KISAH BIASA P&G

Kisah yang biasa. Lelaki. Tidak bersedia. Tidak teratur. Yakin bahawa “seorang wanita akan datang” bermaksud tepat begitu — dan tidak lebih daripada itu.

Telegram itu jelas: seorang wanita. Bukan bidadari. Bukan Juliana. Bukan Gillette.

Mereka telah menyediakan segala-galanya. Makanan. Minuman. Malah tukang masak Filipina. Tetapi tiada seorang pun yang menyediakan diri sendiri. Tiada seorang pun yang memikirkan satu-satunya perkara yang penting apabila seorang wanita masuk: menjadi layak untuk bilik itu.

Dia masuk. Senyuman tenang. Langkah yang mantap.

“Hai semua. Saya Juliana. Orang Portugis. Mulai 1 Julai, saya akan berpindah ke sini. Saya mahu berkenalan dengan rakan-rakan sekerja sebelum bermula — dan memahami apa yang menanti saya.”

Senyap. Lelaki-lelaki itu memerhatikannya seperti orang memerhatikan gerhana matahari — tahu bahawa mereka tidak patut, tetapi tidak mampu berhenti.

“Maafkan saya — puan dari jabatan mana?”

“Kami menyelaraskan agensi pengiklanan. Kami membayar slogan. Kami membawa idea.”

“Dari syarikat mana?”

Senyap. Tiada siapa yang menjawab.
Orang yang paling lantang di dalam bilik itu — sentiasa yang paling lantang — mencondongkan badan ke hadapan.

“Dan tuan-tuan? Tuan-tuan ditempatkan di jabatan mana?”

Dia tersenyum.

“Jabatan saya di puncak. Betul-betul di sebelah Datuk Kamp. Dekat dengan Encik J.”

“Puan dari… bahagian kerohanian syarikat?”

“Dalam satu segi. Tetapi saya bukan biarawati. Saya berkhutbah seperti mereka — cuma saya melakukannya dalam berbilion-bilion.”

Lelaki-lelaki itu saling berpandangan. Seseorang berbisik:

“Siapa sebenarnya kau ini?”

Dia melangkah lebih dekat ke unggun api. Memandangnya seperti orang memandang sesuatu yang nyata. Kemudian berpaling.

“Saya CEO baharu Gillette. Selepas 130 tahun. Dan esok pagi saya akan meminta tuan-tuan datang ke pejabat dalam keadaan bercukur licin, kalau tuan-tuan tidak keberatan. Imej ialah sebahagian daripada perniagaan. Dan hari ini… Gillette ialah seorang wanita.”