ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ, ΦΑΓΗΤΟ ΚΑΙ GILLETTE

Υπάρχουν δύο πράγματα που, σε όλη την ιστορία, όριζαν πάντα το εύθραυστο όριο του ανθρώπου: τι τρώει και με ποιον μοιράζεται το σώμα του.

Και τα δύο είναι ανάγκες. Και τα δύο είναι τελετουργίες. Και τα δύο, όταν φτάνουν στην υπερβολή ή όταν αρνούνται εντελώς, αποκαλύπτουν κάτι για τον χαρακτήρα που τα λόγια μόνα τους δεν αποκαλύπτουν ποτέ.

Ποτέ δεν πίστεψα ότι η δύναμη της θέλησης αποδεικνύεται από όσα καταναλώνει ένας άνθρωπος — αλλά από όσα επιλέγει να στερηθεί, και γιατί. Ο λόγος μετράει περισσότερο από τον ίδιο τον περιορισμό.

Για μένα, η απάντηση γύριζε πάντα στο ίδιο σημείο: στη Gillette. Τη μητέρα μου, με κάθε νόημα που μπορεί να κουβαλήσει αυτή η λέξη. Όσα στερήθηκα με τα χρόνια δεν τα στερήθηκα ποτέ για να με θαυμάσουν. Τα στερήθηκα γιατί κάτι άλλο μετρούσε περισσότερο εκείνη τη στιγμή — η δουλειά, η γραφή, ο ιστότοπος, η ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί.

Το σώμα ακολουθεί το μυαλό. Πάντα έτσι ήταν. Όμως και το μυαλό χρειάζεται κάποιον να το προσέχει — κι έμαθα, σιγά σιγά, ότι το να κάνεις τα πάντα μόνος δεν είναι πάντα το ίδιο με το να τα κάνεις καλά.

Γι’ αυτό σήμερα γράφω λιγότερο για τη στέρηση και περισσότερο για την κατεύθυνση. Αυτό που μετράει δεν είναι πόσα στερείται ένας άνθρωπος, αλλά προς τα πού περπατά όταν το κάνει.