.