DIE DAG WAAROP DIE DAMWAL GEBREEK HET

The Day the Dam Broke — Chapter 10 of the One Door saga

DIE MENSE WAT GEBLY HET · Afrikaanse Uitgawe  ·  Nr. 10

DIE DAG WAAROP DIE DAMWAL GEBREEK HET


Niemand weet watter dag dit sal wees nie.

Dit is die eerste waarheid.

Ons kan beplan.

Ons kan voorsien.

Ons kan stelsels, strategieë, beskermings en reserwes bou.

Ons kan onsself oortuig dat ervaring ’n vorm van immuniteit is.

Maar daar kom altyd ’n dag waarop iets breek.

Soms is dit ’n persoon.

Soms ’n illusie.

Soms ’n projek.

Soms die liggaam.

Soms ’n verhouding.

Soms ’n sekerheid wat ons as onwrikbaar beskou het.

Wat daardie dag so besonder maak, is die feit dat ons dit, byna altyd, eers daarna herken.

Wanneer dit gebeur, lyk dit na ’n gebeurtenis.

Later verstaan ons dat dit ’n grens was.

Ook ek het my dag gehad.

Meer as een, waarskynlik.

Want die lewe is vrygewig in die uitdeel van breuke.

Dit vra nie jou ouderdom nie.

Dit vra nie jou rol nie.

Dit vra nie jou bankrekening nie.

Dit vra nie jou curriculum vitae nie.

Dit klop net aan.

Ek onthou ’n presiese gewaarwording.

Nie die pyn nie.

Nie die vrees nie.

Die verrassing.

Die verrassing om te ontdek hoe vinnig die landskap van ’n lewe kan verander.

Een dag lyk alles stabiel.

Die volgende dag word stabiliteit ’n herinnering.

En jy staan en kyk na die puin van iets wat jy as blywend beskou het.

Dit is in daardie oomblik dat jy een van die groot illusies van die bestaan ontdek.

Ons dink dat ons ly oor wat ons verloor.

Baie dikwels ly ons oor dit waarvan ons geglo het dat dit ewig is.

Verlies vernietig ’n gebeurtenis.

Ontnugtering vernietig ’n oortuiging.

En oortuigings het diep wortels.

Wanneer iets werklik breek, is die eerste impuls om te herstel.

Dit is menslik.

Ons soek onmiddellik ’n oplossing.

’n Verduideliking.

’n Remedie.

Iemand om te blameer.

Enigiets eerder as om te aanvaar dat sommige dinge nie in hulle oorspronklike vorm herbou kan word nie.

Ook ek het daardie stryd geveg.

Soos almal.

Die stryd teen die klaarblyklikheid.

Want die klaarblyklikheid is brutaal.

Dit onderhandel nie.

Dit troos nie.

Dit bestaan.

En dis al.

Daar is oomblikke waarin die lewe jou nie die tyd gee om jou voor te berei nie.

Dit stoot jou die transformasie in.

Of jy wil of nie.

Dit is daar waar jy ontdek wie jy is.

Nie wanneer alles werk nie.

Wanneer iets ophou werk.

Nie wanneer jy ontvang nie.

Wanneer jy verloor.

Nie wanneer jy bou nie.

Wanneer jy ’n deel van die konstruksie sien instort.

Baie mense stel hulle die veerkragtigheid voor as ’n heroïese eienskap.

Ek het dit altyd op ’n ander manier gesien.

Veerkragtigheid is nie krag nie.

Dit is aanpassing.

Krag sê:

“Ek sal weerstand bied.”

Veerkragtigheid sê:

“Ek sal myself transformeer.”

En die verskil is enorm.

Want sommige storms kan nie oorwin word nie.

Hulle kan net deurkruis word.

In die loop van my lewe het ek mense ontmoet wat veel meer as ek verloor het.

Mense wat hele wêrelde sien instort het.

Gesinne.

Gesondheid.

Sekerhede.

Geliefdes.

Deur hulle waar te neem, het ek ’n fundamentele les geleer.

Pyn vernietig nie noodwendig ’n persoon nie.

Dikwels vernietig dit die beeld wat daardie persoon van homself gehad het.

En dit is ’n baie ander soort vernietiging.

Wanneer pyn kom, dwing dit ons om onsself sonder maskers aan te bied.

Sonder titels.

Sonder rolle.

Sonder beskermings.

Net ons.

En dit wat oorbly.

In die begin maak hierdie blootstelling ’n mens bang.

Dan word dit ’n vorm van waarheid.

Want uiteindelik hou ons op om toneel te speel.

Ek onthou ’n fase van my lewe waarin alles wat ek as belangrik beskou het, skynbaar terselfdertyd gewankel het.

Dit was nie ’n enkele krisis nie.

Dit was ’n samevloeiing.

Asof die noodlot besluit het om al die vrae op dieselfde oomblik voor te lê.

Dit was ’n moeilike seisoen.

Maar vandag sou ek dit nie uitwis nie.

Om ’n eenvoudige rede.

Dit het my gewys wat werklik was.

Wanneer ’n huis brand, verloor jy nie net wat vernietig word nie.

Jy ontdek ook wat die vuur weerstaan.

Krisisse het hierdie funksie.

Hulle skei die essensiële van die oorbodige.

Met ’n byna wrede presisie.

Mense wat sentraal gelyk het, word irrelevant.

Mense wat oënskynlik marginaal was, word onmisbaar.

Ambisies wat enorm gelyk het, verloor skielik betekenis.

Klein dingetjies neem ’n onmeetlike waarde aan.

’n Omhelsing.

’n Telefoonoproep.

’n Teenwoordigheid.

’n Opregte woord.

Die lewe herrangskik prioriteite sonder om ons toestemming te vra.

En miskien is dit reg so.

Want baie van wat ons werklik leer, word uit daardie breuke gebore.

Nie uit kontinuïteit nie.

Uit onderbreking.

Wanneer ek terugkyk, besef ek dat die dag waarop alles gebreek het nie ook die dag was waarop alles geëindig het nie.

Dit was die dag waarop iets anders begin het.

Maar hierdie waarheid het ek nie dadelik verstaan nie.

Ek het dit later verstaan.

Veel later.

Toe die puin reeds begin het om fondamente te word.

Toe die wonde reeds begin het om littekens te word.

Toe die vrees plek gemaak het vir begrip.

Daar bestaan ’n vraag wat die tyd aan elke mens stel.

Vroeër of later.

Dit gaan nie oor sukses nie.

Dit gaan nie oor geld nie.

Dit gaan nie oor aansien nie.

Die vraag is veel eenvoudiger.

“Wat doen jy wanneer iets breek?”

Sommige stop.

Sommige kruip weg.

Sommige gee die wêreld die skuld.

Sommige leer.

Ek het probeer leer.

Nie altyd goed nie.

Nie altyd vinnig nie.

Maar genoeg om een ding te verstaan.

Die breuk is nie die einde van die verhaal nie.

Dit is die einde van die vorige illusie.

En tussen die twee bestaan daar ’n enorme verskil.

Want elke keer wanneer iets breek, word daar ook iets onthul.

Karakter.

Verhoudings.

Die waarheid.

Die essensiële.

En wanneer die stof uiteindelik gaan lê, wanneer die geraas ophou om die lug te vul, wanneer die pyn sy mees aggressiewe stem verloor, bly daar ’n stille vraag oor.

Nie:

“Waarom het dit gebeur?”

Maar:

“Wie het ek daarna geword?”

Dit is uit daardie vraag dat die volgende hoofstuk gebore word.

Want die dag waarop alles gebreek het, het nie net iets vernietig nie.

Dit het my gedwing om te ontdek wat staande sou bly.


Ferdinando Frega
Gillette Man ⚔️

PDF ← DIE MENSE WAT GEBLY HET