TAKEOVER: OPA SA BIC – MGA SAPI

Ako ang nagbayad ng bill ng tanghalian. Tatlumpu’t limang euro. Nang walang pag-aatubili.

At may isang agarang resulta: wala ni isa sa mga babaeng naroon ang umasa nito, ngunit simula pa lamang iyon ng katapusan ng isang pulong.

Habang naglalakad kami sa tabi ng Seine, panay ang tanong nila ng mga pang-usisang tanong dito at doon. Alam ko kung saan nila gustong pumunta. At dinala ko sila roon isa-isa, hawak sa kamay, nang hindi namamalayan ng sinuman sa kanila.

Tinanong ko sila kung alam nila ang kuwento ni Napoleon Bonaparte na nakatayo kasama ang kanyang kabayo sa pinakamataas na burol, pinanonood kung paano siya mananalo at minamasdan ang kanyang mga kalaban habang nalulupig. Wala ni isang nakasagot. At gayunman, ako lamang ang Italyanong nakikisingit na nagsasalita tungkol sa kasaysayan ng Pransiya. Ahahahah.

Pagkatapos ay dumating ang sandali. Nakaupo kami sa harap ng isang café, lahat kami kumakain ng sorbetes, nang sa wakas ay nagsalita ang pinakabeteranang babae at itinanong ang unang tunay na tanong.

Tapos na ang laro ng trompo. Nakatapak na muli ang lahat sa lupa. Dumating na ang oras upang makinig nang walang maskara at maunawaan kung paano magtatapos ang larong ito.

Sa ngalan nilang lahat, muli siyang nagpasalamat sa pagtanggap ko sa paanyaya, ngunit ipinaliwanag niya na sa huli ay kailangan nilang iulat sa kanilang mga asawa ang kinalabasan ng aming pulong. Tutal, hiniram ko ang tumitibok na puso ng BIC COMPANY WORLDWIDE, at ginawa ko iyon sa halagang tatlumpu’t limang euro lamang.

Nakatayo si Chanel sa isang tabi, pinagmamasdan ako. Mukhang tunay siyang namamangha at tila nagtatanong kung sino talaga ako. Sa kalaunan ay ipagtatapat niya na hindi pa siya nakakakilala ng sinumang tulad ko.

“Naniniwala ako,” sabi ng ginang, “na kung titingnan ang inyong mga kakayahan, ang lahat ng aming mga lalaki nang pinagsama-sama ay walang kahit isang kapat ng inyong kakayahan. At tunay na naniniwala ako na kaya ninyong gawin ang mismong isinulat ninyo—maglunsad ng alok na takeover para sa BIC. Ngunit ito ang aking tanong: Magkano ninyo gustong ibenta ang GILLETTENARRATIVE.COM? At ipinapangako ko sa inyo na sa loob ng dalawampu’t apat na oras ay pipirmahan natin ang kontrata at ipadedeposito ko ang pera—o ang mga sapi—saanman ninyo naisin.”

Tiningnan ko siya at sumagot: “Bakit ninyo gusto ang aking website?”

Agad dumating ang kanyang sagot. “Gusto naming maglagay ng mga banner ng NOKIA sa loob ng website ng APPLE. Malinaw na ba iyon? G. Frega, wala kayong ideya kung gaano kalayo ang handa naming gawin para makuha ang inyong site. Para sa amin, naging pundamental na ito. Mahalaga ito kung gusto naming patuloy na mabuhay nang walang nawawala. Totoo na kumikita kami ng tatlong bilyong dolyar bawat taon, ngunit ang aming kakayahang kumita sa operasyon ay laging nasa dobleng digit. Wala sa amin ang gastos sa pamamahagi ng brand ng mga kompanyang napipilitang maglipat ng napakalaking dami ng produkto sa buong mundo. Ang aming dinamika ng lugi at tubo ay umiikot sa teritoryo ng tatlong digit.”

Pagkatapos ay huminto siya at nagsabi: “Nang hindi nag-aaksaya ng oras sa walang katapusang usapan, hayaan ninyo akong mag-alok sa inyo.”

At ginawa nga niya. Iniharap niya ang uri ng alok na hindi kailanman tatanggihan ng sinumang taong lohikal o makatwiran.

Ngunit ito ang aking sagot. “Mababasa ninyo ang aking mga aklat nang libre nang hindi nagbabayad ng kahit isang dolyar. Ngunit hindi ninyo maaagaw ang limampu’t walong taon ng dangal ng pamilya sa loob ng GILLETTE dahil lamang sa pera. Lahat ng nakikita ninyo. Lahat ng aking itinayo. Lahat. Isang dolyar lamang ng Estados Unidos ang halaga. At ibibigay ko ang dolyar na iyon sa aking ina lamang, gaya ng nararapat. Hindi kailanman itinatakwil ng anak ang kanyang ina. Nananatili siyang anak nito magpakailanman. At hindi niya kailanman pahihintulutan ang sinuman na gumawa ng pabaya o walang dangal na hakbang laban sa kanya. Anak lamang niya siya.”

Tinanong nila kung maaari nila akong samahan pabalik sa hotel. Nagpasalamat ako at tumanggi. Nagpaalam ako at lumakad palayo.

Ngunit hindi pa tapos ang araw. Kailangan ko pang iligaw ang kanilang pangkat pangseguridad. Hindi na nila maunawaan kung saan ako papunta. Pagkaraan ng tatlong oras sa loob ng sistema ng metro ng Paris, nawala nila ako. Napagod sila. Sumuko sila.

At bumalik ako sa kuwartong kahati ang mga Indian at Brazilian, ang anak ng isang mas dakilang Diyos na balang araw ay kailangan kong bigyan ng pakikipagharap, gaya ng isang ama na sa huli ay nagbibigay ng pakikipagharap sa pinakamasama niyang anak.