P&G-BESTUURDERS DAAG MEKAAR NOOIT UIT NIE

Ná daardie toets in Catania het ons goeie vriende geword. Ek het selfs een van my seuns deur hom laat doop – Vincenzo, wat my pa se naam gedra het – en ons verhouding het goed, gesond en eg gebly.

Maar hy het deur en deur ’n P&G-man gebly, en elke keer as hy ’n kliënt besoek het, het hy sy gewig rondgegooi asof hy nog die voorste linie bestuur. Een keer het hulle hom amper uit ’n verspreidingsentrum se kantore gegooi, omdat hy sy stem tot by skree verhef het, en dit was net my ingryping wat dinge weer onder beheer gebring het.

Hy het nooit ’n kans laat verbygaan om my te kritiseer nie, maar ek het dadelik verstaan hoekom: hy het aan die emosionele hefboom getrek – die regte soort kreatiewe uitlokking – om te sien hoe ek sou reageer. Maar ek was my pa se seun, en sy teenwoordigheid het altyd by my gebly en toegekyk.

Daar was nooit ’n werklike wedywering tussen ons nie – wie beter was, wie bekwamer was – indien enigiets, omdat ons albei na dieselfde uiteindelike doel gewerk het, nie vir twee verskillende maatskappye nie.

Eendag het hy ’n briljante idee gehad: om na die Kartuisermonastery in Serra San Bruno, in die provinsie Vibo Valentia, te gaan en skeermesse aan die langbaard-monnike te verkoop. Dit was sy manier om te wys wie hy was.

Ek het hom soontoe gery, maar buite die kloosterhekke gebly. Hy het twee uur later uitgekom met ’n bestelling vir lemme en skeermesse ter waarde van 300 euro. Maatskappynaam: Rooms-Katolieke Kerk. Buitelandse staat: Vatikaanstad. Ander afleweringsadres: Kapusynerklooster.

Hy was in die wolke, diep tevrede, en moes Milaan bel om die bestelling met die hand in te voer, want ons stelsel kon op geen manier ’n verkoopsbestelling vir ’n buitelandse staat verwerk nie. Boonop het hy die hele maatskappy verstom.

Maar hy het nooit gespog nie – dit was nie in sy professionele samestelling nie. Hy het die onmoontlike reggekry, en dit het geraas gemaak: die hoofkantoor in Milaan het dit aan die hele Italiaanse verkoopsmag aangekondig. Ek het niks gesê nie. Ek het kennis geneem van die feit en stilgebly.

Agt dae later het logistiek ’n kennisgewing van voorraadterugsending uitgereik: die klooster het die bestelling verwerp, en hy was woedend.

Toe hy teruggegaan het om uit te vind hoekom, is hom vertel dat die sekretaris in sy jeug eens ’n verkoopsman vir ’n Italiaanse maatskappy was – altyd oortuig van “koop teen 100 en verkoop teen 300.” Hy het gesê hy het ’n opslag van 3% toegepas, en dit het hulle alles vertel: hy was nie die regte man vir die werk nie. Hulle het om verskoning gevra.

Niemand het weer daaroor gepraat nie, geen amptelike kommentaar nie. Wat in die kantoorgange bly hang het, was een reël: die grap oor die marge van 3%.