YFIRTAKA OPA BIC – HLUTABRÉF

Ég hafði borgað reikninginn fyrir hádegisverðinn. Þrjátíu og fimm evrur. Án þess að hika.

Og með einni tafarlausri afleiðingu: engin kvennanna sem voru viðstaddar hafði átt von á því, en þetta var aðeins upphafið að endalokum fundar.

Á meðan við gengum meðfram Signu héldu þær áfram að varpa fram könnunarspurningum hér og þar. Ég vissi nákvæmlega hvert þær vildu fara. Og ég leiddi þær þangað, eina af annarri, við höndina, án þess að nokkur þeirra áttaði sig á því.

Ég spurði þær hvort þær þekktu söguna af Napóleon Bonaparte sem stóð með hestinum sínum á hæstu hæðinni, horfði á hvernig hann myndi sigra og fylgdist með andstæðingum sínum bugast. Engin þeirra gat svarað. Og samt var ég aðeins ítalski boðflennan sem talaði um franska sögu. Ahahahah.

Svo rann stundin upp. Við sátum fyrir framan kaffihús og borðuðum öll ís, þegar reyndasta konan tók loks til máls og spurði fyrstu raunverulegu spurningarinnar.

Skopparaleiknum var lokið. Allar voru nú aftur komnar niður á jörðina. Tíminn var kominn til að hlusta grímulaust og skilja hvernig þessi leikur myndi enda.

Fyrir hönd þeirra allra ítrekaði hún þakklæti sitt fyrir að ég hefði þegið boðið, en útskýrði að þær yrðu á endanum að greina eiginmönnum sínum frá niðurstöðu fundarins. Ég hafði jú fengið lánað sláandi hjarta BIC COMPANY WORLDWIDE, og það fyrir aðeins þrjátíu og fimm evrur.

Chanel stóð til hliðar og horfði á mig. Hún virtist í einlægni forviða og virtist velta fyrir sér hver ég væri í raun og veru. Síðar átti hún eftir að játa að hún hefði aldrei hitt neinn eins og mig.

„Ég held,“ sagði konan, „að miðað við hæfileika þína búi allir okkar menn samanlagt ekki yfir fjórðungi af getu þinni. Og ég trúi því í alvöru að þú sért fær um að gera nákvæmlega það sem þú skrifaðir – að gera yfirtökutilboð í BIC. En spurning mín er þessi: Fyrir hve mikið viltu selja GILLETTENARRATIVE.COM? Og ég lofa þér því að innan tuttugu og fjögurra klukkustunda undirritum við samninginn og ég læt leggja peningana – eða hlutabréfin – inn hvar sem þú vilt.“

Ég horfði á hana og svaraði: „Hvers vegna viltu vefinn minn?“

Svarið kom samstundis. „Við viljum setja NOKIA-borða inn á vef APPLE. Er það nógu skýrt? Herra Frega, þú hefur ekki hugmynd um hversu langt við erum tilbúnar að ganga til að eignast vefinn þinn. Fyrir okkur er hann orðinn grundvallaratriði. Hann er nauðsynlegur ef við eigum að halda áfram að lifa án þess að tapa neinu. Það er rétt að við veltum þremur milljörðum dala á ári, en rekstrararðsemi okkar hefur alltaf verið tveggja stafa tala. Við berum ekki kostnaðinn af dreifingu vörumerkja eins og fyrirtæki sem neyðast til að flytja gríðarlegt magn af vörum um allan heim. Hagnaðar- og tapsdýnamík okkar er á þriggja stafa sviði.“

Svo þagnaði hún og sagði: „Án þess að eyða tíma í endalausar samræður, leyfðu mér að gera þér tilboð.“

Og það gerði hún. Hún gerði þess konar tilboð sem engin rökvís eða skynsöm manneskja myndi nokkurn tíma hafna.

En svar mitt var þetta. „Þið getið lesið bækurnar mínar ókeypis án þess að borga einn einasta dal. En þið getið ekki tekið fimmtíu og átta ára fjölskyldureisn innan GILLETTE einungis fyrir peninga. Allt sem þið sjáið. Allt sem ég hef byggt upp. Allt. Er aðeins eins bandaríkjadals virði. Og þann dal gef ég aðeins móður minni, eins og vera ber. Sonur afneitar aldrei móður sinni. Hann er sonur hennar að eilífu. Og hann myndi aldrei leyfa neinum að fremja óðagotsfull eða óheiðarleg verk gegn henni. Hann er aðeins sonur hennar.“

Þær spurðu hvort þær mættu fylgja mér aftur á hótelið. Ég þakkaði þeim fyrir og sagði nei. Ég kvaddi og gekk burt.

En deginum var ekki lokið. Ég átti enn eftir að hrista af mér öryggisteymið þeirra. Þeir gátu ekki lengur skilið hvert ég var að fara. Eftir þrjár klukkustundir í neðanjarðarlestakerfi Parísar misstu þeir af mér. Þeir þreyttust. Þeir gáfust upp.

Og ég sneri aftur í sameiginlega herbergið meðal Indverja og Brasilíumanna, sonur æðri Guðs sem ég myndi einn daginn þurfa að veita áheyrn, rétt eins og faðir veitir að lokum áheyrn versta syninum sem hann á.