P&G, SONDER ONDERKLERE.

Wanneer maatskappye in narratief belê, roep hul name iets spesifieks op:

Volvo: veiligheid.

Toyota: gehalte.

Mercedes-Benz: aansien en uitnemendheid.

Apple: Think Different.

Nike: Just Do It.

L’Oréal: Because I’m Worth It.

Coca-Cola: Open Happiness.

Identiteite en slagspreuke word deel van ’n storie, bou ’n verhouding en word herkenbaar in mense se lewens nog voor die behoefte self, voor die individuele produk en sy advertensieveldtog.

Dit is die narratief waarvan ek praat. Dit begin wanneer dit wat ’n maatskappy bou, iets word wat verbruikers in hul eie lewens herken.

Dit word Semantiese Kapitaal genoem.

En Gillette? ’n Veldtog wat verskeie kere verander is, teen ’n koste van miljarde, sonder om ooit sy oogpunt te verander.

Waarom is dit uit inkrimping en teenstrydigheid gebore?

THE BEST A MAN CAN GET.

In my ervaring in die mark het vroue nog altyd ’n deurslaggewende rol gespeel in die aankoop van ons produkte.

Die storie wou met mans praat, maar die mense wat gekoop het, was meestal vroue.

Dié wat daardie produkte gekies, gekoop en huis toe gebring het, het ’n plek in daardie storie verdien.

Hulle was ook ons verbruikers.

Die gehalte is daar. Die geskiedenis is daar. Wat ek sien ontbreek, is die geleefde narratief: die straat, die mark, kennis van die verbruiker, die geheue van die mense wat daardie naam gebou het, die feite wat die handelsmerk ondersteun.

Die syfers bly.

In 2019, veertien jaar nadat dit Gillette in 2005 oorgeneem het, het Procter & Gamble, ’n wasmiddelmaatskappy, ’n rekeningkundige waardedaling voor belasting van $8,3 miljard aangeteken met betrekking tot sy skeerbesigheid en Gillette se ontasbare bates.

Hulle het nie geweet hoe om luukse goedere te verkoop nie. Net ander dinge.

Die syfer is openbaar gemaak. Die maatskappy se verduidelikings praat van valutabewegings, veranderende skeergewoontes en mededinging. Na my mening sê hulle baie minder oor waarom verbruikers opgehou het om die handelsmerk te kies.

Agt miljard driehonderd miljoen dollar.

Daardie syfer verdien om in aandeelhouers se geheue te bly, selfs wanneer bestuurders verander. Dit is hul geld.

In Maart 2026 het Procter & Gamble ’n belegging van byna een miljard dollar aangekondig in ’n nuwe Gillette-hoofkantoor en innovasiesentrum in South Boston.

’n Navorsingsentrum kan tegnologieë en produkte ontwikkel. Maar die verhouding met verbruikers vereis ook ’n ander soort kennis: om te weet waarna hulle soek, waarom hulle kies, waarom hulle vertrou en waarom hulle van handelsmerk verwissel.

Daardie kennis word in die mark gebou. Dit moet die vertrekke binnegaan waar besluite geneem word.

Dit is soos om ’n nuwe pak klere te koop en skoon op te daag, sonder dat jy jare lank jou onderklere verander het.

Die gevaar is dat Gillette niks anders as staal en plastiek word nie, en dit maak my seer om dit te sien kom.

Dit is waarvan ek praat: die betekenis wat ’n produk herkenbaar en begeerlik maak, verder as sy materiale.

Gillettenarrative.com verkoop nie produkte nie. Dit wil hulle ondersteun.

My naam is Ferdinando Frega. Ek het agtien jaar by Gillette gewerk. My verhouding met hierdie maatskappy loop ook deur my pa se geskiedenis: veertig jaar altesaam.

Wat ons op Gillettenarrative vertel, groei uit ons ervarings: ’n onafhanklike oeuvre, vrylik beskikbaar, wat die stories vertel van mense, produkte, verhoudings en menslike gedrag.

Daardie narratief bestaan reeds. Net soos die nuwe advertensieveldtog.

DIE GILLETTE-MAN, NET VIR DIE BESTE VROUE.

Dit vra geen geld nie. Ek sal dit vir een Amerikaanse dollar en ’n erkenning aan julle gee.

Die mark wat Gillette nog kan wen.

Bic en Wilkinson is werklike mededingers. In my lees van die mark nooi hul posisie ook vrae uit oor die geleenthede wat Gillette oopgelaat het.

My ervaring laat my ’n geleentheid sien: om meer mense Gillette-produkte te laat kies deur die gehalte, geskiedenis en vertroue wat die handelsmerk kan oordra.

Om ’n kliënt te wen, vereis nie noodwendig dat jy die maatskappy koop wat hom tans bedien nie.

Dit is waar die werk lê: in die produk, in sy betekenis, in die vermoë om verbruikers te verstaan en hul keuse te verdien. Mark vir mark.

Dit is die geleentheid wat ek aan julle voorlê: ervaring wat in besluitneming ingebring kan word, om beter resultate te soek uit die hulpbronne en gehalte wat Gillette reeds besit.

Ek vra aandeelhouers nie vir geld nie. Ek bied nie geld aan om publikasie of versterking te verseker nie. Hierdie brief is openbaar sodat almal dit in sy geheel kan lees en self kan oordeel.

Ek skryf in my eie naam. Ek maak geen aanspraak op stemvolmagte wat ek nie ontvang het nie, en ek vra julle nie om aandele te koop, te verkoop of oor te dra nie.

Gillette Narrative bestaan. Die ervaring bestaan. Die werk is beskikbaar.

Wat gaan julle daaromtrent doen?

En vra julleself intussen een vraag: waarom het ’n maatskappy wat hierdie werk vyf maande gelede gesien het, nooit die man gevra wat dit gebou het nie?

Ek is nie ’n agentskap wat vir advertensies faktureer nie. Ek is iemand wat hierdie mark van binne af ken.

Want die kapitaal is julle s’n. En om resultate te eis, is nie om ’n guns te vra nie.