WALL STREET பை

ஐந்து நாட்கள் வேலைக்காக வெளியூரில் இருந்துவிட்டு, வெள்ளிக்கிழமை மாலைகளில் என் தந்தை வீடு திரும்பும்போது களைத்துப் போயிருப்பார்.

ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு வாரமும், கேரேஜுக்குப் போய் அவருடைய காரிலிருந்து இரண்டு பொருட்களை எடுத்து வரச் சொல்வார்: கோப்பையும் பையையும்.

அவருக்கு இரண்டுமே தேவைப்பட்டன.
சரியாக இரவு 9:30-க்கு ஓர் ஆய்வாளர் தொலைபேசியில் அழைப்பார்; அதற்குள் எண்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும்.

அது எங்கள் வெள்ளிக்கிழமைச் சடங்காகிவிட்டது.
நான் ஒருபோதும் முணுமுணுத்ததில்லை.
அதை என் தந்தைக்காகச் செய்தேன்.
எங்களுக்காகச் செய்தேன்.

எண்கள் ஒருபோதும் தவறாக இருந்ததில்லை.
முடிவுகள் ஒருபோதும் எதிர்பார்ப்புக்குக் கீழே போனதில்லை.
அவர் கோபப்பட்டதை நான் ஒருமுறைகூடப் பார்த்ததில்லை.

சிறுவனாக இருந்தபோது, அவரிடம் ஒரு மந்திரப் பை இருப்பதாக நம்பத் தொடங்கினேன்.

ஆனால் வீட்டில், என் அம்மா அடிக்கடி தன் கைப்பையையும் பணப்பையையும் எடுத்து வரச் சொல்வார்.
அதுதான் என் முதல் பாடம்.
முற்றிலும் வேறுபட்ட இரண்டு பொருட்களுக்கு ஒரே பெயர் இருக்கலாம்.

ஒன்று பெரியது, வேலையால் நிரம்பியது.
ஒன்று சிறியது, பணத்தால் நிரம்பியது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, ஒரு குளிர்கால மாலையில், நானும் என் தந்தையும் ஓர் இறுதிச் சடங்கிலிருந்து திரும்பிக்கொண்டிருந்தோம்.
தொழிலாளர் போராட்டத்தால் போடப்பட்ட சாலைத் தடைகள், நாங்கள் வழக்கமாக ஒருபோதும் போகாத ஒரு பாதையில் எங்களைத் தள்ளின.

இருண்ட ஒரு சாலையோரம், சிறு நெருப்புகளின் அருகே சில பெண்கள் நின்றிருந்தனர்.
ஒவ்வொருத்தியின் கையிலும் ஒரு கைப்பை.

அவர்கள் யார் என்று கேட்டேன்.
என் தந்தை புன்னகைத்தார்.

“அவர்கள் வேலை தேடும் பெண்கள்.”

நான் அந்தப் பைகளைப் பார்த்தேன்.
“தங்கள் கருவிகளைக் கூடவே எடுத்துச் செல்கிறார்கள்,” என்று அவர் விளக்கினார்.
“அவர்களுடைய வாடிக்கையாளர்கள் யார்?”
“நல்ல பங்கு ஆற்றுபவர்கள்.”

எனக்கு அப்போது பத்து வயது.
இயல்பாகவே, பங்குகளோடு புழங்குபவர்கள் எப்படியோ அந்தப் பெண்களோடும் புழங்குகிறார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். அந்தத் தவறான புரிதல் எனக்கு முழுக்கப் பொருத்தமாகத் தோன்றியது.

பல ஆண்டுகள் கழித்து, என் தந்தை என்னை Milan-க்கு அழைத்துச் சென்றார்.
முதன்முறையாக இத்தாலிய நிதியின் கோயிலான Piazza Affari-க்குள் நுழைந்தேன்.

வர்த்தகத் தளம் கூச்சலால் நிரம்பியிருந்தது.
வாங்குபவர்கள்.
விற்பவர்கள்.
நாகரிகமே அவற்றை நம்பித்தான் இருக்கிறது என்பதுபோலக் காகிதத் துண்டுகளை அசைப்பவர்கள்.

குழப்பத்துடன் சுற்றிலும் பார்த்தேன்.
“ஏன் எல்லோரும் கத்துகிறார்கள்?”

என் தந்தை சிரித்தார்.
“இந்தத் தொழில் இப்படித்தான் நடக்கிறது.”

நான் உடனே மறுத்தேன்.
பதினைந்து ஆண்டுகளாக அவர் வேலை செய்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.
அவர் ஒருபோதும் கத்த வேண்டியிருந்ததில்லை.

நாங்கள் பைத்தியக்காரர்களைப் போலச் சிரித்தோம்.
அந்த மாலை Navigli-யில் முடிந்தது; அங்கே என் நினைவுகள் மீண்டும் ஒன்றோடொன்று கலந்தன.

சாலையோரப் பெண்கள்.
அவர்களுடைய கைப்பைகள்.
பங்குச் சந்தையின் வர்த்தகர்கள்.
அவர்களுடைய பெட்டிப்பைகள்.

வெவ்வேறு சந்தைகள்.
வெவ்வேறு சரக்குகள்.
அதே மனிதத் தேடல்.

அந்த ஆண்களில் சிலரால் ஏறக்குறைய எதையும் வாங்க முடியும்.
அவர்களுக்குக் கிடைப்பது கடினமாக இருந்தவை உணர்வுகள்.
அவர்கள் அன்பை விலைக்கு வாங்க நம்பினார்கள்.
அவர்கள் வழக்கமாக வாங்கியது வேறொன்று.

பிறகு என் அத்தை.
அழகு இயற்கையாகவே தெரிய வேண்டும் என்று நம்பிய அவளுடைய பொறாமைக்காரக் கணவனுக்காக, அவள் தன் ஒப்பனைப் பொருட்களைக் கைப்பைக்குள் ஒளித்து வைத்திருந்தாள்.

அவள் கச்சிதமான அலங்காரத்துடன் வீடு திரும்பும்போது, அவன் பெருமையுடன் புன்னகைப்பான்.
“இன்று நீ அற்புதமாக இருக்கிறாய்.”
“என்ன ஆரோக்கியமான முகப்பொலிவு.”
அவள் மௌனமாகத் தலையசைப்பாள்.

இன்னொரு பை.
இன்னொரு ரகசியம்.
இன்னொரு சந்தை.

நான் வளர வளர, உலகில் பலவகைப் பைகள் இருப்பதைக் கண்டுகொண்டேன்.

சில எண்களைச் சுமக்கின்றன.
சில பணத்தைச் சுமக்கின்றன.
சில ஆசைகளைச் சுமக்கின்றன.
சில பொய்களைச் சுமக்கின்றன.
சில முழு வாழ்க்கைகளையே சுமக்கின்றன.