CUBICULUM EXTERIUS GILLETTE

Fabulam rusticam scripseram, non doctam, quia studia mea aliter facere non sivissent. Cum nota 4 in lingua Italica, testimonium maturitatis adeptus sum solum meritis athleticis, muliere quadam et praeside scholae, qui donum quinque litrorum vini mei magni fecit.

Hahahae.

Hominibus exercitationem mentis dare volui, quae neque lauream neque doctoratum requirebat. Decem cubicula creaveram et putabam me caput vitae omnium clausisse, sed circumspexi et intellexi me aliquid foris reliquisse.

Quid?

Me.

Cum imperfectionibus meis, vitiis meis, proprietatibus meis, partibus fallacibus, iracundia mea, cupiditate ulciscendi, absurdo intra formam incluso, ac deinde consuetudine attentionem semper accipiendi, quamvis re vera nihil haberem quod alliceret, quae res mihi semper risum movit.

Ita, semper aliquis iuxta me erat qui mihi viam ostendere vellet, quae facere deberem, quomodo ea facere deberem, cur ea facere deberem, quasi me in aliquid initiare vellet. Sed non eram intra ordinem religiosum neque spiritalem. Intra vitam meam eram, ubi aliquid discere debere rationi consentaneum erat, audire autem quomodo id facerem non erat.

Ne rem longius trahamus, nam omnis lector defatigatur et exitum scire cupit. Fortasse aliquando exitum in initio fabulae scribere incipiam, ut omnes intellegant finem solum verum esse initium.

Antequam otiosus sedeam mortem exspectans, semper locum aptissimum quaeram in quo id faciam. Sed mihi crede, inter tot optiones totque facultates, nullum locum meliorem invenire possum quam in bracchiis mulieris. Etiam si mea non est, nihil refert. Non magnopere curo.

Hahahae.

Optimus locus est, locus ubi omnia orta sunt et ubi omnia desinunt. Sed nemo umquam tam memorabilis fit quam scriptum aliquod.