LIJNEYA BIC LI OTÊLA SHERATON

Ez tam di wextê xwe de gihîştim.

Ew ne li wir bû.

Paşê telefona min lê da.

Chanel bû. Wê lêborîn xwest. Ew di taksiyekê de bû, hêj li ser rê bû, û dê tenê pênc deqîqe dereng bimaya.

Çend deqîqe şûnde min dît ku ew ket otêlê.

Porê zer û dirêj. Bejindirêj. Zerîf. Ew celeb hebûna ku hewcedariya wê bi naskirinê tune.

Ew nêzîkî resepsiyonê bû, qeyda xwe kir, bagajên xwe hişt, û paşê ber bi min ve meşiya.

«Birêz Frega, rojbaş. Ez Chanel im. Avantaja min jixwe heye ku ez dizanim hûn kî ne. Vîdyoya li ser malpera we û wêneya we hêviyên derew çênekirin. Û ev jî rast e ku we tu fîltre bi kar neanîn. Hûn bi rastî tam wek ku hatiye ragihandin xuya dikin.»

«Spas, xanim. Ji kerema xwe, rûnin. Ez dikarim qehweyekê an tiştekî din ji bo vexwarinê pêşkêşî we bikim? Wextê xwe bigirin. Lezê min tune, û ez dizanim mêrekî birêz divê li ba xanimekê çawa tevbigere.»

«Na, spas. Min jixwe li balafirgehê qehwe vexwar. Bi rastî, îro min bîhneke nû li xwe daye. Hêvîdar im ku ew li xweşa we biçe.»

Bîhnê bala min kişand.

«Navê wê çi ye?» min pirsî. «Ji bo hestên min bi tevahî nû ye.»

Ew bişirî.

«Baş e, navê wê klasîkeke fransî ya kevn e. Bersiva pirseke pir sade dide: meriv çawa îtalyanekî têk dibe bêyî ku qet gav bavêje qadê?»

Min rasterast li çavên wê nêrî.

Ji bilî zerîfiya wê, ew bi awayekî balkêş zîrek bû. Tenê ev yek min bêtir amade dikir ku axaftinê bidomînim. Hesteke xurt a empatiyê hema yekser derket holê.

Wê dest pê kir armanca serdana xwe rave bike, lê min dît ku bala min bi awayê tevgera wê ya dema diaxivî ve belav dibû. Wê ev yek ferq kir. Carinan ew disekinî û dipirsî ka her tişt zelal e an na.

Zelal bû, tenê heta radeyekê.

Ew xwedî wî celebê hebûnê bû ku baldarîkirinê dijwar dike.

Paşê wê tiştek got ku rêya civînê bi tevahî guhert.

«Îro pênc rêveberên payebilind ên BIC France bi min re hatin. Ew dixwazin we nas bikin. Axaftina rastîn li wir dest pê dike.»

Bala min yekser vegeriya ser mijarê.

Wê îşaret da wan ku werin pêş. Min jixwe qebûl kiribû ku wan bibînim.

Di nav çend kêliyan de, em heft kes li dora maseyekê ku çar qenepe li dorê bûn kom bûn.

Di destpêkê de min texmîn kir ku ev celebek xeletfêmkirinê ye.

Çima mirov ji Fransayê heta vir rêwîtiyê bikin ji bo civînekê bi min re?

Yê herî temenmezin di nav wan de xwe da nasîn.

«Navê min M… A. ye. Ez niha wek rêveberê giştî yê BIC France kar dikim.»

Min hêj nizanibû ka wan çi dixwest.

Min ji her kesî xwest ku xwe bidin nasîn.

Wêne pir zû zelal bû.

Tevahiya lijneya rêveberiyê ya BIC li ber min rawestiyabû.

Sedema civînê ew pêşniyara desteserkirinê ya weşanî bû ku min li ser înternetê dabû destpêkirin.

Wan ew bi ciddî girtibû.

Bi rastî, wan ew ewqas bi ciddî girtibû ku dest bi pirsîna pêşeroja xwe kiribûn. Gelo ew ê di nav rêxistina nû de ji nû ve werin bicihkirin? Gelo divê ew li cihekî din li kar bigerin?

Û bi awayekî, ev girêdan bi riya Chanel hatibû saz kirin, ku piraniya demê bêdeng dima û bi îşaretan diaxivî. Hebûneke ku ne mumkin bû meriv paşguh bike.

Min rave kir ku ez tenê nivîskarek im û ne tiştekî din.

Kesî ji min bawer nekir.

Bersiv bi yek dengî bû.

«Dema kesek ji Gillette diaxive, parvedarên me jî bi bêdengî guhdarî dikin. Pêşî jî malbata BIC bi xwe.»

Min navberek kurt xwest û qehweyek kir bahane da ku biryar bidim paşê ez ê çi bibêjim.

Rewş ne asayî bû.

Lê dîsa jî, cara yekem ez ji tiştekî piştrast bûm: vegotin ji sozan gelek bêtir tevliheviyê çêdike.

Û tenê niha min dest pê dikir ku wê fêm bikim.