เรื่องเดิม ๆ ของ P&G

เรื่องเดิม ๆ ผู้ชาย ไม่เตรียมตัว ไร้ระเบียบ เชื่อว่า “ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจะมา” หมายความตามนั้นเป๊ะ — และไม่มีอะไรมากกว่านั้น

โทรเลขเขียนไว้ชัดเจน: ผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่นางฟ้า ไม่ใช่ Juliana ไม่ใช่ Gillette

พวกเขาเตรียมทุกอย่างไว้ อาหาร เครื่องดื่ม แม้แต่พ่อครัวชาวฟิลิปปินส์ แต่ไม่มีใครเตรียมตัวเอง ไม่มีใครคิดถึงสิ่งเดียวที่สำคัญเมื่อผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา: การคู่ควรกับห้องนั้น

เธอเดินเข้ามา รอยยิ้มสงบ ก้าวเดินมั่นคง

“สวัสดีทุกคนค่ะ ฉันชื่อ Juliana เป็นคนโปรตุเกส ตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม ฉันจะย้ายมาประจำที่นี่ ฉันอยากพบเพื่อนร่วมงานก่อนเริ่มงาน — และเข้าใจว่าอะไรรอฉันอยู่ข้างหน้า”

ความเงียบ ผู้ชายทั้งหลายจ้องมองเธอแบบที่คนมองสุริยุปราคา — รู้ว่าไม่ควร แต่หยุดไม่ได้

“ขอโทษนะครับ — คุณมาจากแผนกไหนครับ?”

“เราประสานงานกับเอเจนซีโฆษณา เราจ่ายเงินซื้อสโลแกน เรานำความคิดมาให้”

“จากบริษัทไหนบ้างคะ?”

ความเงียบ ไม่มีใครตอบ
คนที่เสียงดังที่สุดในห้อง — คนที่เสียงดังที่สุดเสมอ — โน้มตัวมาข้างหน้า

“แล้วคุณล่ะครับ? คุณได้รับมอบหมายให้อยู่แผนกไหน?”

เธอยิ้ม

“แผนกของฉันอยู่บนสุด ติดกับคุณปู่ Camp ใกล้กับ Mr. J.”

“คุณอยู่ใน… ฝ่ายจิตวิญญาณของบริษัทหรือครับ?”

“ก็ทำนองนั้น แต่ฉันไม่ใช่แม่ชี ฉันเทศนาแบบที่พวกเธอทำ — แค่ฉันทำด้วยเงินพันล้าน”

ผู้ชายทั้งหลายสบตากัน มีคนกระซิบ:

“คุณเป็นใครกันวะ?”

เธอก้าวเข้าไปใกล้กองไฟ มองมันแบบที่คนมองสิ่งที่เป็นของจริง แล้วหันกลับมา

“ฉันคือ CEO คนใหม่ของ Gillette หลังจาก 130 ปี และพรุ่งนี้เช้าฉันจะขอให้พวกคุณมาที่ออฟฟิศโดยโกนหนวดเกลี้ยงเกลา ถ้าไม่รังเกียจ ภาพลักษณ์เป็นส่วนหนึ่งของธุรกิจ และวันนี้… Gillette คือผู้หญิง”