ஒரு P&G காரில் நான்கு யானைகள்

gillettenarrative வெளியிடப்பட்டு ஒரு வருடம்தான் ஆகியிருந்தது.

அப்போது தொலைபேசி ஒலித்தது.

அந்த எண் சந்தேகத்துக்கு இடமே வைக்கவில்லை. முன்னொட்டு பிளஸ் ஒன்று. அமெரிக்கா. வீட்டிலிருந்து யாரோ என்னைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார்கள்.

“ஹலோ. காலை வணக்கம். திரு. Frega-வா?”
“ஆம், சொல்லுங்கள்.”

“நான் Anna. Cincinnati-யில் உள்ள P&G-யிலிருந்து.”
“யாரிடமிருந்து?”

நான் பதில் சொல்கிறேன்: பாருங்கள், என் மகன் முதலில் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும், பிறகு குழந்தைகள் பெற வேண்டும், அதன் பிறகுதான் என் மொத்த விற்பனை வாடிக்கையாளரிடம் ஆர்டர் கொடுப்பேன். பெண் குழந்தைகளுக்கான Pampers ஆர்டர் செய்ய நினைக்கிறேன் — அப்படிச் செய்தால் பெண் குழந்தைதான் பிறக்கும் என்று உறுதியாக இருக்கலாம். நான் நிறுவனத்திடமிருந்து நேரடியாக வாங்குவதில்லை — எனக்கு அந்தத் திறன் இல்லை. காட்சிப்படுத்தல்களுக்கான அலமாரி இடமும் இல்லை.

அவள் சிரிக்கத் தொடங்குகிறாள். என்னைப் போன்ற ஒருவரை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை என்று எனக்குப் புரிகிறது.

பிறகு சட்டென்று, தான் CEO-வின் செயலாளர் என்று சொல்கிறாள். ஒரு சிறிய உரையாடலுக்கு நான் நேரம் ஒதுக்க முடியுமா, அவரை என்னுடன் எப்படி இணைக்கலாம் என்று கேட்கிறாள்.

ஆனால் அவர் இந்தியர். இந்தியாவைச் சேர்ந்தவர். நான் சரியாக நினைவில் வைத்திருந்தால், அவர் மூன்று மொழிகள் பேசுவார்.

“இணையுங்கள். அவர் என்ன விரும்புகிறார் என்று பார்ப்போம்.”

“ஹலோ. காலை வணக்கம், Frega. நான் திரு. J. எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
“நன்றாக இருக்கிறேன், திரு. தலைவர் அவர்களே. நீங்கள், எப்படிப் போகிறது?”
“நன்றாக, நன்றி. நானும் அப்படியே.”

“சொல்லுங்கள், திரு. தலைவர் அவர்களே. உங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்?”

“ஆனால் இப்போது என்னிடம் 70 டாலர்தான் இருக்கிறது. உங்களுக்குக் கடன் வேண்டுமென்றால் — அந்தத் தொகைக்குள் இருங்கள்.”

அவர் புன்னகைக்கிறார். எனக்கு உறுதியளிக்கிறார். அப்படி எதுவும் நடக்காது. குறைந்தபட்சம் இப்போதைக்கு.

“கேளுங்கள், Frega. ஒரு வருடத்துக்கு முன் நீங்கள் ஓர் இணையதளத்தை உருவாக்கினீர்கள் — gillettenarrative — அதில் கதையாடல் படைப்புகளையும் ஒலிப்பதிவுகளையும் டிரெய்லர்களையும் இலவசமாகக் கொடுக்கிறீர்கள். நீங்கள் எனக்கு அர்ப்பணித்ததைப் படித்தேன். ஆனால் நாங்கள் மூவர் மட்டும் படிக்கவில்லை என்று என் சக ஊழியர்கள் எனக்குத் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இன்னும் பலர்.”

“நாங்கள் ஏற்கெனவே நூறு கோடியைத் தாண்டிவிட்டோம். இது தொடக்கம்தான். இந்த வழியில் இணையத்தில் எங்கள் Gillette தேடல்கள் அனைத்தையும் நீங்கள் கைப்பற்றிவிட்டீர்கள். சந்தையில் ஒரு புதிய பொருளை அறிமுகப்படுத்த விரும்பினால், உங்கள் இணையதளத்துக்குள் சில பேனர்களை வைக்கும்படி உங்களிடம் கேட்க வேண்டியிருக்கும்.”

“அப்படியென்றால், நாம் என்ன செய்வது, Frega?”

“திரு. தலைவர் அவர்களே. செய்ய வேண்டிய முதல் காரியம் — விவசாயிகள் சொல்வதுபோல — ஒரு பெண் குழந்தை பிறப்பதை உறுதிசெய்வது. அப்படிச் செய்தால் அதிக நுகர்வோரை உறுதிப்படுத்துகிறோம். அதிக லாபம். ஈவுத்தொகையும்.”

“மீதியைப் பிறகு பார்ப்போம். பேனரைப் பொறுத்தவரை — பிரச்சினையே இல்லை. இலவசமாகச் செய்கிறேன். என் தாயிடமிருந்து நான் பணம் வாங்குவதில்லை.”

“என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள். நான் அன்னை Gillette-இன் குணத்தால் வாழ்கிறேன். அவள் ஒருபோதும் கைவிடுவதில்லை.”

“நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தேன்,” என்கிறார் தலைவர், “உங்களைப் பார்க்க வரலாமென்று. கையெழுத்திட்ட அந்தக் காகித டாலரையும் கொண்டு வருவேன். நீங்கள் அன்புடன் உலகம் முழுவதற்கும் தெரியப்படுத்தியது. ஒருமுறைகூடச் சுவைக்காமலேயே நீங்கள் எனக்கு அவ்வளவு ஆசை ஊட்டிய அந்த மோர்டடெல்லா சாண்ட்விச்சையும் சாப்பிடுவேன்.”

“அது குதிரை இறைச்சி, திரு. தலைவர் அவர்களே. அது உங்கள் மதத்துக்கு ஒத்துவந்தால் — அருமை. இல்லையென்றால், ’nduja-வுக்கு மாறுவோம். காரமான Calabria மிளகாய்ப் பசை.”

“இப்போது. நீங்கள் அந்த விமானத்தில் ஏறுவதற்கு முன் — உங்களுக்காக ஓர் இந்தியப் புதிர் வைத்திருக்கிறேன்.”

“நான்கு யானைகளை ஒரு நகரத்திலிருந்து இன்னொரு நகரத்துக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அவற்றை ஒரு சிறிய காரில் அடைக்க வேண்டும் — ஒரு P&G சிக்கன மாடல், ஏனெனில் நாம் பணத்தைச் சேமிக்க வேண்டும். அவற்றை எங்கே வைப்பீர்கள்?”

“ம்ம். Frega. இரண்டு முன் இருக்கைகளில். இரண்டு பின்னால்.”

“நன்றி, திரு. தலைவர் அவர்களே.
நீங்கள் அந்த விமானத்தில் ஏறலாம்.”

“உங்களை வரவேற்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.”