BIC JI PARÎSÊ, FRANSA, GAZÎ DIKE

Wê nîvroya havînê, min biryar dabû ku biçim çiyayan.

Li bajêr, germahî gihîştibû 42 derece Celsius. Calabriaya Siûdî bîra me dixist ka germa çolê çawa ye. Em hêj nehatibûn qebûlkirin nav OPECê, Îtalyayê hêj nedixwest me berde, û Brûkselê her roj fatûreyeke cuda pêşkêş dikir, her yek fedakariyeke nû dixwest.

Ji ber ku min nikarîbû xwe ji fikirîna li ser awayê derbaskirina rojên xwe bigirim, ez bi bûyerên dawî yên ku qewimîbûn re bişirîm û fikirîm ka mirovahî çiqas dikare nazik be di nav çîrokan de, di nav ramanan de, û dema ku peyamên di telefona min de tomarkirî ji nû ve dixwîne.

Tenê çend roj derbas bûbûn ji dema ku tevahiya lijneya BIC France ji bajarê min çûbû. Chanel piştî demeke kurt çû, û kêmtir ji bîst û çar saetan şûnde wê li ser Telegramê peyamek ji min re şand.

Tê de nivîsandî bû:

«Jina li otêlê hejmara telefona te da min. Jin her tim van dilovaniyên biçûk bi hev re diguherînin. Ez bi rastî kêfxweş bûm ku te nas kirim, û min qedrê wê yekê girt ku te ya ku piraniya mêran bi gelemperî dikin nekir. Te bala xwe da hişê min û ne tenê laşê min.

Lê bi rastî wek jinekê biaxivim, ez bawer dikim ku ev ne dawî ye. Ne soz e; ji wê gelek zêdetir e. Û jin tu carî dev ji tiştên ne mumkin bernadin.

Em ê zû biaxivin.

Ramûsan,

Chanel.»

Min dixwest telefona xwe deynim aliyekî û di nav xwezayê de winda bibim, dema ku bangeke din hat.

Koda welêt wek her carê heman bû.

+33. Fransa.

Chanel dixwest bi min re biaxive.

Min yekser bersiv neda.

Bi rastî, min tenê di hewldana wê ya çarem de bersiv da, her bang hema tam pênc deqîqe piştî ya berê dihat.

Min dixwest fêm bikim ka mijar bi rastî çiqas bilez û girîng e, û ev tenê stratejî bû ku dihişt ez wê bi rêkûpêk bipîvim.

Ev yek ji wan nehêniyan bû ku Dayika Gillette fêrî min kiribû.

Tu carî hemû amadebûna xwe pêşkêş neke.

Nehêle ku meriv pir bi hêsanî bigihîje te.

Bibe tiştekî bi qîmet, hema hema tiştekî hêja.

Tenê wê demê nirxa te dê zêde bibe, û tenê wê demê mirov dê bi awayê rast li te binêrin.

Di dawiyê de, dema bersivdanê hat.

Dengê wê aciz bû û wê yekser pirsî ka ez li ku winda bûbûm.

Girîng bû.

Bilez bû.

Pêwîstiya me bi civîneke din hebû.

Lê vê carê, wê got, ew ê di asta herî bilind de be.

«Ew kî ye?» min pirsî. «Papa ji Vatîkanê?»

«Na,» wê bi kenekî bersiv da. «Tu her tim wek xwe yî.»

Ev gotin hema nîşan dida ku wê jixwe ez nas kiribûm.

Paşê wê berdewam kir.

«Malbata ku para herî mezin a pişkên BIC di destê wê de ye dixwaze te bibîne. Û bi awayekî ecêb, ji bo min jî, ew hemû jin in. Tu mêr tune.»

«Tu yê werî Parîsê?»

«Divê ez binêrim ka deveya berdest bi çiqasî ye,» min bersiv da. «Ji xeynî vê, tu dizanî ku ez bi pir hindik dijîm.»

«Min dizanibû ku tu yê tenê ji ber sedemekê werî,» wê bersiv da.

«Dema min pirtûkên te xwendin, min fêm kir ku tu tu carî ji jinan re nabêjî na. Ev mijara zerîfî, şêwaz û payebûnê ye. Her kesê ku berhemên te dixwîne dikare vê bibîne.»

«Ji kerema xwe nehêle ez sor bibim,» min got. «Bi taybetî ji ber ku li ser telefonê tu yê qet ferq nekî. Û tu bi rastî kengê dixwazî ez werim?»

«Kengê tu bixwazî. Randevû ne hewce ye. Ew ê te di qehwexaneyeke li Champs-Élyséesê de bibînin. Tu dikarî çi bixwazî ji bo vexwarinê bixwazî.»

«Ez ê amadekariyan bikim û zû ji te re bibêjim.»

«Bi xatirê te.»

«Bi xatirê te.»

Piştî ku bang qediya, min demeke dirêj fikirî.

Lê tu raman qet nikarîbû bigihîje wê rastiya ku di nav împrovîzasyona jinên awarte de heye.