TINAWAGAN NG P&G ANG AKING PSYCHIATRIST

Tuloy-tuloy ang pagtunog ng telepono sa bahay at walang sumasagot. Mag-isa ako sa bahay, nasa paliguan.

Pasok iyon sa lingguhan kong rasyon — ang iisang ligong pinayagan ng aking asawa. Sabi niya, nasisira ang balat ng lalaki kapag sobra ang paliligo, na dapat ay sapat lang ang linis ko.

Pero ang totoo, gusto niyang makatipid sa bayarin sa gas.

At inakala rin niya na kapag hindi ako naligo, hindi ako sasama sa ibang babae. Sayang at hindi niya alam na libre ang mga paliguan sa ibang bahay. At walang bayad.

Ahahaaahah

Naabot ko ang telepono, pero ibinaba na nila.

Maya-maya ay tumunog ulit. Sa pagkakataong ito ay sinagot ko, at ang doktor ko pala — ang aking psychiatrist, isang propesor sa unibersidad na mahigit limang taon ko nang hindi nakikita — na humihiling na makipagkita sa akin.

Hinayaan ko siyang pumili ng araw at oras, nang may agarang kahandaan sa panig ko: pumayag ako, nang hapon ding iyon nang 5:30, sa kanyang klinika.

Dumating ako nang dalawampung minutong maaga, isang lumang tuntuning minana ko sa aking ama at ginagamit din ng mga manager ng Lupain ng Sumisikat na Araw.

Ang pagdating nang maaga sa isang tipanan ay nangangahulugang naisaalang-alang mo na ang di-inaasahan, at iyon ang nagpapakita sa iyong maaasahan at panatag sa sarili.

Nakita ko siyang lumabas sa kanyang silid. Puno ang silid-hintayan ng mga taong kailangan niyang tingnan; bawat isa ay may tipanan at may dalang 150 euro sa bulsa, para lamang marinig kung ano ba talaga ang sasabihin niya.

Lumapit siya sa akin at bumati: “Mahal kong kasamahan, magandang hapon, maligayang pagdating, hinihintay kita.” Saka, lumingon sa kanyang sekretarya: “Carmen, iurong mo ang lahat ng pasyente nang kahit isang oras. May pulong ako kasama ang aking kasamahan.”

Minchia, kasamahan. Ako, na may 4 sa Italyano noong nag-aaral at diplomang iginawad dahil sa galing sa isports, at akala ng mga tao ay doktor ako. Ano ba talaga ang ginagawa niya — nasiraan na ba siya ng bait?

Pumasok kami sa kanyang opisina at pinaupo niya ako sa maliit na sulok-pahingahan, isang silyon sa tabi ng isa pa. Iyon ang unang beses para sa akin; noon ay lagi ko siyang nakikita bilang pasyente. Tiyak na may malaking nangyayari, pero hindi ko mahulaan kung ano.

“Mahal kong Ferdinando, hayaan mo akong magsalita muna, hangga’t gusto ko, at saka ko ibibigay sa iyo ang limang minuto mo.” Ahahahahha

“Kilala na kita mula pa noong 2009, nang una kang pumunta sa akin, dinala ng isang kaibigan nating doktor na pumanaw na, at hindi kita kailanman sinisingil.”

“Kinukumpirma ko po, Propesor.”

“Tumahimik ka, lintik, mahirap na nga para sa akin ang kausapin ka, dahil dito ay naunawaan na naming lahat ang isang bagay tungkol sa iyo, nang walang Jung o mga pilosopo ng mundo: isa ka lang na taong walang umaasang umiiral — pero heto ka, sa lungsod ko, pinaiikot ang ulo ng mundo.”

“Diretsahan na: ipaliwanag mo sa akin kung ano ba talaga ang ginawa mo sa Cincinnati at sa Wall Street. Posible bang hindi kita maiwang mag-isa kahit isang minuto?”

Ahahahahah

“At heto ako — pitumpu’t walong taong gulang, propesor sa unibersidad, pambansang pangulo ng Samahan ng mga Psychiatrist na Italyano, dalawandaang publikasyon — at hindi ko maunawaan kung paano mo nagawang tumagos sa web.

“Tinawagan ako ng lahat ng kakilala ko sa Amerika. Gusto nilang malaman kung totoo ang diyagnosis mong Bipolar Disorder, at kinumpirma ko — pero alam nating dalawa na kung hindi ko iyon ginawa, kinuha na sana nila ang pensiyon mong 351 euro bawat buwan.

“Ngayon, ikuwento mo sa akin ang mga pinagkaabalahan mo. Pero kailangan ko munang itanong: umiinom ka ba ng anumang gamot, at ano ang iniinom mo?”

“Walang gamot sa loob ng limang taon. Isang halaga lang ang wala sa ayos sa blood test ko, pero walang dapat ipag-alala.”

“Ako ang magpapasya kung dapat itong ipag-alala. Aling halaga?”

“Testosterone na 1,400…”

Tumingin siya sa akin at sumagot: “Minchia, at paano nangyari iyon?”

“Kasalanan po lahat ng kapitbahay ko. Pang-engkantadang puwitan ang mayroon siya. Nakikita ko siya at tumatayo ang lahat.”

“Tumigil ka sa kalokohan. Magseryoso tayo.

“Sabihin mo sa akin kung ano ba talaga ang ginawa mo.”

“Ginawa ko po ang itinuro ninyo sa akin, pero walang digri, walang espesyalisasyon, walang pag-aaral, walang sekretarya.”

“Ano ang ibig sabihin niyan? Hindi ko maintindihan.”

“Pinag-aralan ko po ang pag-uugali ng tao, nagbihis ako bilang awtor at isinulat ko ito — para walang makapagsabing nanggamot ako nang walang lisensiya, nang hindi nakarehistro, nang hindi sumusulat ng reseta o nagbibigay ng diyagnosis.

“At natagpuan ko ang aking mga kliyente sa web. Pero dahil hindi ako makapag-isyu ng invoice, pinili kong huwag munang magbenta ng kahit ano. Gagawin ko iyon mamaya, kasama ang buong core business, sa iisang manlalaro lamang — kung papayag siyang mahulog sa semantikong bitag.

“Iyon lang po.”

“Isa lang ang tanong ko sa iyo.

“Bakit mo iniwan ang Italyano sa labas ng mga wika?”

“Ang Italya ay lugar kung saan puwede kang magbakasyon nang labinlimang araw at kumain nang masarap, pero pagkatapos ay kailangan mong umalis. Kung hindi, sa sandaling magsimulang magka-interes sa iyo ang mga tao, maglulunsad sila ng mga di-makatarungang pag-atake, mag-uusisa sila at magiging masama pa, sisiraan ka at isusumbong ka.

“At itinuturo sa atin ng kasaysayan ng mundo na hindi kailanman kinilala ng bansang ito ang mga henyo nito — simula sa inyo, hindi na kailangang tumingin pa nang malayo. Kung isinilang kayo sa Amerika, iba sana ang buhay ninyo ngayon. Kapag bumalik ka lamang na may pagkilala mula sa ibang bansa ka nila pinapatunayan — at kahit noon, may hinala pa rin.

“At pagkatapos ng labingwalong kasong kriminal ay natutunan ko ito nang mag-isa, at hindi ko kailangang humingi ng pahintulot kaninuman.”

Tumayo ako mula sa silyong iyon, tumingin sa aking relo at nagsabi: “May isang minuto pa po ako para may sabihin sa inyo.

“Propesor, salamat po — at mahal ko kayo.”

Ang iyong Ferdinando