Η GILLETTE ΚΑΙ ΤΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΑΥΓΑ

Το αεροπλάνο μόλις είχε προσγειωθεί. Η γυναίκα μου και η κόρη μου ήταν και οι δύο δύσπιστες και καχύποπτες: ένα νέο ξεκίνημα είχε μετατραπεί σε αβεβαιότητα, και το να ακούν τόσους ανθρώπους να μιλούν μια άλλη γλώσσα ήταν κάτι εντελώς καινούργιο γι’ αυτές.

Το αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης μάς υποδεχόταν. Για μένα σήμαινε επιστροφή στο σπίτι — στη γη μου — που από υπόσχεση ταυτότητας είχε γίνει κατάκτηση και νέα προοπτική.

Για να το πω σύντομα: όταν ο Πελαργός έπρεπε να με αφήσει στη Νέα Υόρκη πριν από 61 χρόνια, θαμπώθηκε και γοητεύτηκε από ένα καλαβρέζικο γεράκι και αποφάσισε να με αφήσει στις πλαγιές του Ασπρομόντε. Αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.

Πήραμε τις αποσκευές και μπήκαμε σε ένα κίτρινο ταξί. Ο οδηγός ρώτησε πού πηγαίναμε κι εγώ του έδωσα τη διεύθυνση. Μετά ρώτησε από πού ερχόμασταν κι από πού κατάγομαι.

Απάντησα: «Queens, NY».

Σε όλη τη διαδρομή, απόλυτη σιωπή. Όταν φτάσαμε, ρώτησα πόσο κάνει η κούρσα: «22 USD με κάρτα· αν πληρώσετε μετρητά, 14 USD».

Τον κοίταξα με φιλική διάθεση, κι εκείνος είπε: «Δούλεψα 12 χρόνια στη Νάπολη κι έμαθα ότι μόνο έτσι μπορώ να συνεχίσω να πληρώνω τα βίτσια μου. Κι από τις αποσκευές κατάλαβα ότι ερχόσασταν από την Ιταλία. Καλώς ήρθατε στη Νέα Υόρκη».

Το σπίτι ήταν καινούργιο κι όμορφο, με μία μόνο είσοδο από τον δρόμο και λίγα μόνο σκαλιά να ανέβεις. Οι δύο γυναίκες κοιτάχτηκαν και μίλησαν με τις σιωπές τους — όμως εγώ, με τον ενσωματωμένο «γυναικείο κώδικα» που έχω από τη γέννησή μου, μπορούσα να διαβάσω τις αποχρώσεις και τις σκέψεις πίσω από τα βλέμματά τους.

«Φτάσαμε σπίτι», τους είπα. «Αργότερα θα πάω να ψωνίσω».

Βγήκα να προμηθευτώ φαγητό. Δεν μου αρέσουν τα σούπερ μάρκετ: η Walmart υποδέχεται όλους, αλλά οι πελάτες πληρώνουν ακριβά στη Walmart. Οι προμηθευτές μου μένουν τα μικρά μαγαζιά της γειτονιάς, εκείνα τα μέρη όπου μια κουβέντα ή ένα αστείο μού επιτρέπουν να μαζεύω αληθινά νέα — και να γράφω για τη ζωή μου.

«Κι αυγά, Jack, πού μπορώ να βρω φρέσκα;»

«Πίσω από αυτόν τον δρόμο υπάρχει ένας Τούρκος που τον λένε Kan. Έχει μερικές δικές του κότες που τις φυλάει προσεκτικά. Δες αν έχει αυτό που ψάχνεις».

Λίγα βήματα πιο κάτω, έφτασα. Μιλούσε ακόμη και ιταλικά — κι εκεί άρχισαν οι εκπλήξεις.

Με πήγε στο πίσω μέρος του μαγαζιού να μου δείξει τις κότες του: μέτρησα μόνο εννιά, και μία από αυτές είχε στα φτερά της ένα μπάλωμα με τα χρώματα της ιταλικής σημαίας. Από περιέργεια ρώτησα τι σήμαινε.

Περήφανα μου είπε: «Αυτή είναι η Camilla. Έρχεται από την Ιταλία, από τη Νάπολη — συνοικία Forcella. Μου τη χάρισε ο θείος μου. Κάνει υπέροχα αυγά. Είναι αυγά που μπορείς να τα πιεις φρέσκα, δεν χρειάζεται να τα μαγειρέψεις. Ποτέ δεν ταΐζω τις κυρίες μου με χημικά — μόνο φυσική τροφή, όπως κάνουμε στην Τουρκία».

Με ρώτησε αν ήθελα να δοκιμάσω, κι εγώ φυσικά δέχτηκα: «Ποια καλύτερη ευκαιρία;»

Καθίσαμε σε ένα τραπεζάκι μέσα στο μαγαζί, κουβεντιάζοντας, κι εκείνος μου έφερε ένα πιάτο με τρία αυγά.

«Μόλις τα γέννησε η Camilla μου. Nando, είσαι τυχερός άνθρωπος», είπε.

Ήταν ζεστά στην αφή. Περίμενα να καθίσει πριν συνεχίσω την κουβέντα.

Με ρώτησε τι ήθελα να πιω. «Αμερικάνικο καφέ, παρακαλώ».

Άρχισα να τρυπάω το πρώτο αυγό — αλλά τρύπα δεν άνοιγε. Δοκίμασα άλλο ένα, μετά και το τελευταίο.

Και τα τρία ήταν σφιχτά βρασμένα.

…Θαύμα. Ήμασταν στην Αμερική.

Μια κότα που γεννά αυγά ήδη βρασμένα — δεν χρειάζεται να τα μαγειρέψεις. Δεν έδειξα ούτε έκπληξη ούτε ανησυχία· ρώτησα μόνο τον Kan πόσα θα ήθελε για να μου πουλήσει την Camilla. Με ρώτησε γιατί.

Χαμογέλασε: «Σου άρεσαν τα αυγά;»

Του είπα ότι ήθελα να τη χαρίσω στην κόρη μου, που λατρεύει τις κότες.

Μέσα μου σκεφτόμουν: ή ένα project εκατομμυρίων δολαρίων… ή μια απάτη που περιμένει να την καταλάβει κανείς.

Πλήρωσα, χαιρέτησα κι έφυγα. Δεν είπα τίποτα σε κανέναν, αλλά την επόμενη μέρα γύρισα.

«Καλημέρα, Kan. Μπορώ να έχω σήμερα κι άλλα αυγά για να τα πιω;»

«Βεβαίως, κάθισε. Σου τα φέρνω αμέσως».

«Θα ήθελα να μπω στο κοτέτσι και να τα πάρω κατευθείαν από την Camilla».

«Λυπάμαι, Nando, αλλά χθες βράδυ τη μαγειρέψαμε για ένα πάρτι γενεθλίων. Θα σου φέρω όμως κάποια άλλα αυγά».

Ίδιο τελετουργικό, ίδιο τραπέζι, ίδιο πιάτο: τρία φρέσκα αυγά, για να τα πιεις — αλλά για άλλη μια φορά σφιχτά βρασμένα κι έτοιμα για φάγωμα.

Πλήρωσα, έφυγα και σκέφτηκα: το αμερικανικό όνειρο.

Ή μήπως… είναι εκείνος που προσπαθεί να με βρει — και ακόμη δεν τα έχει καταφέρει;

Καλώς ήρθες στην Αμερική