21 · ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கை இல்லை

No Reserved Seat — Chapter 21 of the One Door saga

நிலைத்திருந்த மனிதர்கள் · தமிழ்ப் பதிப்பு  ·  எண் 21

ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கை இல்லை


பல ஆண்டுகளாக, கதைகள் விளக்குவதற்காகவே இருக்கின்றன என்று நம்பினேன்.

ஒரு நிகழ்வை விளக்க.

ஒரு வாழ்க்கையை விளக்க.

ஒரு தேர்வை விளக்க.

ஒரு தவறை விளக்க.

அது ஓர் இயல்பான நம்பிக்கை.

ஒரு நூலைப் படிக்கும், ஒரு கதையைக் கேட்கும், ஒரு வாழ்க்கை வரலாற்றைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையும், ஒரு பதிலைக் கண்டடைவோம் என்று எதிர்பார்க்கிறோம்.

ஒரு நீதி.

ஒரு முடிவு.

ஒழுங்கான ஓர் அர்த்தம்.

பிறகு நான் வேறொன்றைக் கண்டுகொண்டேன்.

மிக முக்கியமான கதைகள் விளக்குவதில்லை.

அவை அடையாளம் காண வைக்கின்றன.

என்ன நினைக்க வேண்டும் என்று அவை உங்களுக்குச் சொல்வதில்லை.

உங்கள் கண்களை உயர்த்தி இப்படிச் சொல்ல வைக்கின்றன:

“நானும்தான்.”

அது ஒரு சிறிய விஷயம்.

இருந்தும் அது எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது.

ஏனெனில், ஏதோ ஒன்றில் நம்மை அடையாளம் காணும் தருணத்தில், நாம் பார்வையாளர்களாக இருப்பதை நிறுத்துகிறோம்.

பங்கேற்பாளர்களாகிறோம்.

இந்த நூல், இந்த வாசற்படிகள், இந்த நீண்ட கடப்பு வியப்பை உருவாக்குவதற்காக எழுதப்படவில்லை.

வியப்பு நொறுங்கக்கூடியது.

அது குறுகிய காலமே நீடிக்கிறது.

அது இடைவெளியில்தான் வாழ்கிறது.

நான் வேறொன்றை விரும்பினேன்.

நெருக்கத்தை விரும்பினேன்.

ஒரு மனிதன் இன்னொருவரின் கதைக்குள் தன்னுடைய ஒரு துண்டை அடையாளம் காணும்போது மட்டுமே நெருக்கம் பிறக்கிறது.

நாடு முக்கியமல்ல.

மொழி முக்கியமல்ல.

மதம் முக்கியமல்ல.

தொழில் முக்கியமல்ல.

முக்கியமானது அடையாளம் காணுதல்.

என் வாழ்நாளில் பல எல்லைகளைக் கடந்திருக்கிறேன்.

புவியியல் எல்லைகள்.

தொழில் எல்லைகள்.

தனிப்பட்ட எல்லைகள்.

ஒவ்வொரு முறையும் அதே முடிவுக்கு வந்து சேர்ந்தேன்.

மனிதர்கள் தாங்கள் நம்புவதைவிட மிக அதிகமாக ஒருவரையொருவர் ஒத்திருக்கிறார்கள்.

வார்த்தைகள் மாறுகின்றன.

பழக்கவழக்கங்கள் மாறுகின்றன.

மரபுகள் மாறுகின்றன.

ஆனால் கேள்விகள் அப்படியே இருக்கின்றன.

பயம்.

காதல்.

இல்லாமை.

நம்பிக்கை.

பொறுப்பு.

இழப்பு.

அர்த்தத்துக்கான தேடல்.

அதனால்தான் ஓர் இடத்தில் எழுதப்பட்ட கதையை உலகின் மறுபக்கத்தில் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

அது ஒரு பண்பாட்டைப் பற்றிச் சொல்வதால் அல்ல.

அது ஒரு மனித நிலையைப் பற்றிச் சொல்வதால்.

என் அனுபவத்தின் துண்டுகளை ஒன்றுசேர்க்கத் தொடங்கியபோது, நான் ஒரு காவியத்தைக் கற்பனை செய்யவில்லை.

ஒரு கதையாடல் அமைப்பைக் கற்பனை செய்யவில்லை.

ஒரு சேருமிடத்தைக்கூடக் கற்பனை செய்யவில்லை.

எது எஞ்சியிருந்தது என்று புரிந்துகொள்ள மட்டுமே முயன்றுகொண்டிருந்தேன்.

வேலைக்குப் பிறகு.

பயணங்களுக்குப் பிறகு.

சோதனைகளுக்குப் பிறகு.

சந்தித்த மனிதர்களுக்குப் பிறகு.

ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு.

பதில் மெதுவாக வந்தது.

நான் நினைத்ததைவிட மிகக் குறைவாகவே எஞ்சியிருந்தது.

நான் கற்பனை செய்ததைவிட மிக அதிகமாகவும்.

கொள்கைகள் எஞ்சியிருந்தன.

உறவுகள்.

பாடங்கள்.

உடனிருப்புகள்.

ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்புகள்.

காத்து வைத்த விசுவாசங்கள்.

எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக, என்னால் வரையறுக்க முடியாத ஏதோ ஒன்று எஞ்சியிருந்தது.

ஒரு வகை இழை.

தொலைவில் இருப்பதுபோலத் தோன்றும் அனுபவங்களுக்கு இடையிலான, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஓர் இணைப்பு.

ஒருவேளை உங்கள் வாழ்க்கையிலும் உடன் வந்திருக்கக்கூடிய அதே இழை.

ஏனெனில் ஒவ்வொரு வாழ்வுக்கும் ஒரு ரகசியக் கதைப்பின்னல் உண்டு.

முதலில் நாம் அதைப் பார்ப்பதில்லை.

வாழ்வதிலேயே நாம் மிகவும் மும்முரமாக இருக்கிறோம்.

ஓடுவதில்.

எதிர்வினையாற்றுவதில்.

கட்டியெழுப்புவதில்.

பிறகு, ஒரு கட்டத்தில், காலம் நமக்குப் போதுமான இடைவெளியை அளிக்கிறது.

இறுதியாக அந்த வடிவமைப்பை நாம் கவனிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

முழுமையானது அல்ல.

நேர்கோட்டானது அல்ல.

ஆனால் உண்மையானது.

ஒருவேளை நாம் கதைகள் சொல்வதற்கான காரணம் இதுதான்.

கற்றுத்தருவதற்காக அல்ல.

அடையாளம் காண்பதற்காக.

முன்பு இருந்ததை அடையாளம் காண.

தொடர்ந்து இருப்பதை.

கடத்தப்படத் தகுதியானதை.

செய்தி என்ன என்று அடிக்கடி என்னிடம் கேட்கிறார்கள்.

உண்மை என்னவென்றால், ஒன்று மட்டும் இல்லை.

ஒவ்வொரு வாசகரும் வேறொரு கதவின் வழியே நுழைவார்.

யாரோ ஒருவர் தந்தையில் தன்னை அடையாளம் காண்பார்.

யாரோ ஒருவர் மகனில்.

யாரோ ஒருவர் இழப்பில்.

யாரோ ஒருவர் மறுபிறப்பில்.

யாரோ ஒருவர் பயணத்தில்.

யாரோ ஒருவர் நோயில்.

யாரோ ஒருவர் மீண்டெழும் வலிமையில்.

யாரோ ஒருவர் காதலில்.

கதை ஒன்றுதான்.

நுழைவாயில் மாறுகிறது.

அது சரிதான்.

ஏனெனில் எந்தக் கதையாடலும் அதை எழுதுபவருக்கு மட்டும் முழுமையாகச் சொந்தமானதல்ல.

அது படிக்கப்படும் தருணத்தில், அதைக் கடந்து செல்பவருக்கும் அது சொந்தமாகிறது.

இந்த உருமாற்றத்தை மதிக்க நான் கற்றுக்கொண்டேன்.

அதைக் கட்டுப்படுத்த அல்ல.

அதை வழிநடத்த அல்ல.

அதை நடக்கவிட.

இறுதியில், ஒவ்வொரு வாசகரும் தன் முன் இருக்கும் நூலை மீண்டும் எழுதுகிறார்.

தன் சொந்த அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி.

தன் சொந்தக் காயங்களைப் பயன்படுத்தி.

தன் சொந்த நினைவைப் பயன்படுத்தி.

அதனால்தான் இறுதியான வாசிப்பு என்று எதுவும் இல்லை.

ஆயிரக்கணக்கான சாத்தியமான வாசிப்புகள் இருக்கின்றன.

எல்லாமே முறையானவை.

எல்லாமே உண்மையானவை.

எல்லாமே மனிதத்தன்மை கொண்டவை.

இவ்வளவு தூரம் வந்த பிறகு, இந்த எல்லா வாசற்படிகளுக்கும் பிறகு, யாரையும் நம்ப வைக்க வேண்டிய தேவையை நான் உணரவில்லை.

நிரூபிக்க எனக்கு எதுவும் இல்லை.

நான் ஒப்புதலைத் தேட வேண்டியதில்லை.

நான் ஒரு நினைவுச்சின்னத்தைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டியதில்லை.

இன்னும் எளிமையான ஒரு சாத்தியமே எனக்குப் போதும்.

யாரோ ஒருவர், இந்தப் பக்கங்களைப் படிக்கும்போது, ஒரு தொடர்புப் புள்ளியைக் கண்டடைய வேண்டும்.

ஓர் அடையாளம் காணுதல்.

ஓர் எதிரொலி.

ஒரு வாக்கியம்.

ஒரு பகுதி.

ஒரு மௌனம்.

அவரை இப்படி நினைக்க வைக்கும் ஏதோ ஒன்று:

“நான் மட்டும் தனியாக இல்லை.”

ஒருவேளை சொல்லப்படத் தகுதியான ஒவ்வொரு கதையாடலின் உண்மையான பணி இதுதான்.

மனிதர்களுக்கு இடையிலான இடைவெளியைக் குறைப்பது.

சில நிமிடங்களுக்கு மட்டுமே என்றாலும்.

சில பக்கங்களுக்கு மட்டுமே என்றாலும்.

ஒரே ஒரு வாசற்படிக்கு மட்டுமே என்றாலும்.

ஏனெனில் சாலையின் முடிவில், பட்டங்கள் முக்கியத்துவத்தை இழக்கும்போது, புள்ளிவிவரங்கள் தூசியாகும்போது, காலம் தன் வேலையைச் செய்யத் தொடங்கும்போது, ஒரே ஒரு கேள்வி எஞ்சி நிற்கிறது.

நீங்கள் யாரைப் போற்றினீர்கள் என்பதல்ல.

யாரைப் பின்பற்றினீர்கள் என்பதல்ல.

யாரைப்போல நடித்தீர்கள் என்பதல்ல.

ஆனால் யாரில் உங்களை அடையாளம் கண்டீர்கள் என்பதுதான்.

அதனால்தான் இந்த வாசற்படி இருக்கிறது.

ஒரு முடிவாக அல்ல.

ஓர் அழைப்பாக அல்ல.

ஓர் அறிவுறுத்தலாக அல்ல.

ஆனால் ஒரு சாத்தியமாக.

இந்தப் பக்கங்களின் வழியே உங்களுடைய ஏதோ ஒன்றை நீங்கள் சந்தித்திருந்தால், கதவு ஏற்கெனவே திறந்திருக்கிறது.

நீங்கள் அனுமதி கேட்க வேண்டியதில்லை.

நீங்கள் எதையும் நிரூபிக்க வேண்டியதில்லை.

நீங்கள் அதைக் கடந்தால் மட்டும் போதும்.

உங்களை அதில் அடையாளம் கண்டால், உள்ளே வாருங்கள்.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← நிலைத்திருந்த மனிதர்கள்

நிலைத்திருந்த மனிதர்கள்
01 கண்ணுக்குத் தெரியாத அஞ்சல் கோல் · 02 நிழலின் மரபுரிமை · 03 காலியான நாற்காலி · 04 முதல் கடவுச்சீட்டு · 05 கதவை நீங்களே திறவுங்கள் · 06 இரண்டாவது ஜோடிக் கண்கள் · 07 நிலையான முகவரி இல்லை · 08 இன்னும் அங்கேயே இருக்கும் கடைசி மனிதர் · 09 யாரும் பார்க்காத சுமை · 10 அணை உடைந்த நாள் · 11 கடைசியாக எரியும் விளக்கு · 12 வரைபடம் தவறாக இருந்தது · 13 ஜன்னலில் ஒரு வெளிச்சம் · 14 திறந்த கதவு · 15 திரும்பிச் செல்ல வழியில்லை · 16 விரிசலுக்குப் பிறகு · 17 விடுபட்ட கேள்வி · 18 நமக்குள் இருக்கும் வீடு · 19 நாம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் விட்டுச் செல்வது · 20 கடைசி அடி · 21 ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கை இல்லை · 22 நன்றி, உலகமே