THE BIC SAGAThe takeover that never happened.
THE WILKINSON SAGAThe steel aunt.
WALL STREET கைரேகை பார்ப்பவர் — தொடர்ச்சி
WALL STREET · 10
சில நாட்களுக்கு முன்பு Boston-இல் தொண்ணூற்றிரண்டு வயதான அந்தப் போர்த்துகீசியக் கைரேகை பார்ப்பவரைச் சந்தித்தது, என் மௌனத்துக்குள் ஓர் ஆச்சரியத்தையும் இனிய நினைவையும் விட்டுச் சென்றிருந்தது; கூடவே ஒரு புன்னகையையும் — அது எந்த வார்த்தையும் சொல்லவில்லை, ஆனால் எப்போதும் ஒன்றையே நினைத்தது: இனி என்ன நடக்கும், நான் ஏற்கெனவே முன்கூட்டியே பார்க்காதது?
பித்தாகரஸுக்குள்ளும் அவருடைய வடிவியலுக்குள்ளும் இருந்த மறைஞான ஒழுக்கம், கடந்த முப்பத்து மூன்று ஆண்டுகளாக என் பண்பாட்டு அடித்தளமாக இருந்தது. மாயாஜாலத்தை, வெள்ளையோ கறுப்போ, நான் உண்மையில் சந்தித்ததே இல்லை — நகைச்சுவையாக, உயர்ந்த நோக்கங்களுக்காக, ராசிபலன்களையும் ராசிகளையும் படிப்பதில் மட்டுமே அதைப் பயன்படுத்தியிருந்தேன். ஒவ்வொரு காலையும் செய்தித்தாள்களின் அந்தச் சிறு பத்திகளைப் படிக்க எதுவும் ஆகவில்லை, அவற்றின் பயனை நான் ஒரே ஒரு விஷயத்தை நோக்கித் திருப்பினேன்: அழகான, அடைய முடியாத பெண்களை வெல்வது — ஆண்களுக்காகக் காத்திருக்கவில்லை என்று சொன்ன பெண்கள், ஆனால் எப்போதும் என்னைப் போன்ற ஒருவனையே சரியாகத் தேடிக்கொண்டிருந்தவர்கள்.
அன்று மாலை ஹோட்டலுக்குத் திரும்பினேன், பன்னிரண்டாவது தெருவில் — உண்மையில் அது நகரத்தின் முகவரி அல்ல, தொலைந்து போகாமல் இருக்க, உணவகத்திலிருந்து நான் தூங்கும் இடம் வரை பிளாக்குகளை எண்ணிக்கொண்டிருந்த நான் மட்டுமே.
இரவு உணவு ஆண்டுக்கணக்கில் எப்போதும் போலவே இருந்தது — MAIN-இல் என் லாப்ஸ்டர் லிங்குவினியை நான் ஒருபோதும் விட்டுக்கொடுக்க மாட்டேன்; அது ஆங்கிலம் பேசியது, என்னுடையதோ ஆஃப்ரிகான்ஸ் பேசியது, எப்போதும் புரியும்படியும் இல்லை, ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடி மொழிகளும் டச்சும் கலந்த ஒன்று.
ஒயினைப் பற்றி எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை: ஒரு வேளைக்கு ஒரு கிளாஸ், எப்போதும், சிவப்பு, இத்தாலிய — நாக்கு வேறெதையும் கேட்கவில்லை. ஆனால் பாக்கெட் தாளம் போட்டபோது, அதை விட்டுவிட்டுக் குழாய்த் தண்ணீருக்கு மாறுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.
என் அறை அழகாக இருந்தது, மூடியே கிடந்த வசதிகள் நிறைந்தது — ஒரு நீச்சல் குளம், ஒரு கோல்ஃப் மைதானம், ஒரு சானா, ஒரு மசாஜ் அறை, இரண்டு பொன்னிறப் பெண்கள், இரண்டு கறுப்பினப் பெண்கள், ஒரு செம்பட்டைத் தலைப் பெண், ஒரு குளிர்காலத் தோட்டம் — எல்லாம் நுழைவாயிலில் தொங்கிய ஒரே ஓவியத்துக்குள், ஒரு புதிர் போல மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.
பிறகு அந்த ஒற்றைக் கட்டில், புரண்டு படுத்தால் ஸ்பிரிங்குகள் அலறும்; ஓட்டைகள் நிறைந்த ஒரு சிவப்பு நாற்காலி, ஒரு சிறிய மேசை — எல்லாம் விலையில் அடக்கம், ஓர் இரவுக்குச் சில டாலர்கள், உள்ளே போகும் முன்பே செலுத்தியது.
குளியலறைதான் தனிச்சிறப்பு — வரலாற்றின் முதல் உண்மையான முன்பதிவுக் குளியலறை. கத்தினால் போதும்: காலியா? பத்து விநாடிகளில் யாரும் பதில் சொல்லவில்லை என்றால், அது உங்களுடையது — இருபது அறைகளுக்கு நடைபாதையில் ஒரே இடம், ஆண் பெண் இருவருக்கும், ஏற்றத்தாழ்வு உண்டாகாமல் இருக்க.
இரவு 10:34. களைப்பாக இருந்தேன், தூங்கப் போகும் நேரம், கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. யாரோ அறை மாறி வந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்து எழுந்திருக்கவில்லை. பிறகு இன்னொரு தட்டு வந்தது, கடிகாரப்படி அப்போது அதிகாலை 2:46 — யாருக்கும் தெரியாமல், எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் நேரம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
கதவைத் திறக்க எழுந்தேன், அங்கே யாரும் இல்லை. கட்டிலை நோக்கித் திரும்பியபோது, என் சிவப்பு நாற்காலியில் யாரோ உட்கார்ந்திருந்தார். Frega, கடைசியில் உன்னைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன் என்றார்.
அவருடைய உருவம் மங்கலாக இருந்தது, மனித உருவம் அல்ல, ஒரு பிரதிபலிப்பு போல. ஏதாவது ஹோலோகிராமுக்குள் இருக்கும் தந்திரமா என்று கண்டுபிடிக்க முயன்றேன். அதை உறுதிப்படுத்த எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
தேடிப் பயனில்லை, நான் யார் என்று கண்டுபிடிக்க முயன்றும் பயனில்லை — உனக்கு அந்தச் சிரமத்தை மிச்சப்படுத்துகிறேன். கைரேகை பார்ப்பவரிடம் நீ சந்தித்த ஆவி நான்தான், Gillette காவியத்தின் 15-ஆம் தொகுதியின் முடிவைத் தெரிந்துகொள்ள வந்திருக்கிறேன். அதற்குப் பதிலாக, உன் GILLETTENARRATIVE-க்கு இரண்டு ரகசியங்களைத் தருகிறேன்.
இந்தக் கதையை யாரிடமாவது சொல்லியிருந்தால், அந்த இடத்திலேயே என்னை Boston மருத்துவமனையில் சேர்த்திருப்பார்கள். அதனால் ஒருவரிடமும் ஒருபோதும் சொல்லக் கூடாது என்று பார்த்துக்கொண்டேன்.
15-ஆம் புத்தகத்தின் இறுதிப் பகுதி இதுதான்:
இரண்டு கியூபப் பெண்கள், தாயும் மகளும், இளமையும் அழகும் கொண்டவர்கள், ஒவ்வொருவரும் — வெவ்வேறு நேரங்களில், வெவ்வேறு விதங்களில் — என்னுடன் தனியாக இருக்கவும் பேசவும் இடம் ஒதுக்கியிருந்தார்கள், ஒவ்வொருவரும் அதிலிருந்து நிலைகுலைந்து வெளியே வந்தார்கள். இருவருக்கும் ஒரே விஷயம்தான் வேண்டும்: என்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வது.
நான் ஒருபோதும் திருமண மோதிரம் அணிந்ததில்லை, என் விரல்களில் உள்ள பிறவிக் குறைபாட்டின் காரணமாக — 1993-இல் என் திருமணத்துக்கு முன்பே சான்றளிக்கப்பட்டது — என் மனைவி என்னுடைய இந்தக் குறையையும் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாள். ஒரு காலை நான் கியூபாவை விட்டுப் புறப்பட்டேன். முன்பதிவு இல்லாமல் இத்தாலிக்கான முதல் விமானத்தைப் பிடித்தேன் — அந்த இடங்களை அறிந்தவர்கள் அந்தச் சிரமத்தைக் கற்பனை செய்யலாம், ஆனால் நான் அதை எப்படிச் சமாளித்தேன் என்பதை ஒருபோதும் அல்ல — அந்தப் பெண்களிடம், ஒவ்வொருவரிடமும், முழு ரகசியமாக, சீக்கிரமே திரும்பி வருவேன், அவர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்வேன் என்று சொல்லிவிட்டு.
அது ஒருபோதும் நடக்கவில்லை.
ஒருநாள் அவர்கள் என்னையும் என் வாக்குறுதிகளையும் மறந்துவிடுவார்கள் என்று நினைத்தேன். மாறாக, இல்லை: தீமையை அழைக்கவும் எனக்கு மரணச் சாபம் இடவும் ஒருளா என்ற ஆப்பிரிக்க மதத்தின் ஓர் அய்ஃபாவை அமர்த்த முடிவு செய்தார்கள் — பணம் திரும்பக் கிடைக்காத வகைச் சாபம்.
அது பலித்துக்கொண்டும் இருந்தது. ஹீமோகுளோபின் அளவு ஐந்து சதவீதத்துக்குக் கீழே, நுரையீரலில் நீர், மூச்சுத் திணறல் என்று கண்டுபிடித்த பிறகு, என்னை அவசரமாகத் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவுக்குக் கொண்டு சென்றார்கள், மரணத்தின் முன்னறைக்கு — அறிக்கை எனக்கு வாழ முப்பத்தாறு மணி நேரம் கொடுத்தது, அதிகபட்சம்.
இறுதிச் சடங்கு நிறுவனமும் வந்து, சவப்பெட்டியைக் கட்டிலுக்கு அருகில் வைத்தது. நான் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஒரு மூச்சை வெளியே தள்ளக்கூட எனக்குத் தெம்பு இல்லை. அப்போதுகூட, எழுத வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றவே இல்லை.
எல்லாம் தயாராக இருப்பது போலத் தோன்றியது. எல்லாம் கருமாந்திரச் சடங்கின்படி நடந்துகொண்டிருந்தது, அப்போது, முப்பத்து மூன்று மணி நேரத்துக்குப் பிறகு, நான் கட்டிலிலிருந்து எழுந்து, எல்லாக் குழாய்களையும் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டு, பைஜாமாவோடு வார்டிலிருந்து வெளியேறி வீட்டுக்கு நடந்தேன்.
ஐந்து கிலோமீட்டர் நடந்தே போய், அழைப்பு மணியை அடித்தேன், என் மனைவி மயங்கி விழுந்தாள். பாஸ்தா எ ஃபஜோலி செய், பசிக்கிறது என்றேன். இருபது நிமிடம் கழித்து, மருத்துவமனை தகவல் கொடுத்ததால் கராபினியேரி அழைப்பு மணியை அடித்தார்கள்.
அவர்கள் இறந்தவனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்; அது நான்தான் என்று சொன்னபோது, தங்கள் விதைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு போய்விட்டார்கள்.
இதுதான் முடிவின் ஒரு பகுதி என்றும், நேரமாகிவிட்டதால் அவரைக் கிளம்பச் சொல்கிறேன் என்றும் என் விருந்தினரிடம் சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்தது. அவர் புன்னகைத்தார்: நான் உனக்குச் சொல்ல வந்ததைத் தெரிந்துகொள்ள உனக்கு ஆர்வமே இல்லையா?
இல்லை என்றேன் — ஏனென்றால் ஆர்வம் ஒரு பெண்மையான விஷயம். மற்ற பெண்களை வெல்லப் பெண்கள் அதை அணிந்துகொள்கிறார்கள். என் தாய் எப்போதும் எனக்கு ஒன்றைச் சொல்லியிருந்தாள்: ஒரு பெண்ணின் மனதுக்குள் ஆணாகவே இரு.
Ferdinando
← Wall Street கைரேகை பார்ப்பவர்Wall Street கைரேகை பார்ப்பவர் — தொடர்ச்சி II →
மற்ற காவியங்களை ஆராயுங்கள்
The Corpus · வரைபடங்கள் · ONG Donation · Library · Genesis · International · Vatican · Gillette Saga · Wall Street Saga · L’Oréal Man · P&G Semantic · தொடர்பு