HESUS — ANG KAPANGYARIHAN NG PAGBIBIGAY NANG LIBRE

Bawat kapangyarihan sa mundo ay may hinihingi. Isang boto. Isang pagbili. Isang lagda. Isang katapatan. Isang interes. Kahit ang pag-ibig, kapag pumasok na sa mga organisasyon, sa malao’t madali ay naghaharap ng bayarin.

Pagkatapos ay may isang kakaibang puwersang nakatatakas sa lohika ng palitan. Ang pagbibigay nang libre. Ito ang pinakamatandang kapangyarihan sa mundo, at kasabay nito ang pinakahindi nauunawaan.

Hindi si Hesus ang simula, ngunit siya ang unang gumamit ng wika ng salita at ginawa itong isang salaysay na kayang lumakad nang mag-isa. Wala siyang itinayong hukbo. Wala siyang itinatag na bangko. Wala siyang binuksang templo. Wala siyang sinakop na teritoryo. Lumikha siya ng isang kuwento.

At kapag ang isang kuwento ay naging sapat ang lakas upang makaligtas sa nagkukuwento nito, may isinisilang na agad na nakikilala ng kapangyarihan: impluwensiya. Doon isinilang ang interes. Hindi ang interes na mahalin siya. Hindi ang interes na unawain siya. Ang interes na pamatnubayan siya nang hindi na kailangang labanan siya.

Bilang tagapagsalaysay, ito ang bisyong aking naguguni-guni. Isang lalaking nakabalabal. Matangkad. Makisig. Mahaba ang buhok. Malinis ang ahit. Naglalakad siya sa gitna ng maingay na pulutong at, nang hindi nagtataas ng boses, nagagawa pa ring magsalita. Hindi siya nagsasalita sa lahat. Nagsasalita siya sa bawat isa. Kaunting salita. Ang mga tama. Mga salitang hindi nag-uutos. Mga salitang nagbubukas. Mga salitang mas maingay kaysa sa katahimikan.

Ganito isinisilang ang propeta. Hindi kapag may nagpapahayag sa kanya. Kapag nagsisimula nang ikuwento siya ng mga tao sa iba.

Ngunit napansin ng mga lalaki ng templo na may nagbabago. Bumababa ang bilang ng dumadalo. Lumilipat ang pag-uusisa. Gayundin ang atensiyon. At ang sinumang may hawak ng atensiyon ay may hawak ng kapangyarihan.

Kaya ipinatawag nila siya sa palasyo. Opisyal, upang maunawaan kung sino siya. Sa katotohanan, upang maunawaan kung paano siya pipigilan.

Hindi niya suot ang tunika ng mga Pariseo. Hindi niya suot ang turban. Hindi niya dala ang mga sagisag ng awtoridad. At lalong wala sa kanya ang mahabang balbas na iyon na tanda ng nangingibabaw na anyo ng panahon.

Sa kanilang mga pagtatanong, sinikap nilang ibalik siya sa loob ng bakod. Bigyan siya ng kategorya. Hanapan siya ng etiketa. Gawin siyang mas mababang bersiyon ng alam na nila. Ngunit patuloy siyang nakadudulas.

At may isang sagot higit sa lahat na tila tumatawid sa panahon na parang palaso: Bakit mo tinitingnan ang puwing sa aking mata, at hindi mo pinapansin ang troso sa iyong sariling mata?

Ang tinutukoy ay ang balbas. Dahil sinusuri ng bawat kapangyarihan ang mga detalye ng iba kapag hindi na nito maipagtanggol ang sarili nitong mga kontradiksiyon. Sa kanyang sistema, itinuro niya sa mga tao ang isang bagong posibilidad: ang mamuhay sa labas ng anyo. Hindi laban sa sistema. Sa labas nito. Na mas mapanganib nang higit. Dahil marunong ang mga sistema na ipagtanggol ang sarili laban sa mga kalaban. Nahihirapan sila, sa halip, na unawain ang isang taong basta tumigil na sa paglalaro ayon sa kanilang mga patakaran.

Pagkatapos ay tumakbo ang politika sa landas nito. Gaya ng dati. Nang hindi siya matalo sa pantay na laban, ginamit nito ang pinakamatandang sandata sa mundo: ang pagbabawas. Mag-alis. Magpaliit. Magpasimple. Iharap ang madla sa isang pagpiling napagpasyahan na.

Dumating ang kasunduan sa plasa gaya ng pagdating ng bawat operasyong mahusay ang pagkakabuo. Nagkukunwaring demokrasya. Si Hesus na malinis ang ahit, o si Barabas na may balbas. Kalayaan o anyo. Di-mahuhulaan o pagkakabilang.

Madali ang laro. Nanalo ang anyo. Gaya ng halos lagi.

Ngunit sa mismong sandali ng pagkatalo, ipinakita ng pagbibigay nang libre ang tunay nitong likas. Dahil ang tradisyonal na kapangyarihan ay tumutugon. Ang pagbibigay nang libre ay umuunawa. At sumagot siya ng isang pangungusap na hindi pa lubos na maipaliwanag ng anumang organisasyon, anumang pamahalaan at anumang algorithm: Patawarin mo sila, sapagkat hindi pa nila alam ang kanilang ginagawa.

Hindi iyon pagbibigay-katwiran. Iyon ay isang diyagnosis.

Ginawa ng kanyang mga alagad ang natitira. Sumulat sila ng isang aklat. O marahil ng isang bagay na lalong bihira. Sumulat sila ng isang salaysay na kayang makaligtas nang libu-libong taon. Isinalin sa bawat wika. Tinawid ng bawat kultura. Binigyang-kahulugan ng bawat relihiyon. Tinutulan, minahal, binaluktot, muling isinulat, ipinagtanggol at inatake. At gayunman, narito pa rin. Wala pang departamento ng korporasyon ang nakapantay sa pamamahagi nito. Walang anunsiyo ang nakapantay sa tagal nito. Walang logo ang nakapantay sa pagkakakilanlan nito. Dahil naglalakbay ang mga produkto sa mga pamilihan. Naglalakbay ang mga salaysay sa mga tao.

Walang kalapastanganan sa bisyong ito. Mayroon lamang ganap na karapatang magkuwento. Isang karapatang gumagalaw sa labas ng kanilang mga pamilihan, malaya at hindi nababahala. At ang sinumang hindi sumasang-ayon ay malayang humanap ng ibang mga aklat, kung saan mababasa nila ang anumang anyong mas bagay sa kanila.

Ito, kung tutuusin, ang baraha ni Hesus. Hindi ang kapangyarihan ng lakas. Hindi ang kapangyarihan ng pera. Hindi ang kapangyarihan ng pamahalaan. Ang kapangyarihan ng pagbibigay nang libre. Ang tanging kapangyarihang patuloy na umiikot kahit matapos nang umalis ang nagkukuwento nito sa mesa ng laro.