GILLETTE, BÊ VEGER, JI KEREMA XWE

Min di 1ê Berfanbara 2003an de Dayika Gillette hişt.

Ez ji dinyaya pargîdaniyan dûr ketim û rolek ku min hejdeh salan girtibû li pey xwe hişt.

Ew ne biryareke dramatîk bû.

Bêtir wek wê bû ku tu kincekî kevn dîsa bixî dolabê û biryar bidî ku êdî wî li xwe nekî.

Ne ji ber ku rizîbû.

Tenê ji ber ku êdî nedişibiya wî kesê ku min dixwest bibim.

Ji ber vê yekê ez li kincekî din geriyam.

Yekî ku têra pêşerojekê fireh bû, pêşerojeke ku ne hewceyî destûra kesî bû.

Diviyabû çîrok li wir biqediya.

Lê hin çîrokan qet niyeta qedandinê tune.

Ew tenê li bendê dimînin.

Paşê, rojekê, fatûreyê ji te re dişînin.

Hema bîst û sê sal şûnde, mirov min li kolanê radiwestînin û dibêjin:

«Em pir kêfxweş in ku hûn vegeriyan û dîsa ji bo Gillette dixebitin.»

Pirsgirêk ew e ku ez venegeriyame.

Û ravekirina vê bi awayekî ecêb dijwar derdikeve.

Paşê teorî tên.

«Hûn niha rêberiya GILLETTENARRATIVE dikin, beşa nû ya weşanê ya wê markaya navdar.»

Di wê kêliyê de, rastî bi fermî ji odeyê derdikeve.

Pirsa din bi gelemperî li pey tê:

«Bi Xwedê, we ev çawa kir? Şêst û yek salî, bê bawernameya zanîngehê, û di îtalî de notek berbiçav: çar ji deh.»

Ez kêm caran dizanim çi bersiv bidim.

Paşê hevkarên berê dest bi telefonkirinê dikin.

Hin ji wan bi rastî dixwazin bizanin ka di hundirê markayê de ji bo wan jî cih hene yan na.

Wê demê min tiştek kifş kir ku kesî qet ji min re rave nekiribû:
edebiyat xwedî bandorên alî ye ku kes qet te ji wan haydar nake.

Heke min ev zûtir bizaniya, belkî min karekî bêdengtir hilbijartiba.

Masîgirî, belkî.

Bê guman ne firotin.

Niha êdî şaredarê bajarê min jî ev çîrok bihîstiye.

Ez tenê hêvî dikim ku ew neyê ber deriyê min û ji min nexwaze ku ez kesekî bixim kar.

Dê pirsgirêkeke min a pratîk hebûya.

Tu ofîsên min tune ne.

Navenda giştî tune.

Beşa çavkaniyên mirovî tune.

Tenê maseyek.

Klavyeyek.

Û çîrokên temamê jiyanekê.

Yên mayî ez bi xwe re hildigirim.

Ji ber ku bi rastî ez nizanim ku ez wan li ku derê din bihêlim.

Bi xêr hatî Gillettenarrative.com.

Peyama te dê ji aliyê mirovekî ve bê xwendin.
Bi gelemperî heman kesê ku pirtûk nivîsandine.

Têbîniyek ji xerîdarên P&G, Gillette, BIC, Wilkinson, Schick û L’Oréal re

Spas ji bo peyamên we û ji bo bala we.

Ji kerema xwe bizanin ku em bi berheman, sîparîşan, şandinan, mijarên bazirganî, gilîyan, lîsteyên bihayan an bihayên taybet re mijûl nabin. Em tu cure sîparîşan pêk naynin, di nav de kategoriyên «slow moving» jî.

Em fêm dikin hûn behsa çi dikin, lê ev ne karê me ye.

Spasiyeke taybet ji xerîdarê toptan ê New Yorkê re derbarê sîparîşa Pampers: ji kerema xwe rasterast bi dabînkerê xwe yê li Cincinnatiyê re têkilî daynin. Wek nezaket, em tenê dikarin peyama we bişînin.

Em ê kêfxweş bin ku we bi belaşî di cihê xwe yê edîtorî de pêşwazî bikin, tenê ji bo parvekirina cihekî ku edebiyat û rastî tê de digihîjin hev — ezmûna 58 salan di nav dinyayeke mezin de ku kes qet nikare wê jê bibe.

Ferdinando Frega
owner@gillettenarrative.com