22 · ధన్యవాదాలు, ప్రపంచమా

Thank You, World — Chapter 22 of the One Door saga

ఉండిపోయిన మనుషులు · తెలుగు సంచిక  ·  సంఖ్య 22

ధన్యవాదాలు, ప్రపంచమా


నా జీవితంలో ఎన్నో చోట్లకు చేరుకున్నట్టే, ఈ గడపల చివరికీ చేరుకున్నాను.

ఒక పరిపూర్ణమైన పటాన్ని అనుసరిస్తూ కాదు.

ఒక దారాన్ని అనుసరిస్తూ.

కొన్నిసార్లు కనిపించేది.

కొన్నిసార్లు కనిపించనిది.

కొన్నిసార్లు నన్ను నడిపించేంత బలమైనది.

కొన్నిసార్లు ఒక జ్ఞాపకమంత సన్ననిది.

ఈ దారిని మొదలుపెట్టినప్పుడు నేను ఒక గాథను నిర్మించడం లేదు.

ఒక వ్యవస్థను రూపొందించడం లేదు.

ఒక జాడను వదలడానికి ప్రయత్నించడం లేదు.

అర్థం చేసుకోవడానికి మాత్రమే ప్రయత్నిస్తున్నాను.

కొందరు మనుషులు మనలో ఎందుకు జీవిస్తూనే ఉంటారో అర్థం చేసుకోవడానికి.

కొన్ని అనుభవాలు మనల్ని ఎందుకు విడిచిపెట్టవో అర్థం చేసుకోవడానికి.

కొన్ని గాయాలు ఎందుకు పాఠాలుగా మారతాయో అర్థం చేసుకోవడానికి.

కాలం ఎన్నో విషయాలను తీసుకెళ్లినా అన్నిటినీ ఎందుకు తీసుకెళ్లదో అర్థం చేసుకోవడానికి.

మీరు దాటిన ప్రతి గడపా ఈ అన్వేషణలోని ఒక భాగాన్ని చెబుతుంది.

ఒక సిద్ధాంతం కాదు.

ఒక తత్వశాస్త్రం కాదు.

ఒక అన్వేషణ.

ఎందుకంటే జీవితం నాకు ఎప్పుడూ అంతిమ సత్యాలను అందించలేదు.

కలయికలను అందించింది.

మనుషులను.

బాధ్యతలను.

నష్టాలను.

ప్రయాణాలను.

అనారోగ్యాలను.

పునర్జన్మలను.

వాటిలో ప్రతిదాని నుంచీ ఒక అర్థాన్ని వెలికితీయడానికి ప్రయత్నించాను.

అన్నిసార్లూ సఫలం కాలేదు.

కానీ ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాను.

ఏళ్లు గడిచేకొద్దీ నాకు అర్థమైంది, “ఉండిపోయిన మనుషులు” ఒక బ్రాండ్ నుంచి పుట్టలేదని.

ఒక కంపెనీ నుంచి పుట్టలేదు.

ఒక కుటుంబం నుంచి కూడా పుట్టలేదు.

ఒక ప్రశ్న నుంచి పుట్టింది.

ఒక జీవితం తన గుర్తింపును కోల్పోకుండా యుగాలను, దేశాలను, సంస్కృతులను, మనుషులను ఎలా దాటగలదు?

ఆ సమాధానం నాకు ఫలితాల్లో దొరకలేదు.

అనుబంధాల్లో దొరికింది.

ఎందుకంటే ప్రతి మనిషీ ఒక సంభాషణ నుంచి పుట్టినవాడే.

ఎవరూ తనను తాను ఒంటరిగా నిర్మించుకోరు.

ఎవరూ ఒంటరిగా ఎదగరు.

ఎవరూ తనను తాను ఒంటరిగా రక్షించుకోరు.

ప్రతి దారి వెనకా ఒక కనిపించని జనసమూహం ఉంటుంది.

ఇక్కడికి చేరుకున్నాక, చివరకు దాన్ని గుర్తించాలనుకుంటున్నాను.

నా ప్రయాణంలో ఒక జాడను వదిలిన మనుషులందరికీ కృతజ్ఞతలు చెప్పాలనుకుంటున్నాను.

ఉండిపోయినవారికి.

దారిలో కొంత దూరం మాత్రమే కలిసి నడిచినవారికి.

నాకు నేర్పినవారికి.

నన్ను పరీక్షకు పెట్టినవారికి.

నన్ను ప్రేమించినవారికి.

నన్ను ఖండించినవారికి.

నాకు అవకాశాలు ఇచ్చినవారికి.

వాటిని నేనే నిర్మించుకోవడం నేర్పినవారికి.

మా తాతయ్యకు కృతజ్ఞతలు.

మా నాన్నకు.

మా అమ్మకు.

వివరించాల్సిన అవసరం లేకుండానే వారు అందజేసినదానికి.

నా కుటుంబానికి కృతజ్ఞతలు.

సులభమైన రోజులనే కాకుండా, అన్నిటికంటే ముఖ్యంగా కష్టమైన రోజులను నాతో పంచుకున్నందుకు.

నా జీవితాన్ని దాటిన స్త్రీలకు కృతజ్ఞతలు.

ఏం జరుగుతోందో ఎన్నోసార్లు వారు నాకంటే ముందే చూశారు.

నేను ఒంటరిగా చూడలేకపోయిన ఒక సత్యాన్ని ఎన్నోసార్లు నాకు తిరిగి అందించారు.

దారిలో కలిసిన సహోద్యోగులకు కృతజ్ఞతలు.

నేను ఎవరి కోసం పనిచేశానో వారికి, నాతో కలిసి పనిచేసినవారికి.

ఎందుకంటే వారందరూ, వేర్వేరు రీతుల్లో, నాకు ఏదో ఒకటి నేర్పారు.

నన్ను స్వాగతించిన దేశాలకు కృతజ్ఞతలు.

నాకు ఆతిథ్యం ఇచ్చిన నగరాలకు.

నాకు వేర్వేరు దృక్కోణాలను చూపించిన సంస్కృతులకు.

ప్రపంచం మన నమ్మకాల కంటే చాలా విశాలమైనదని అవి నాకు గుర్తుచేశాయి.

నా పక్కనే బాధపడిన మనుషులకు కృతజ్ఞతలు.

ఎందుకంటే పంచుకున్న బాధ విజయానికి తెలియని పాఠాలను నేర్పుతుంది.

వెళ్లిపోయినవారికి కూడా కృతజ్ఞతలు.

నేను అయిన మనిషిని సాన్నిధ్యాలు ఎంతగా తీర్చిదిద్దాయో, వారి లేములు కూడా అంతగానే తీర్చిదిద్దాయి.

పరీక్షలకు కృతజ్ఞతలు.

పతనాలకు.

అనారోగ్యాలకు.

వైఫల్యాలకు.

భయాలకు.

కష్టమైన రాత్రులకు.

సమాధానం లేని ప్రశ్నలకు.

ఎందుకంటే ఏదో విరిగిన ప్రతిసారీ, మరింత నిజమైన ఏదో బయటపడింది.

ఒక జీవితాన్ని అది జయించినదాన్ని బట్టి కొలుస్తారని ఈ రోజు నేను ఇక నమ్మను.

అది అందజేసినదాన్ని బట్టి కొలుస్తారని నమ్ముతాను.

అది ఇతరుల్లో వదిలి వెళ్లినదాన్ని బట్టి.

అది సాధ్యం చేసినదాన్ని బట్టి.

దాని రచయిత ఇక వేదిక మధ్యలో లేనప్పుడు కూడా జీవిస్తూనే ఉన్నదాన్ని బట్టి.

నేను ఇప్పుడు ఉన్నట్టుగా అయ్యానంటే, అది ఒక్క నిర్ణయం వల్ల కాదు.

ఒక్క గుణం వల్ల కాదు.

ఒక్క మనిషి వల్ల కాదు.

అది వేలాది తోడ్పాట్ల ఫలితం.

కలయికల.

సంజ్ఞల.

మాటల.

ఉదాహరణల.

సాన్నిధ్యాల.

ఈ రచన నా పేరును మోస్తుంది.

కానీ అది నాకు మాత్రమే చెందదు.

తెలిసో తెలియకో దారి వెంట ఒక ముద్ర వేసిన వారందరికీ కూడా అది చెందుతుంది.

బహుశా “ఉండిపోయిన మనుషులు” యొక్క అంతిమ అర్థం ఇదేనేమో.

ఒక కథ కాదు, ఒక గుర్తింపు.

ప్రతి మనిషీ ఒక సామూహిక నిర్మాణం అనే గుర్తింపు.

అనుబంధాల మొత్తం.

ప్రభావాల భౌగోళికం.

కదులుతున్న ఒక జ్ఞాపకం.

ఈ పుటల్లో మీకు చెందిన ఏదైనా మీకు దొరికితే, ఈ కథ ఇక నాది మాత్రమే కాదు.

అది కొంచెం మీది కూడా అయిపోయింది.

అందుకే నేను వీడ్కోలుతో ముగించడం లేదు.

కృతజ్ఞతతో ముగిస్తున్నాను.

నేను ఇప్పుడు ఉన్నట్టుగా కావడానికి సహాయపడిన వారందరి కోసం.

నా పక్కన నడిచిన వారందరి కోసం.

ఈ ప్రయాణాన్ని కొనసాగించబోయే వారందరి కోసం.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← ఉండిపోయిన మనుషులు

ఉండిపోయిన మనుషులు
01 కనిపించని రిలే దండం · 02 నీడల వారసత్వం · 03 ఖాళీ కుర్చీ · 04 మొదటి పాస్‌పోర్టు · 05 తలుపును మీరే తెరవండి · 06 రెండో జత కళ్లు · 07 స్థిరమైన చిరునామా లేదు · 08 ఇంకా అక్కడే ఉన్న చివరి వ్యక్తి · 09 ఎవరూ చూడని బరువు · 10 ఆనకట్ట తెగిన రోజు · 11 వెలుగుతూ ఉన్న చివరి దీపం · 12 పటం తప్పింది · 13 కిటికీలో వెలుగు · 14 తెరిచిన తలుపు · 15 తిరుగు దారి లేదు · 16 పగులు తర్వాత · 17 తప్పిపోయిన ప్రశ్న · 18 మనలోని ఇల్లు · 19 మనం కనిపించకుండా వదిలి వెళ్లేది · 20 చివరి అడుగు · 21 కేటాయించిన ఆసనం లేదు · 22 ధన్యవాదాలు, ప్రపంచమా