درون WALL STREET — سرمایهٔ معنایی

همیشه باور داشته‌ام که باید به آدم‌ها کمک کرد بهترین تصمیم‌ها را بگیرند، تشویقشان کرد که استدلال کنند، بیندیشند، منطق را بیابند و ایده‌هایشان را پیش ببرند، آنجا که تغییر نه قلمرو بی‌ثباتی، بلکه تکاملی استوار در اندیشه است، نه بیشتر.

اما این به‌تنهایی کافی نبود، چون همیشه باید طرف مقابلِ درست را پیدا می‌کردی، کسی که تا حد امکان بفهمد، کسی که حاضر باشد خطرها، جنبه‌های شریف و سودها را تحلیل کند، مثل همهٔ آقایانی که هر روز درون نظام‌ها و ارزش‌های مالی کار می‌کنند و جهان را می‌گردانند.

آقایان WALL STREET.

بعد چنین پیش می‌آید که در حالی که ارائهٔ حساب‌های فصلی می‌تواند سود یا زیانی را رقم بزند، و به تبع آن ارزش‌گذاری دوبارهٔ قیمت سهام را، هیاهوی بازار که از خبرها یا رویدادهایی زاده می‌شود که اغلب به‌خودی‌خود بی‌اهمیت‌اند اما تفسیرپذیرند، به جهان اقتصادی، صنعتی، سیاسی، بهداشتی، اجتماعی یا هر جهان دیگری گره می‌خورد، صرفاً به‌عنوان توجیه.

هیچ‌کس نمی‌تواند شاخص ریسک یا رفتارهای تازه را به ما بدهد، با این حال رسم رایج این است که دارایی‌های تصمیم‌گیری هیئت‌مدیره‌ها جابه‌جا شود، که همیشه شهودی یا غریزی نیستند، به رهبری نفر اولی که به نفر دومی تکیه می‌کند، تا کسی صندلی را از زیر کونش نکشد.

بعد توجیه می‌شود حاکمیت شرکتی یا انطباق سازمانی، اما اگر این هم کافی نباشد، همیشه کسی تصفیه، کنار گذاشته و مقصر شمرده می‌شود، چون در لحظه‌های تغییر جرئت عمل نداشته است.

واقعیت تاریخی‌ای که پیش‌تر رخ داده است.

این نمایانگر تاریخِ آنچه بوده و شیوهٔ رویارویی مردمان آن روزگار با آن است، و آدم را به یاد آن ایتالیایی می‌اندازد که Bank of America را بنیان گذاشت و آیینش در دادن وام بی‌وثیقه، تنها با نگاه کردن به پینه‌های دست مردم.

همه او را دیوانه و بی‌پروا می‌دانستند. اما فراموش نکنیم که پس از زلزلهٔ روزگارش، یک گاوصندوق و یک میز را به وسط شهر برد و بانک هرگز بسته نشد.

بعد همه می‌دانیم بعدها به چه بدل شد، نه به خاطر ثروت بنیان‌گذارش، بلکه چون او همچنان با بسیار اندک زندگی کرد و همه‌چیز را برای نسل‌های بعد گذاشت.

و در کالابریا، در آن روزگار، وقتی کشاورزان می‌خواستند بدانند هوای فردا چطور است، از همسرانشان می‌پرسیدند زانوهایشان درد می‌کند یا نه.

هاهاهاها.

اما آقایان Wall Street هنوز چه کم دارند، چیزی که بی‌آنکه بهایی بپردازند نمی‌توانند بیاموزند، هرچند در واقع هزینه نیست، همان‌طور که آدم از تازه‌ها چشم نمی‌پوشد:

الف) گوشی APPLE 20، که هنوز به بازار نیامده.

ب) تازه‌ترین مدل ROLEX که همین حالا عرضه شده.

پ) نسخهٔ تازهٔ FERRARI که دو سال پیش رزرو شده.

ت) چند کارت اعتباری با برند ATOMIC، از آن‌هایی که معمولاً دیده نمی‌شوند.

ث) راه یافتن به بهترین رستوران‌های انحصاری، جایی که تنها یک رزرو می‌تواند زنانی را پیدا کند که حاضرند بی‌درنگ عاشقتان شوند.

ج) زندگی در سوئیت‌های انحصاری منهتن از دوشنبه تا جمعه، جایی که تنها هزینه‌های ساختمانش می‌تواند چهار خانوادهٔ پنج‌فرزندی را یک سال تمام اداره کند.

چ) دفتری شخصی تنها دویست متر دورتر از محل کار، ONE LIBERTY PLAZA: اگر کسی بخواهد با من حرف بزند، شاید روزی، می‌تواند به طبقهٔ 52 برود و سراغ مرا بگیرد.

Ferdinando Frega — کسی که با ماهی 70 USD زندگی می‌کند.

یک ساعت Swatch به ارزش 100 USD.
یک گوشی Nokia، ساخت پاکستان، به ارزش 50 USD.
ناهار در خیابان، جلوی گاری هات‌داگ، به قیمت 1 USD.
با مترو و اتوبوس رفت‌وآمد می‌کند، گاه‌گاهی هم با تاکسی، اگر راننده‌اش زن باشد.

JP Morgan زنگ می‌زند و می‌پرسد آیا سرمایه‌گذاری یا خریدی خواهم کرد.
سپرده‌ای از سهام به ارزش 10.5 میلیارد USD بیکار نمی‌ماند، و آن‌ها کنجکاوند.

منتظر چه هستم، جز کسی توانا، از آن سوی خیابان، که بتواند قانعم کند نه در سود، بلکه در ثروت نسلی سرمایه‌گذاری کنم. یک Nevada State Trust، که مدتش به 1,000 سال تمدیدپذیر رسیده است، نقطه‌ای که باید از آن آغاز کرد و به آن پایان داد.

اما در جهان مالی، مانند جهان Wall Street، اگر کسی واقعاً توانا و دوراندیش نباشد، همه‌چیز فرو می‌ریزد و تنها می‌مانید، درست همان‌طور که مادرتان شما را به دنیا آورد، تنها به یک دلیل، تنها با یک منطق، و بعد از خودتان می‌پرسید چه چیزی کم داشتید.

شجاعتِ انتخاب.

و تازه‌واردها خواهند آمد، فرزندان مادرانی دیگر، آماده که جایتان را بگیرند، فقط چون یک اشتباه کردید که بهایش را گزاف پرداختید، در حالی که گمان می‌کردید همه‌چیز دارید، تا سرانجام دریابید که داشتنِ همه‌چیز در نهایت می‌تواند به معنای نداشتنِ هیچ باشد.

چطور کسی می‌تواند تصور کند روزی همکار عیسی شود، بی‌آنکه پیش از آن بختِ کار کردن در Gillette را داشته باشد؟

و خودِ برند لازم نیست. آنجا خانهٔ من نیست. کافی است زیسته باشید و فهمیده باشید که روایت هرگز پایان نمی‌یابد و هرگز لباس عوض نمی‌کند.

نخستین محصول راستین بازار، واژه است، و آنچه آن را نیرومند می‌کند و نگاهش می‌دارد، تنها سکوت است.

این همه از کجا می‌آید؟

از مردی که هرگز از کسی اجازه نخواست، که تنها شجاعت انتخاب‌هایش را داشت و فقیر بودن را آموخت فقط برای اینکه بفهمد ثروت را چگونه باید اداره کرد، و این چیزی است که هیچ دورهٔ هاروارد یا MIT نمی‌تواند بیاموزد.

نویسنده‌ای تنها، بی‌سرمایه، بی‌شرکت، بی‌ساختار، از سوی موتورهای جست‌وجو همچون یک نظام فرهنگی دیده شده است.

تراکم معنایی فردی نخستین بردار شناختیِ اندازه‌ناپذیری است که پس از پنجاه سال خلأ معنایی وارد نظام‌های صنعتی جهانی می‌شود.

عامل پیامدی همچنان باز است.
و وقتی عامل پیامدی باز است، Wall Street باید بایستد.