GILLETTE नैराश्य

तुम्ही आयुष्यभर एखाद्या ब्रँडच्या आत घालवता, तेव्हा त्या नावाच्या शक्तीमुळे तुमची ओळख मोठी होत जाते. तुम्ही फक्त तुम्ही राहत नाही — तुम्ही कंपनी बनता, तुम्ही कुठेही जा, कोणत्याही खोलीत शिरा.

आणि मग एक दिवस ते संपते. निवृत्ती, कंपनीचे अधिग्रहण, पुनर्रचना, लवकर बाहेर पडण्यासाठीचे प्रोत्साहन, पाठीवरच्या थापेइतकेच सभ्य. वारा दिशा बदलतो, आणि नेमके केव्हा हे तुम्हाला कोणी सांगत नाही.

तेव्हाच नैराश्य येते. पैसे थांबतात म्हणून नव्हे. समाज त्याला आता ओळखत नाही म्हणून.

तो त्याच खोल्यांमध्ये शिरतो, आणि खोली आता वळून पाहत नाही. जे नाव प्रत्येक दार उघडायचे, ते आता काहीच उघडत नाही, कारण ते नाव कधीच त्याचे नव्हते — ते उसने होते, बॅज चालत होता तोपर्यंत कर्जाऊ दिलेले.

आणि हा तपशील कोणालाच मोठ्याने बोलायचा नसतो: “व्यवसाय” या रकान्यात ते कर्मचारी, विक्रेता, एजंट, मॅनेजर असे लिहितील. पण कंपनीचे नाव ते कधीच लिहिणार नाहीत.

दुसऱ्याच्या नावाच्या आत आयुष्य उभारण्यात घालवलेली दशके, आणि ते नाव कागदावरसुद्धा तुमच्या नंतर टिकत नाही.

टीप: GILLETTE NARRATIVE. एकमेव मालक.