PENCERE Û BALKON

Dema mirovên seretayî biryar dan ku xaniyên li ser stûnan ava bikin, wan ev ne ji bo ku xwe ji heywanên kovî biparêzin kir, wek ku paşê hin çîrokbêjan ji gel re firot.

Sedemeke din hebû.

Jin jixwe li wir bûn.

Û bilindahiyê girîngî diyar dikir.

Xaniyê li ser stûnan çiqas bilindtir bûya, rêz ewqas mezintir bû.

Mîna îro.

Di bircên asîmanî de, nobedar qata jêrîn digirin.

Nobedarên din qata herî jor digirin.

Yên ku xwediyê avahiyê ne.

Lê tam dema ku xuya dikir her tişt temam bûye, jinan di cih de daxwazeke nû anîn ziman.

Wan du tişt dixwestin.

Pencere û balkon.

Ya yekem ji bo ku bi hevalên xwe re biaxivin û rexneyan bidin hev.

Ya duyem ji bo ku bi mêrên hevalên xwe re biaxivin û xuya bibin.

Ne ewqas cuda ji îro.

Weşanger pencere ne.

Televizyon balkon e.

Gava dema kirîna xaniyekî hat, hilbijartina qatê bû tiştekî ku li ser nayê danûstandin.

Û dema ku şert û mercan mirov neçar dikirin ku bi qateke jêrtir razî bibin, rastî gelek caran bi raveyeke spehîtir dihat guhertin.

Tirsa ji bilindahiyê.

Yek ji wan rewşan ku her kesî bi awayekî ji wan pere qezenc kir.

Hinan derman firot.

Hinên din çareserî firotin.

Paşê, dewlemendiyê yekeyên xwe yên pîvanê guhertin.

Vîla.

Hewzên avjeniyê.

Qadên golfê.

Werzişgehên taybet.

Xaniyên mêvanan.

Qadên helîkopteran.

Û, bêguman, garsoniyera ku bê wê nabe.

Kûreya kevnar a ramanan.

Cihê ku her tim personelê guncav lê dihat dîtin, da ku alîkariya derbaskirina kêliyên dijwar bike.

Ahahahah.

Lê ev gera di nav mîmariyê de tenê bahane ye.

Ya ku ez bi rastî behs dikim, mîmariya giyanê mirov e.

Bi taybetî ew guhertoya ku di hundirê malbatekê de tê avakirin.

Cihê ku divê her tişt tê de destûr be.

Cihê ku divê tu tişt tê de mirov şaş neke.

Û dîsa jî rexnegirên yekem gelek caran zarok in.

Ji bo ku fêm bikin ka çi dibînin, ew ji hevalên xwe nêrîneke duyem dixwazin.

Wek ku bibêjin:

«Em ji wî hez dikin, lê bi rastî em qet nizanin ew çi lanetiyê dike.»

Gelo rast e?

Ma mumkin e?

Ew, ji hemû kesan?

Lê ew tenê bavê min e.

Û ez, ku ne balkona min heye ne jî televizyon, li ber pencereyê radiwestim.

Û ez berdewam dikim tiştên ku kes li bendê nîne binivîsim.

Ji ber ku, di dawiyê de, ev hemû tiştê min e.