WALL STREET பங்கு

Wall Street காவியத்திற்கான அறிமுகம்

நான் உறைவிடப் பள்ளியில் சேர்ந்த நாளை ஒருபோதும் மறக்க மாட்டேன்.

அது 15 அக்டோபர் 1970. ஒரு வியாழக்கிழமை.

அந்த நிகழ்வுக்காக என் தந்தை வந்திருந்தார். அவர் Gillette-இடம் ஒரு மதிய விடுப்பு கேட்டிருந்தார்; அப்படி நடப்பது அரிது. இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது புரிகிறது: அவர் ஒரு குழந்தையைப் பள்ளிக்குக் கொண்டு விட்டுக்கொண்டிருக்கவில்லை. எங்கள் இருவராலும் அப்போது புரிந்துகொள்ள முடியாத ஓர் உலகுக்குள், Gillette கதையின் ஒரு சிறு துண்டை ஒப்படைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

சகோதரி Giuseppina என்ற இளம் கன்னியாஸ்திரீ என்னை வரவேற்க வந்தார்.

வெளிர் நிறத் தோல், நீலக் கண்கள், இளமையான முகம். மீதி எல்லாவற்றையும் முக்காடு மறைத்திருந்தது. அவர் என் கையைப் பிடித்து, வகுப்பு 1A-க்கு அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே என் ஆசிரியை சகோதரி Dominella காத்திருந்தார்.

சகோதரி Dominella அப்போதே வயதானவர்.

அவர் எப்போதும் தன் முழங்கால்களைத் தேய்த்துக்கொண்டிருப்பார், வியக்கத்தக்க உறுதியோடு மழையை முன்னறிவிப்பார். அவரைப் பொறுத்தவரை வானிலை அவருடைய மூட்டுகளுக்குள் வாழ்ந்தது. முழங்கால் வலித்தால், மேகங்கள் வருகின்றன.

நான் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவருக்கு ஏற்கெனவே என் பெயர் தெரிந்திருந்தது.
உண்மையில், எல்லோருக்குமே தெரிந்திருந்தது.
அந்தச் சுவர்களுக்குள் செய்திகள் வேகமாகப் பரவின.
நான் வருவதற்கு முன்பே காணிக்கைகள் வந்து சேர்ந்திருந்தன.

ஒவ்வோர் அறையிலும் அதே பரிசு: 1970-களின் சிவப்பு Gillette இலச்சினை கொண்ட எளிய பிளாஸ்டிக் பைகள், பிளேடுகளின் படங்களால் மட்டுமே அலங்கரிக்கப்பட்டவை.

அதைப் புரிந்துகொள்ள எனக்கு வயது போதவில்லை, ஆனால் என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னைத் தொடரவிருந்த ஒரு நிறுவனத்தின் சிறிய தூதுவனாக நான் ஏற்கெனவே ஆகியிருந்தேன்.

முதல் பாடம் செயலைப் பற்றியது.
நல்ல செயல்கள்.

ஆறு வயதில், அது போதுமான அளவு எளிதாகத் தோன்றியது.
நல்ல செயல் நல்லது.
கெட்ட செயல் கெட்டது.
விஷயம் முடிந்தது.

ஆனால் வாழ்க்கைக்கு, எப்போதும் போல, வேறு திட்டங்கள் இருந்தன.

சில ஆண்டுகள் கழித்து நான் கண்டுகொண்டேன்: செயல்கள் அவை என்னவோ அதை வைத்து ஒருபோதும் மதிப்பிடப்படுவதில்லை. அவற்றைச் சுற்றியுள்ள கதைகளை வைத்தே மதிப்பிடப்படுகின்றன.

ஒருவருக்கு ஒரு மிட்டாய் கொடுங்கள், அது ஒரு நற்செயலாகிறது.
அதே மிட்டாயை வேறொரு நோக்கத்துக்குப் பயன்படுத்துங்கள், சட்டென்று அது கெட்ட செயலாகிவிடுகிறது.
செயல் மாறாமலே இருக்கிறது.
கதையாடல் மட்டுமே மாறுகிறது.

அதுதான் என் வாழ்க்கையின் முதல் உண்மையான பாடம்.
அறநெறி அல்ல.
மதம் அல்ல.
ஒழுக்கக் கட்டுப்பாடு அல்ல.
கதையாடல்.
ஒரே மாதிரியான உண்மைகளை எதிரெதிரான அர்த்தங்களாக மாற்றும் அந்த விசித்திரமான சக்தி.

பல பத்தாண்டுகள் கழித்து, Gillette என்னை Boston-க்குக் கொண்டு வரும்.
உலகெங்கிலும் இருந்து வந்த சக ஊழியர்களோடு சேர்ந்து, உறைவிடப் பள்ளிக் குழந்தைகள் ஒருபோதும் கனவு காணாத நிதித் தலைநகரில் இறுதியில் நான் நிற்பேன்: New York.

Wall Street-க்கு அருகிலேயேகூட.

ஆனால் அது வேறொரு கதை.
அது ஏற்கெனவே வேறிடத்தில் எழுதப்பட்டுவிட்டது; இலக்கிய இடத்தை நிரப்புவதற்காக மட்டும் ஒன்றையே திரும்பச் சொல்வது எனக்கு ஒருபோதும் பிடித்ததில்லை.

இருந்தாலும், ஓர் எண்ணம் எஞ்சி நிற்கிறது.

மனிதர்கள் எப்போதும் தங்கள் செயல்களுக்காகவே நினைவுகூரப்படுகிறார்கள்.
சில செயல்கள் கதைகளாகின்றன.
சில கதைகள் வரலாறாகின்றன.

அந்தச் செயல்கள் காகிதத்தில் பங்குகளாக எழுதப்பட்டு, வர்த்தகம் செய்யப்பட்டு, மதிப்பிடப்பட்டு, வாங்கப்பட்டு, விற்கப்பட்டு, ஒவ்வொரு நாளும் விலை குறிக்கப்பட்டால்…
அவற்றை எவன்தான் மறக்கப் போகிறான்?