XEYALETA BOSTONÊ

Dema tu behsa du salên dawîn ên jiyana xwe dikî, tu ne tenê destpêk û dawiyekê ji nû ve dişopînî. Tu xaleke şikestinê vedibêjî ku jê veger tune, tenê çarenûs heye, mîna ya min.

Ew bûbû hema hema mantrayek. Her gava ku kesekî dipirsî tu kî yî, bersiv bi xwezayî dihat, ji gelekan re nas, lê bi rastî tenê ji çend kesan re fêmkirî.

Ku tu ne tiştekî din bî ji kesekî ku kes hêvî nake ku hebe, û dîsa jî tu li wir î. Û navê me yek e.

Şahidê yekem ê rastîn ê wê hebûnê keça min Giorgia bû, bîst û sê salî, ku bi felceke qismî di lingên xwe de dijî, diyariyek ji jidayikbûnê, ku ji ber zayîneke dereng û, belkî, ji ber kêmbûna baldariyê çêbûbû.

Hêrsa wê bû ceribandina min, heman hêrsa ku min carekê li ser gora diya xwe hiştibû û paşê dîsa di wê de dîtibû. Wê tu derfet ji dest nedida ku min biceribîne, li hember min raweste, her tiştê di tevgera min de ku ew aciz dikir ji min re bibêje. Ew ji aliyê diya xwe ve hatibû mezinkirin, jineke sade û xwenda, bi tevliheviyeke zêde jî: mezûna zanîngehê bû û bi tevahî di çarçoveya pejirandî ya civakê de bicih bûbû.

Normalbûna wan ev bû. Tam ew bû ku min her tim danîbû aliyekî û ji jiyana xwe derxistibû.

Ne hêjayî bû ku ez bi du jinên malbata xwe re nîqaş bikim. Ez qet bi ser nediketim. Ne ji ber ku heq bi wan re bû, lê ji ber karakterê. Min her tim ji wendakirinê hez dikir. Wan ev qet nizanibû.

Şeveke Tebaxê ya xeniqandî bû. Min şîv nexwaribû, rêyeke din ji bo ku ez ji xwe re îspat bikim ku min hem nêzîkahî û hem xwarin xistine bin destê xwe, dema dengekî tûj ez şiyar kirim.

Min texmîn kir ku kûçik e, Labradorê min ê Amerîkî, tenê çavkaniya mentiqî ya dengekî wisa. Lê ez şaş bûm.

Dema ez gihîştim odeya xwarinê, min ew dît ku li ser qoltixa sor rûniştibû, bi nîv-bişirîna xwe.

Min ew nas dikir.

Ew Xeyaleta Bostonê bû.

Wî ji wê serê odeyê wek hevalekî kevn silav da min û yekser gilî kir ku neçar mabû ku heta Calabriaya Siûdî biçe. Çil û pênc derece Celsius ji bo wî jî zêde bû, û neçarbûna terikandina peravên hênik ên Maine rewşa wî xweştir nekiribû.

Wî sê çîrokên ku min di beşa fantaziyê ya Gillettenarrative de weşandibûn anîn bîra min. Wî got ku Falavêja Destan gelek hevkarên wî kêfxweş kiribû, û hin ji wan dipirsîn ka ev hemû kengê qewimîbû.

Tu daxwaza min a nivîsandina domahiyekê tune bû, loma piştî ku min dilê wî rehet kir, min jê pirsî ka çi ew anîbû mala min.

«Ez ji bo sedemeke din hatim,» wî bersiv da.

Cewherê hevdîtinê ne giyanî, ne sêrbazî, ne ezoterîk, ne edîtorî, ne edebî û ne jî darayî bû. Tu peymanên wî bi kesekî li P&G re tune bûn. Wî tenê dixwest çîroka min bi xwe ji min re bibêje, rave bike ka ez kî me, û wî aliyê min ê ku min nas nedikir eşkere bike.

Min eşkere kir ku heke axaftin bibe antropolojîk, nesebnasî an jînekolojîk, ez ê qurûşekê jî nedim. Ez ê nebim aboneyê tu tiştî. Ne hewce bû ku ez bizanim ka ez ji kasteke esilzade yan ji malbateke kevnar im.

Bûna wî tiştê ku ez jixwe bûm têra min dikir.

«Pêşiyê te Gurcî bû,» wî got. «Gelekî ku demeke dirêj di nav aloziyê de bi Rûsan re jiyaye. Mirovên ciddî û hûrbîn. Ne şerxwaz. Tenê evîndarên jiyanê.»

«BI XÊR HATÎ,» min bersiv da. «Niha çîrok balkêş dibe.»

«Tu bi rastî kurê kûçikekî bêhempa yî, Bladefrega,» xeyaletê got. «Beşek ji tiştê ku te li ser koka xwe nivîsandiye rast e. Heman înstînkta ku her tim rêberiya te dike. Lê ez ê niha tiştê ku te qet nikaribû binivîsî ji te re bibêjim, ji ber ku te ew nizanibû.»

Wî qoltixa din a sor nîşan da.

«Rûne. Li vir falavêj tune. Em bi tenê ne. Were em bi rastî li hev binêrin û hinekî baştir hev fêm bikin.»