18 · మనలోని ఇల్లు

The House Inside Us — Chapter 18 of the One Door saga

ఉండిపోయిన మనుషులు · తెలుగు సంచిక  ·  సంఖ్య 18

మనలోని ఇల్లు


చాలా ఏళ్ల పాటు జ్ఞాపకం ఒక భాండాగారం అని నమ్మాను.

ఒక పాత్ర.

వాస్తవాలను, పేర్లను, తేదీలను, ముఖాలను, సంఘటనలను దాచి ఉంచే ఒక రకమైన అంతరంగ గిడ్డంగి.

అది క్రమబద్ధమైన దృష్టి.

హేతుబద్ధమైనది.

భరోసా ఇచ్చేది కూడా.

ఆ తర్వాత కాలం నాకు వేరే విషయం నేర్పింది.

జ్ఞాపకం దాచిపెట్టదు.

జ్ఞాపకం నివసిస్తుంది.

అది భాండాగారం కాదు.

అది ఒక చోటు.

ప్రతి చోటులాగే దానికీ గదులు ఉంటాయి.

నడవాలు.

తలుపులు.

కిటికీలు.

కొన్ని తరచుగా తెరుచుకుంటాయి.

మరికొన్ని ఏళ్ల తరబడి మూసే ఉంటాయి.

ఏదో ఒకటి, అకస్మాత్తుగా, వాటిని మళ్లీ తెరిచేవరకు.

అది ఒక వాసన కావచ్చు.

ఒక వీధి.

ఒక ఛాయాచిత్రం.

పరధ్యానంగా విన్న ఒక మాట.

ఒక్కసారిగా మనం వర్తమానంలో ఉండం.

ఇంకెక్కడికో తిరిగి వెళ్లిపోయాం.

శారీరకంగా కాదు.

అంతరంగంలో.

ఆ చోట్లు ఉనికిలో కొనసాగుతూనే ఉండటం ఆశ్చర్యం కలిగిస్తుంది.

మర్చిపోయాననుకున్న క్షణాలు నాకు గుర్తున్నాయి.

అప్రధానమైన దృశ్యాలు.

ఒక బల్ల.

ఒక గొంతు.

ఓరగా తెరిచి ఉంచిన ఒక తలుపు.

ఒక మామూలు రోజు.

దశాబ్దాల పాటు అవి మౌనంగా ఉంటాయి.

ఆ తర్వాత దాదాపు కలవరపెట్టేంత ఖచ్చితత్వంతో బయటపడతాయి.

అవి ఎదురుచూస్తూ ఉండిపోయినట్టు.

బహుశా నిజంగా అలాగే ఉందేమో.

బహుశా జ్ఞాపకం నిజంగా మర్చిపోదేమో.

బహుశా అది ఎంచుకుంటుందేమో.

దాచి ఉంచుతుంది.

ఎదురుచూస్తుంది.

మనుషులు మాయమైపోవడం చూసేంత కాలం జీవించాను.

చోట్లు రూపాంతరం చెందడం.

నగరాలు తమ ముఖం మార్చుకోవడం.

మొత్తం ప్రపంచాలు కరిగిపోవడం.

అయినా ఏదో మిగిలింది.

జ్ఞాపకం.

గతకాలపు బెంగగా కాదు.

కొనసాగింపుగా.

బెంగ వెనక్కి చూస్తుంది.

జ్ఞాపకం కలుపుతుంది.

అది ముఖ్యమైన తేడా.

ఏళ్ల తరబడి గతానికి బందీలైన మనుషులను చూశాను.

గతంతో వెలుగొందిన మరికొందరిని కూడా.

మొదటివారు తిరిగి వెళ్లడానికి ప్రయత్నించారు.

రెండోవారు వర్తమానాన్ని మరింత బాగా అర్థం చేసుకోవడానికి తాము జీవించినదాన్ని ఉపయోగించుకున్నారు.

జ్ఞాపకం ఈ రెండూ చేయగలదు.

అది ఒక జైలుగా మారవచ్చు.

లేదా ఒక గ్రంథాలయంగా.

మనం దాన్ని ఎలా ఉపయోగిస్తామన్నదాని మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది.

కాలం గడిచేకొద్దీ రెండో అవకాశాన్నే ఇష్టపడటం మొదలుపెట్టాను.

గతంలో జీవించాలనుకోలేదు.

దానితో సంభాషించాలనుకున్నాను.

ఎందుకంటే ప్రతి అనుభవమూ ఒక జాడను వదులుతుంది.

ప్రతి కలయికా ఒక జాడను వదులుతుంది.

ప్రతి ప్రేమా.

ప్రతి తప్పూ.

ప్రతి బయలుదేరడమూ.

ప్రతి నష్టమూ.

ప్రతి విజయమూ.

ప్రతిదీ ఏదో వదిలి వెళ్తుంది.

అది వదిలి వెళ్లేది మనం ఊహించేదానికంటే చాలా ఎక్కువగా మనల్ని ప్రభావితం చేస్తూనే ఉంటుంది.

కొన్నిసార్లు నన్ను నేను అడిగాను, మనలో ఇంకా ఎంతమంది మనుషులు జీవిస్తున్నారని.

ఇక్కడ ఉన్నవారు కాదు.

లేనివారు.

ఒక తండ్రి.

ఒక గురువు.

ఒక స్నేహితుడు.

ఒక ప్రియమైన వ్యక్తి.

ఒక సహోద్యోగి.

అప్పుడప్పుడు కనిపించిన ఒక సాన్నిధ్యం.

చాలామంది ఏళ్ల క్రితమే వెళ్లిపోయారు.

అయినా మనం తీసుకునే నిర్ణయాల ద్వారా వారు మాట్లాడుతూనే ఉంటారు.

మనం కాపాడే విలువల ద్వారా.

మనం ద్రోహం చేయకూడదని ఎంచుకునే సూత్రాల ద్వారా.

ఈ అర్థంలో జ్ఞాపకం జనంతో నిండి ఉంటుంది.

దాని లోపల మనం ఎప్పుడూ ఒంటరిగా ఉండం.

కనిపించని మొత్తం సమాజాలను మనతో మోసుకెళ్తాం.

నా ప్రయాణాల్లో ఎన్నో చోట్లను సందర్శించాను.

కొన్ని అద్భుతమైనవి.

కొన్ని మర్చిపోదగినవి.

కొన్ని వివరించడానికి అసాధ్యమైనవి.

కాలక్రమేణా ఒక విచిత్రమైన విషయాన్ని కనుగొన్నాను.

నిజమైన భౌగోళికం, అంతరంగ భౌగోళికం అరుదుగా కలుస్తాయి.

ఏళ్ల తరబడి నివసించినా అంతగా గుర్తులేని నగరాలు ఉన్నాయి.

కొన్ని రోజులు మాత్రమే దాటినా నాలో జీవిస్తూనే ఉన్న చోట్లు ఉన్నాయి.

ఎందుకంటే జ్ఞాపకం కాలాన్ని కొలవదు.

అర్థాన్ని కొలుస్తుంది.

మనల్ని రూపాంతరం చేసినదాన్ని దాచి ఉంచుతుంది.

లోతైన జాడలు వదలనిదాన్ని మసకబారనిస్తుంది.

అందుకే ఇద్దరు మనుషులు ఒకే సంఘటనను అనుభవించి, దాన్ని పూర్తి విరుద్ధంగా గుర్తుంచుకోవచ్చు.

వారు వాస్తవాన్ని దాచుకోరు.

అర్థాన్ని దాచుకుంటారు.

అర్థం ఎప్పుడూ వ్యక్తిగతమైనదే.

వయసుతో పాటు మనం ఇంకో పాఠం కూడా నేర్చుకుంటాం.

జ్ఞాపకం నిశ్చలమైనది కాదు.

అది మనతో పాటే మారుతుంది.

ఒకే సంఘటన ఇరవై, నలభై, అరవై, ఎనభై ఏళ్ల వయసులో వేర్వేరు అర్థాలను సంతరించుకుంటుంది.

సంఘటన అలాగే ఉంటుంది.

చూసేవాడు మారతాడు.

చూసేవాడు మారడం అంటే అర్థం చేసుకునే తీరు మారడం.

ఈ ఆవిష్కరణ ఎన్నో విషయాలతో రాజీపడటానికి నాకు సహాయపడింది.

అన్నిటినీ ఒకేలా గుర్తుంచుకోవాల్సిన బాధ్యత నాకు లేదని అర్థమైంది.

పాత అనుభవాలకు కొత్త అర్థాలు ఇవ్వగలనని.

కొన్నిటిని క్షమించగలనని.

మరికొన్నిటిని అర్థం చేసుకోగలనని.

ఇంకొన్నిటిని అంగీకరించగలనని.

ఎందుకంటే జ్ఞాపకం ఒక న్యాయస్థానం కాదు.

అది ఒక సంభాషణ.

కొన్నిసార్లు కఠినమైనది.

కొన్నిసార్లు మధురమైనది.

కానీ ఎప్పుడూ తెరిచే ఉంటుంది.

గతాన్ని చెరిపేయడానికి ప్రయత్నిస్తూ జీవితమంతా గడిపే మనుషులు ఉన్నారు.

అది సాధ్యమని నేను అనుకోను.

బహుశా అది కోరదగినది కూడా కాదేమో.

ఎందుకంటే మనం దేనితో తయారయ్యామో ఆ పదార్థం గతంలోనే ఉంది.

దాన్ని చెరిపేయడం అంటే మనల్ని మనమే చెరిపేసుకోవడం.

దాన్ని అర్థం చేసుకోవడమే చాలా మేలు.

దాన్ని క్రమంలో పెట్టుకోవడమే చాలా మేలు.

దానితో కలిసి నడవడం నేర్చుకోవడమే చాలా మేలు.

ఈ రోజు నేను వెనక్కి చూసినప్పుడు, నాకు ఏళ్ల వరుస కనిపించదు.

చోట్లు కనిపిస్తాయి.

అంతరంగ చోట్లు.

కొన్ని ప్రకాశవంతమైనవి.

కొన్ని కష్టమైనవి.

కొన్ని ఇంకా రహస్యమైనవి.

కానీ అన్నీ అవసరమైనవి.

అన్నీ ఒకే నిర్మాణంలో భాగాలు.

బహుశా కాలం మనకు నేర్పడానికి ప్రయత్నించేది ఇదే.

జ్ఞాపకం తిరిగి వెళ్లడానికి ఉపయోగపడదు.

అర్థం చేసుకోవడానికి ఉపయోగపడుతుంది.

మనం ఒకప్పుడు ఉన్నదానికి కొనసాగింపు ఇవ్వడానికి ఉపయోగపడుతుంది.

మన కథ సంబంధం లేని సంఘటనల వరుసగా మారకుండా కాపాడటానికి ఉపయోగపడుతుంది.

దారి చివర, జ్ఞాపకాలు మిగులుతాయి.

కానీ మనం తరచుగా ఊహించే పైపై రీతిలో కాదు.

అవి ప్రాంతాలుగా మిగులుతాయి.

అంతరంగ ప్రకృతి దృశ్యాలుగా.

మనం ఎవరమో అర్థం చేసుకోవాల్సిన ప్రతిసారీ తిరిగి వెళ్లే చోట్లుగా.

అందుకే, ఇన్నేళ్ల తర్వాత, జ్ఞాపకాన్ని నేను మనసు చేసే ఒక పనిగా భావించను.

దాన్ని ఒక మాతృభూమిగా భావిస్తాను.

సరిహద్దులు లేని మాతృభూమి.

జెండాలు లేని.

చిరునామా లేని.

నేను ఎక్కడికి వెళ్లినా నాకు తోడుగా వస్తూనే ఉండే ఒక చోటు.

ఎందుకంటే జ్ఞాపకం మనం సొంతం చేసుకునే వస్తువు కాదు.

మనల్ని మనంగా తీర్చిదిద్దిన ప్రతిదానితో కలిసి మనం జీవిస్తూనే ఉండే చోటు అది.

జ్ఞాపకం ఒక చోటు.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← ఉండిపోయిన మనుషులు

ఉండిపోయిన మనుషులు
01 కనిపించని రిలే దండం · 02 నీడల వారసత్వం · 03 ఖాళీ కుర్చీ · 04 మొదటి పాస్‌పోర్టు · 05 తలుపును మీరే తెరవండి · 06 రెండో జత కళ్లు · 07 స్థిరమైన చిరునామా లేదు · 08 ఇంకా అక్కడే ఉన్న చివరి వ్యక్తి · 09 ఎవరూ చూడని బరువు · 10 ఆనకట్ట తెగిన రోజు · 11 వెలుగుతూ ఉన్న చివరి దీపం · 12 పటం తప్పింది · 13 కిటికీలో వెలుగు · 14 తెరిచిన తలుపు · 15 తిరుగు దారి లేదు · 16 పగులు తర్వాత · 17 తప్పిపోయిన ప్రశ్న · 18 మనలోని ఇల్లు · 19 మనం కనిపించకుండా వదిలి వెళ్లేది · 20 చివరి అడుగు · 21 కేటాయించిన ఆసనం లేదు · 22 ధన్యవాదాలు, ప్రపంచమా