08 · இன்னும் அங்கேயே இருக்கும் கடைசி மனிதர்

The Last Person Still There — Chapter 08 of the One Door saga

நிலைத்திருந்த மனிதர்கள் · தமிழ்ப் பதிப்பு  ·  எண் 08

இன்னும் அங்கேயே இருக்கும் கடைசி மனிதர்


நம் காலம் அதிகம் விரும்பாத ஒரு சொல் உண்டு.

நிலைத்திருத்தல்.

அது ஒரு பழைய சொல்லாகத் தோன்றுகிறது.

வழக்கொழிந்தது.

ஏறக்குறைய சந்தேகத்துக்குரியது.

இயக்கத்தையும், வேகத்தையும், இடைவிடாத மாற்றத்தையும் கொண்டாடும் ஒரு காலத்தில் வாழ்கிறோம். எல்லாமே விரைவாக மாற வேண்டும். எல்லாமே மாற்றீடு செய்யப்பட வேண்டும். எல்லாமே பரிணமிக்க வேண்டும்.

ஆனாலும், என் வாழ்க்கையைக் கவனிக்கும்போது, ஆழமான தடத்தை விட்டுச் சென்றவர்கள் மிக வேகமாக ஓடியவர்கள் அல்ல.

அவர்கள் நிலைத்திருந்தவர்கள்.

அதே இடத்தில் நிலைத்திருந்தவர்கள் அல்ல.

அதே பதவியில் நிலைத்திருந்தவர்கள் அல்ல.

அதே பழக்கத்தில் நிலைத்திருந்தவர்கள் அல்ல.

ஏதோ ஒன்றுக்கு உண்மையாக நிலைத்திருந்தவர்கள்.

ஒரு கொள்கைக்கு.

ஒரு பொறுப்புக்கு.

ஒரு வாக்குறுதிக்கு.

ஒரு மனிதருக்கு.

தங்களுடைய உண்மையான ஒரு பகுதிக்கு.

நீண்ட காலம், வெற்றியை இயக்கத்துடன் குழப்பிக்கொண்டேன்.

எவ்வளவு அதிகம் பயணித்தேனோ, எவ்வளவு அதிகம் வேலை செய்தேனோ, எவ்வளவு அதிகம் அனுபவங்களைக் குவித்தேனோ, அவ்வளவு அதிகம் முன்னேறுவதாக உணர்ந்தேன்.

ஓரளவு அது உண்மைதான்.

ஆனால் அது உண்மையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே.

மறு பகுதியை வெகு காலம் கழித்தே கண்டுகொண்டேன்.

முன்னேறுவது என்றால் அவசியம் விலகிச் செல்வது என்று பொருளல்ல.

சில சமயம் அது நிலைத்திருப்பது என்று பொருள்படுகிறது.

கைவிடுவதே மிக எளிய தேர்வாக இருந்திருக்கக்கூடிய பல கணங்கள் நினைவில் இருக்கின்றன.

மாற்று வழிகள் இல்லாததால் அல்ல.

மாறாக.

மாற்று வழிகள் ஏராளமாக இருந்தன.

புதிய வாய்ப்புகள்.

புதிய திசைகள்.

புதிய தொடக்கங்கள்.

உலகம் எப்போதும் புதிய புறப்பாடுகளை வழங்குகிறது.

தொடர்ச்சியை வழங்குவது மிக அரிது.

தொடர்ச்சியைக் கட்டியாக வேண்டும்.

நாளுக்கு நாள்.

கைதட்டல் இல்லாமல்.

பட்டங்கள் இல்லாமல்.

பார்வையாளர்கள் இல்லாமல்.

வாழ்க்கையின் கண்ணுக்குத் தெரியாத பகுதியில்.

ஏறக்குறைய யாரும் பார்க்காத பகுதியில்.

ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு பருவங்களைக் கடந்து செல்கிறார்கள் என்று காலப்போக்கில் உணர்ந்தேன்.

வெற்றிகொள்ளும் பருவங்கள் உண்டு.

கண்டுபிடிப்பின் பருவங்கள்.

வளர்ச்சியின் பருவங்கள்.

பிறகு தாக்குப்பிடிக்கும் பருவங்கள் வருகின்றன.

அவற்றில் கேள்வி இதுவல்ல:

“உங்களால் எவ்வளவு தூரம் செல்ல முடியும்?”

மாறாக:

“உங்களால் எவ்வளவு காலம் உடனிருக்க முடியும்?”

அவை கடினமான பருவங்கள்.

ஏனெனில் அவை உடனடியாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும் முடிவுகளைத் தருவதில்லை.

அவை வீரப் புகைப்படங்களுக்கு இடம் தருவதில்லை.

அவை கண்கவர் கதைகளை உருவாக்குவதில்லை.

ஆனால் அவை பண்பை உருவாக்குகின்றன.

வெற்றிகளைவிட மிக அதிகமாக.

அசாதாரணமான பணிவாழ்க்கைகளைக் கட்டியும் ஓர் உறவைக் கட்ட முடியாத மனிதர்களை அறிந்திருக்கிறேன்.

மாபெரும் அமைப்புகளை வழிநடத்தத் திறனிருந்தும் கடினமான ஓர் உரையாடலை எதிர்கொள்ள முடியாத மனிதர்கள்.

உலகத்தை வென்று தங்களையே இழந்த மனிதர்கள்.

அவர்களைக் கவனித்து ஒன்றைக் கற்றுக்கொண்டேன்.

நிலைத்திருப்பது ஒரு நிலவியல் கேள்வி அல்ல.

அது ஓர் அறவியல் கேள்வி.

பத்து முறை நாடு மாறியும், முக்கியமானதற்கு உண்மையாக இருக்கலாம்.

வாழ்நாள் முழுவதும் அதே தெருவில் வாழ்ந்தும், உங்களிடமுள்ள ஒவ்வொரு கொள்கைக்கும் துரோகம் செய்யலாம்.

வேறுபாடு பயணித்த தொலைவில் இல்லை.

அது உண்மைப்பற்றில் இருக்கிறது.

உண்மைப்பற்று என்பது பெரும்பாலும் தவறாகப் புரிந்துகொள்ளப்படும் ஒரு சொல்.

பலர் அதை அசைவின்மையுடன் இணைக்கிறார்கள்.

நான் அதை நிலைத்தன்மையுடன் இணைக்கிறேன்.

உண்மைப்பற்று உங்களை மாறவிடாமல் தடுப்பதில்லை.

அது உங்களை இழந்துவிடாமல் தடுக்கிறது.

இந்த வேறுபாடு அடிப்படையானது.

ஆண்டுகளின் ஊடே பல மாற்றங்களைக் கடந்து வந்திருக்கிறேன்.

தொழில்முறை மாற்றங்கள்.

தனிப்பட்ட மாற்றங்கள்.

உள் மாற்றங்கள்.

சில தேர்வுகள் நானே விரும்பி எடுத்தவை.

மற்றவை வாழ்க்கை என் மீது திணித்தவை.

எல்லாமே இனிமையானவை அல்ல.

எல்லாமே சரியானவை அல்ல.

ஆனால் ஒன்றைக் காப்பாற்ற முயன்றேன்.

நான் அறிவித்ததற்கும் நான் செய்ததற்கும் இடையிலான தொடர்ச்சி.

நான் எப்போதும் வெற்றிபெறவில்லை.

யாரும் எப்போதும் வெற்றிபெறுவதில்லை.

ஆனால் நான் முயன்றேன்.

பெரும்பாலும் வாழ்க்கை அளப்பது சரியாக இதைத்தான்.

முயற்சியை.

முழுமையை அல்ல.

வலிமை அசாதாரணமான கணங்களில் வெளிப்படுகிறது என்பது மிகப் பரவலான மாயைகளில் ஒன்று.

நான் அதற்கு நேர் எதிரானதைக் கண்டுகொண்டேன்.

வலிமை திரும்பத் திரும்பச் செய்வதில் வெளிப்படுகிறது.

ஒவ்வொரு காலையும் எழுவதில்.

செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதில்.

யாரும் கவனிக்காதபோதும் தொடர்ந்து உடனிருப்பதில்.

பாதுகாக்கப்படத் தகுதியானதைக் கைவிடாமல் இருப்பதில்.

அது ஒரு மௌனமான வீரம்.

ஏறக்குறைய கண்ணுக்குத் தெரியாதது.

ஒருவேளை சரியாக அதனாலேயே அது உண்மையானது.

என் இருப்பைக் கடந்து சென்ற பிணைப்புகளை அடிக்கடி நினைக்கிறேன்.

குடும்பம்.

நண்பர்கள்.

உடன் பணியாற்றியவர்கள்.

அன்புக்குரியவர்கள்.

அந்தப் பிணைப்புகளில் பல பிழைத்தது யாரோ ஒருவர் நிலைத்திருந்ததால்தான்.

முழுமையானவர்கள் அல்ல.

வெல்ல முடியாதவர்கள் அல்ல.

உடனிருந்தவர்கள், அவ்வளவுதான்.

சிரமங்கள் வரும்போது, யார் நிலைத்திருக்கத் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்று விரைவிலேயே கண்டுகொள்கிறீர்கள்.

எல்லாம் நன்றாகப் போகும்போது, நம்மைச் சுற்றி மனிதர்கள் நிறைந்திருக்கிறார்கள்.

எல்லாம் கடினமாகும்போது, கூட்டம் கலைந்துவிடுகிறது.

உண்மையான இருப்புகள் வெளிப்படுவது அந்தக் கணத்தில்தான்.

அவர்கள் சிலரே.

ஆனால் அவர்களே போதும்.

ஒரு வாழ்க்கையின் தரம், நீங்கள் சந்திக்கும் மனிதர்களின் எண்ணிக்கையைப் பொறுத்திருப்பது அரிது.

சாலை சிக்கலாகும்போது நிலைத்திருக்கும் மனிதர்களின் எண்ணிக்கையைப் பொறுத்தது அது.

ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, நிலைத்திருத்தலை ஒருவிதத் துணிவாகக் கருதத் தொடங்கினேன்.

தப்பி ஓடுவதைவிட மிகக் கடினமானது.

தொடக்க உற்சாகத்தைவிட மிகக் கடினமானது.

வாக்குறுதிகளைவிட மிகக் கடினமானது.

ஏனெனில் வாக்குறுதிகள் ஒரு நொடியில் சொல்லப்படுகின்றன.

நிலைத்திருத்தலுக்கு ஆண்டுகள் தேவை.

அதற்குத் தியாகங்கள் தேவை.

அதற்குப் பொறுமை தேவை.

அதற்குப் பண்பு தேவை.

பலர் தொடங்குகிறார்கள்.

சிலரே தொடர்கிறார்கள்.

இன்னும் குறைவானவர்களே நிலைத்திருக்கிறார்கள்.

திரும்பிப் பார்க்கும்போது, என் எல்லா முடிவுகளையும் பற்றி நான் பெருமைப்படவில்லை.

யாரும் பெருமைப்படக் கூடாது.

ஆனால் நான் அடையாளம் காணும் ஒன்று உண்டு.

உண்மையில் முக்கியமான சூழ்நிலைகளில், அங்கே இருக்க முயன்றேன்.

என் குடும்பத்துக்காக.

நான் நேசித்த மனிதர்களுக்காக.

நான் ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்புகளுக்காக.

நான் கொடுத்த வாக்குக்காக.

எப்போதும் முழுமையான விதத்தில் அல்ல.

ஆனால் சாத்தியமான மிக நேர்மையான விதத்தில்.

இறுதியில், ஒருவேளை வாழ்க்கை நம்மிடம் எத்தனை இடங்களைக் கடந்தோம் என்று கேட்காது.

எத்தனை பட்டங்களைக் குவித்தோம் என்று.

எத்தனை வெற்றிகளைச் சேகரித்தோம் என்று.

ஒருவேளை அது மிக எளிமையான ஒரு கேள்வியைக் கேட்கும்.

“நிலைத்திருக்க வேண்டிய கணம் வந்தபோது, நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள்?”

என் பதில் முழுமையானது அல்ல.

ஆனால் அது நேர்மையானது.

நான் நிலைத்திருந்தேன்.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← நிலைத்திருந்த மனிதர்கள்

நிலைத்திருந்த மனிதர்கள்
01 கண்ணுக்குத் தெரியாத அஞ்சல் கோல் · 02 நிழலின் மரபுரிமை · 03 காலியான நாற்காலி · 04 முதல் கடவுச்சீட்டு · 05 கதவை நீங்களே திறவுங்கள் · 06 இரண்டாவது ஜோடிக் கண்கள் · 07 நிலையான முகவரி இல்லை · 08 இன்னும் அங்கேயே இருக்கும் கடைசி மனிதர் · 09 யாரும் பார்க்காத சுமை · 10 அணை உடைந்த நாள் · 11 கடைசியாக எரியும் விளக்கு · 12 வரைபடம் தவறாக இருந்தது · 13 ஜன்னலில் ஒரு வெளிச்சம் · 14 திறந்த கதவு · 15 திரும்பிச் செல்ல வழியில்லை · 16 விரிசலுக்குப் பிறகு · 17 விடுபட்ட கேள்வி · 18 நமக்குள் இருக்கும் வீடு · 19 நாம் கண்ணுக்குத் தெரியாமல் விட்டுச் செல்வது · 20 கடைசி அடி · 21 ஒதுக்கப்பட்ட இருக்கை இல்லை · 22 நன்றி, உலகமே